Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΟΝΟΗΜΕΡΗ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ

Η Παρασκευή η τελευταία ημέρα των διακοπών μου ξημέρωσε και το ταξίδι μας στο Ρέθυμνο ήρθε η ώρα να αρχίζει να υλοποιείται.. Εισιτήρια τσεκ, επιβίβαση και το ταξίδι στη δεύτερη πόλη μου ξεκινά...

Μιάμιση ώρα κράτησε το ταξίδι μέχρι το λεωφορείο να εισέλθει στο Ρέθυμνο.. Περιβόλια, Καλλιθέα, Μασταμπάς, Κουμπε, Γάλλος, ήταν κάποιες από τις περιοχές που φιλοξένησαν και φιλοξενούν χιλιάδες φοιτητές κάθε χρόνο.. Σε κάποιες από αυτές έμεινα σαν φοιτήτρια, σε κάποιες άλλες ήμουν απλή επισκέπτρια σε σπίτια συμφοιτητών και συμφοιτητριών.. Σε κάποιες στάσεις περίμενα καρτερικά το λεωφορείο για το Πανεπιστήμιο και σε κάποιες άλλες περίμενα το λεωφορείο για να πάω στη μάζωξη που είχαν κανονίσει τα παιδιά..


Το λεωφορείο σταματά και η περιπλάνηση στο Ρέθυμνο ξεκινά.. Πρώτη στάση το Πανεπιστήμιο.. Βόλτα ξανά στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες αίθουσες, στα ίδια έδρανα, στο ίδιο κυλικείο που καθόμασταν και πίναμε καφέ εν μέσω ή και όχι μαθημάτων.. Ίδια πρόσωπα στη γραμματεία και πολλοί φοιτητές να παραμένουν έξω από τις αίθουσες εν αναμονή εξέτασης του μαθήματος... Η ώρα περνάει, η δουλειά μας στο Πανεπιστήμιο ολοκληρώνεται και ήρθε η ώρα για τη συνάντηση με τη φίλη του αδερφού μου με προορισμό μια παραλία του Ρεθύμνου για να κάνουμε μπάνιο... Όμως πρώτα..επιβάλλεται μια βόλτα στους δρόμους και τα αξιοθέατα της πόλης μου...

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

ΗΡΑΚΛΕΙΟ: ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΠΟΛΗ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Ήταν μεσημέρι Κυριακής 2 Σεπτεμβρίου όταν τα βήματα μου με οδήγησαν αρχικά στον σταθμό των τρένων στη Χαλκίδα με προορισμό το λιμάνι του Πειραιά, προκειμένου να κατέβω για δεύτερη φορά μετά από 7 χρόνια στο αγαπημένο μου νησί, την Κρήτη... Και μπορεί η ζέστη να ήταν αφόρητη, τα πράγματα να ήταν αρκετά βαριά και το ταξίδι μέχρι τον Πειραιά να κράτησε κοντά μιάμιση ώρα, έχοντας βέβαια και την καλύτερη παρέα, αυτή της Χριστίνας και των παιδιών της, όμως ήταν τόση η λαχτάρα μου να μπω στο καράβι που έκανε τα πάντα να μοιάζουν με γιορτή..


Φτάνοντας στο λιμάνι του Πειραιά, εν αναμονή της άφιξης του καραβιού, ρωτώντας κάτι κυρίες αν έχει φτάσει το «Κρήτη 2» και που να περιμένουμε, στο άκουσμα της Κρητικής φράσης ως απάντηση: «Όι δεν έχει φτάσει ακόμα. Και εμάς εδα μας είπαν να περιμένουμε» ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά.. Κρητικά, πόσο καιρό είχα να ακούσω... Το καράβι φτάνει, η επιβίβαση αρχίζει και το ταξίδι είναι προ των πυλών...

Κάθομαι στην καρέκλα και κοιτάζω γύρω μου. Βλέπω τουρίστες μα και οικογένειες να έχουν κάτσει αναπαυτικά σε καρέκλες και καναπέδες και να περιμένουν και εκείνοι την ώρα της αναχώρησης... Η ώρα φτάνει και το πλοίο ξεκινά...


Βλέπω τα φώτα του Πειραιά να απομακρύνονται, νιώθω την αλμύρα να αγγίζει κάθε σημείο του κορμιού μου και το καράβι να αφήνει πίσω του, αυτή τη γραμμή του φευγιού, της λύτρωσης από όλα τα προβλήματα της καθημερινότητας.. Ανεβαίνω στο κατάστρωμα και χαζεύω τον κόσμο. Παρέες κάθονται και παίζουν χαρτιά, νέοι πίνουν κρασί και κουβεντιάζουν, μια κοπέλα κοιμάται στην καρέκλα κρατώντας αγκαλιά το σκυλάκι της, μια άλλη κοιμάται σε ένα υπνόσακο και με το άλλο χέρι της αγκαλιάζει το σκυλάκι της και κάποιοι άλλοι απολαμβάνουν γύρο με θέα τη θάλασσα....


Ο ήλιος έχει δύσει εδώ και αρκετές ώρες, το φεγγάρι έχει βγει στον ουρανό και το ταξίδι συνεχίζεται...


Το πρώτο φως της ημέρας με βρίσκει στο κατάστρωμα να απολαμβάνω τον καφέ μου κοιτώντας τον ήλιο που έχει αρχίσει να ανατέλλει.. Το πλοίο έχει ήδη μπει στο λιμάνι και το Ηράκλειο είναι έτοιμο να μας υποδεχτεί. Το καράβι δένει, η αποβίβαση ολοκληρώνεται και εμείς με τα πράγματα μας κατευθυνόμαστε στο σπίτι που νοίκιασε ο αδερφός μου.. Ο ήλιος έχει πια ανέβει ψηλά, η σπιτονοικοκυρά μας ξεναγεί στο σπιτι, η ώρα περνάει, το σπίτι γεμίζει και καθαρίζεται και το Ηράκλειο μας περιμένει να το γυρίσουμε...

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ

Και αν οι σκέψεις μας βρίσκουν τρόπο να υλοποιηθούν, τότε Άρη μου σου υπόσχομαι πως θα κάνω τα πάντα για να πραγματοποιήσω και τις δικές σου σκέψεις..

Εγώ αυτό που θέλω δεν είναι λεφτά αλλά αγάπη.

Θέλω να με προσέχεις, να με φροντίζεις, να με αγαπάς.

Να παίζεις μαζί μου και να μη με ξεχνάς.

Θέλω απλά να με κοιτάς στα μάτια και να καταλαβαίνεις όλα αυτά που θέλω να σου πω, όλα αυτά που νιώθω.

Θέλω εσένα για εσένα.

Θέλω εσένα επειδή σε επέλεξα, επειδή με επέλεξες, επειδή είδες και είδα κάτι διαφορετικό..

Θέλω να είσαι εκεί όπως είμαι και εγώ.

Δώσε μου το χώρο και το χρόνο που μου αξίζει στη ζωή σου και μη με παράτας.

Μείνε μαζί μου για το τώρα, το μετά και για όσα χρόνια είναι ακόμα να ζήσω και να θυμάσαι.

Σε αγαπάω πολύ και στο αποδεικνύω κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή..

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Το απογευματινό αεράκι έκανε τα μακριά κάστανα μαλλιά της να ανεμίζουν ποτέ δεξιά, ποτέ αριστερά. Η θάλασσα είχε ένα βαθύ μπλε χρώμα λίγο πριν το βράδυ της χαρίσει το δικό του σκοτεινό χρώμα. Η πόλη είχε ανάψει τα φώτα της ενώ παρέες κάθονταν σκόρπιες από εδώ και από εκεί και απολάμβαναν την ησυχία του καλοκαιριού... Κάποιοι πιο τολμηροί συνέχιζαν να κάνουν μπάνιο ενώ οι πετσέτες στην άμμο θύμιζαν τη θέληση τους να μείνουν και εκείνο το βράδυ στην παραλία...

Πήρε μια βαθιά ανάσα.. Ένιωσε να γεύεται την αλμύρα της θάλασσας να γεμίζει τα σωθικά της! Κοίταξε τον μακρινό ορίζοντα.. Ένα καράβι μόλις είχε ανάψει τα φώτα του ενώ μια περίεργη ησυχία είχε απλωθεί γύρω της.. Οι παρέες είχαν φύγει και μόνο τα τζιτζίκια άρχιζαν να παίζουν το δικό τους χαρούμενο σκοπό ενώ δίπλα της ο σκύλος της, είχε κουρνιάσει στα πόδια της απολαμβάνοντας και αυτός την ηρεμία του καλοκαιριού..

Οι σκέψεις άρχιζαν να την κατακλύζουν και οι αναμνήσεις ξεπρόβαλαν μια-μια μπροστά της.. Θυμήθηκε τα καλοκαίρια στο χωριό της μαμάς της και έπειτα το τελευταίο καλοκαίρι στο χωριό του μπαμπά της με τον καφέ να σιγοψήνεται πάνω στο γκαζάκι εκείνο το αυγουστιάτικο πρωινό.. Έπειτα θυμήθηκε τα καλοκαίρια της στον τόπο που έζησε μέχρι τα έξι της. Την παλιά γειτονιά της, τα παιχνίδια με τους φίλους της, τα μπάνια στην ακρογιαλιά, το ποδήλατο που της μάθαινε ο μπαμπάς της.. Και σαν μεγάλωσε έζησε και άλλα όμορφα καλοκαίρια στο χωριό της μαμάς της πάλι με παιχνίδια και ιστορίες τρόμου εκεί στη γειτονιά, την ώρα που οι μεγάλοι έπαιζαν χαρτιά και η μυρωδιά από το γιασεμί ήταν διάχυτη σε όλη την ατμόσφαιρα, σε εκείνη τη μικρή αυλή που κάθε πρωί η γιαγιά της έβαζε τον τραχανά να στεγνώσει...

Ύστερα θυμήθηκε τα καλοκαίρια της σαν φοιτήτρια και αργότερα σαν γυναίκα πια. Κάθε καλοκαίρι και μια διαφορετική εμπειρία. Κάποια καλοκαίρια τη σημάδεψαν θετικά, κάποια της άφησαν πικρές αναμνήσεις και κάποια άλλα ήταν απλά αδιάφορα η συνηθισμένα, χωρίς καμία έκπληξη, κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον... Όλα όμως είχαν ένα κοινό γνώμονα! Ήταν καλοκαίρι, μια εποχή που τόσο αγαπούσε μα και μισούσε ταυτόχρονα!

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

ΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Σκέψεις μου. Σκόρπιες σκέψεις με αφορμή την τραγωδία στην Ανατολική Αττική..

Σε κοιτάζω Άρη μου και βλέπω στα μάτια σου όλη την αγάπη που έχω πάρει από εσένα. Κοιτάω πόσο ανέμελος έχεις αραξει στον καναπέ και απολαμβάνεις την απογευματινή σιέστα σου..

Αποφασίζω να σε πάω βόλτα. Στο πάρκο μας. Δύο μανάδες κάθονται σε ένα παγκάκι ενώ τα παιδιά τους κάθονται λίγο πιο εκεί παίζοντας διάφορα παιχνίδια, όπως κουτσό, βόλους, κυνηγητό ή απλά κάνουν ποδήλατο.. Τα χαζεύουμε χαζογελώντας και οι δύο... Τα δέντρα ήρεμα προσφέρουν τη σκιά τους, τα πουλιά κελαηδούν στα κλαδιά τους, ενώ τα τζιτζίκια έχουν στήσει το δικό τους τραγούδι..Πιο εκεί υπάρχει και ένα άλλο σκυλί μα και μια γάτα που απολαμβάνουν και αυτά την ηρεμία του καλοκαιριού. Σα να βλέπω και μια χελώνα. «Κοίτα, δεν έχω δει από κοντά χελώνα» λέω στον Άρη.

Προχωράμε προς τη θάλασσα.. Οικογένειες μα και νέοι κάνουν μπάνιο και απολαμβάνουν το καλοκαίρι τους. Κάποιοι άλλοι κάθονται στα μπαλκόνια τους και απολαμβάνουν το απογευματινό φρούτο τους ενώ άλλοι γλεντάνε και γελάνε σε κάποιο παραλιακό ταβερνάκι.. Ακούω τις φωνές τους, ακούω τα γέλια τους, βλέπω τα χαμόγελα τους, νιώθω την ηρεμία της φύσης, τη γλύκα του καλοκαιριού να έχει κατακλύσει τη ψυχή μου...

Ξαφνικά σιωπή και μια δυνατή κραυγή. «Φωτιά. Έπιασε φωτιά».

Τα γέλια σταματούν, τα τραγούδια το ίδιο. Την ηρεμία έχει κατακλύσει πια ο πανικός. Τα πάρκα αδειάζουν, τα ταβερνάκια το ίδιο. Τα πουλιά σταματούν το τραγούδι τους και τα δέντρα αρχίζουν να κουνάνε τα κλαδιά τους. Σα να μάχονται να ξεφύγουν από τη φωτιά..

Ο αέρας δυναμώνει η φωτιά πλησιάζει. Πλέον ακούω μόνο φωνές. Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν. Κάποιοι λιποθυμάνε, κάποιοι έχουν καεί, κάποιοι άλλοι ψάχνουν τους δικούς τους. Δε βλέπω τίποτα από τον καπνό. Δε ξέρω που να πάω, δε ξέρω ποιον και πως να βοηθήσω. Παίρνω αγκαλιά τον Άρη και αρχίζω να περπατάω, μα που να πάω; Παντού αδιέξοδο. Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να καίγονται, κάποιοι ήδη έχουν λιποθυμήσει από τους καπνούς. Νιώθω τη ζέστη της φωτιάς να καίει το πρόσωπο μου. Η θάλασσα πλέον έχει γεμίσει με ανθρώπους που κολυμπάνε να ξεφύγουν. Παντού φωτιά, από παντού πετάγονται στάχτες. Νιώθω να βρίσκομαι σε πόλεμο. Νιώθω να πρωταγωνιστώ σε ταινία που ο σεναριογράφος έχει γράψει το πιο καλό και πιο τρομακτικό σενάριο. Πώς θα ξεφύγουμε; Τι θα κάνουμε;

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ

Όταν πριν από περίπου ένα χρόνο έπιασα δουλειά σε τηλεφωνική εταιρεία δε μπορούσα να φανταστώ ότι ένα χρόνο μετά θα είχα τοσα πολλά συναισθήματα. Δε μπορούσα να φανταστώ ότι θα δενόμουν με ανθρώπους και πιο συγκεκριμένα με την ομάδα που αποτέλεσα μέλος... Βλέπεις δεν είχα αποτελέσει ποτέ μέλος μιας ομάδας, μόνο ίσως τότε στο προσκοπείο, οπότε όλη αυτή η εμπειρία μου ήταν ξένη. Είχα και το άγχος της δουλειάς, οπότε δε μου επέτρεπε να αναπτύξω συναισθήματα..

Όμως πόσο εύκολο είναι να μην αναπτύξεις συναισθήματα και να μη δεθείς με ανθρώπους που περνάς το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας σου και πιο συγκεκριμένα 8 ώρες κάθε ημέρα; Μάλλον δύσκολα, ειδικά για έναν άνθρωπο σαν εμένα που ενθουσιάζεται εύκολα και δένεται με ανθρώπους ακόμα πιο εύκολα.. Έτσι από εκείνη την πρώτη ημέρα που μπήκα στις γραμμές φτάσαμε στο σήμερα που είμαι ακόμα στις γραμμές όμως χωρίς την ομάδα μου.. Βλέπεις η εταιρεία αποφάσισε να μεταφέρει τις εγκαταστάσεις στο κέντρο της Αθήνας και φυσικά να ακολουθήσω ούτε λόγος.. Θα ακολουθούσα μόνο για την ομάδα μου όμως «τα κουκιά δεν έβγαιναν» που λέει και ο λαός...

Σαν σήμερα θυμάμαι που έκανα διπλό ακουστικό με το Χρήστο και έπειτα με την Εύα και τη Μαρία.. Σαν τώρα θυμάμαι που μίλησα πρώτη φορά με την Αφροδίτη για το κραγιόν μου και με τον Άγγελο για να προγραμματίσει μια επίσκεψη στη Χαλκίδα. Έπειτα γνώρισα την Αμαλία, τον Αντώνη, την Κατερίνα, την Ευδοκία, τον Μάνο, τον Πάρη, τον Χάρη και τον Άκη και γνώρισα ακόμα καλύτερα τη Χριστίνα, τη Δήμητρα, την Μαρία, την Εύα και την Αγγελική. Έπειτα, ενάμιση μήνα τώρα γνώρισα και την Βάσω, την Ελένη και τον Βαγγέλη.. Φυσικά δε θα μπορούσα να μην κάνω αναφορά και στον leader μου τον Μάνο.. Όλοι τους άνθρωποι σαν και εμένα, σαν και εσένα, σαν όλους εκείνους που δέχονται, επιμένουν και υπομένουν για τους δικούς τους λόγους ο καθένας τη γκρίνια, την πίεση, το άγχος, ακούνε τα «ψυχολογικά» του καθενός και προσπαθούν πάντα με χαμόγελο να τους εξηγήσουν, να τους βοηθήσουν, να τους δώσουν και άλλες εναλλακτικές που δε γνώριζαν ή μπορεί να μην είχαν σκεφτεί...

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

ΗΣΟΥΝ ΑΠΩΝ

Που ήσουν όταν εγώ έκλαιγα και ήθελα μια αγκαλιά; Πουθενά. Δινόσουν και αφηνόσουν σε εφήμερες και ξένες αγκαλιές.

Που ήσουν όταν είχα ανάγκη να ακούσω μια κουβέντα από σένα, ικανή να μου δώσει δύναμη να πάω παρακάτω; Πουθενά.. Δεν είχες ποτέ μπαταρία..

Που ήσουν εκείνες τις ημέρες που ήθελα απλά να σε δω; Πουθενά.. Είχες υποχρεώσεις βλέπεις..

Που ήσουν όταν ήθελα να πάμε μια βόλτα, να περπατήσουμε, ακόμα και να κάτσουμε σε ένα παγκάκι με έναν καφέ να τα πούμε; Πουθενά.. Δεν είχες χρόνο βλέπεις...

Που ήσουν όταν σε είχα ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά; Πουθενά!! Ή μάλλον ξέρω που ήσουν..

Ήσουν χαμένος στην κοσμάρα σου, δέσμιος των «θέλω» σου.. Και τα δικά μου «θέλω»; Τα υπολόγισες ποτέ; Όχι.. Η πάρτη σου και ο εαυτός σου μόνο. Έπαιζες με συναισθήματα, εκμεταλλευόμενος καταστάσεις και έδινες λίγα ψίχουλα ίσα-ίσα για να κρατάς τα προσχήματα...

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

ΜΗΤΕΡΑ

Το παρακάτω κειμενάκι είναι γραμμένο από όταν ήμουν ακόμα Δημοτικό..

Με αφορμή τη μέρα της μητέρας είπα να το δημοσιεύσω και να ευχηθώ και εγώ χρόνια πολλά στη μαμά μου που είναι πάντα εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα και εύχομαι να είναι για πολλά χρόνια ακόμα.. Μαμά σε αγαπώ...

Η μητέρα είναι ότι πολυτιμότερο υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο τον τρελό.

Είναι βέβαια παράλογο αυτό που λέω αλλά τι να κάνω αυτό είναι το σωστό.

Τη μητέρα την κερδίζεις με ένα χάδι και ένα φιλί γλυκό, όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Το μόνο που είναι αρκετό είναι μια λέξη « σε αγαπώ».

Τη μητέρα να την προσέχεις και να την τιμάς γιατί είναι σαν να έχεις όλου του κόσμου τα αγαθά.

Όμως η αγάπη δεν είναι αρκετή μετράει και η σχέση που έχει η μάνα με το παιδί.

Είναι μια σχέση αγνή, γλυκιά, τρυφερή.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

ΙΣΩΣ ΕΣΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Ίσως ο έρωτας να είναι αυτά τα μάτια που κοιτάω και χάνομαι..

Ίσως ο έρωτας να είναι αυτό το χαμόγελο που με κάνει και λιώνω..

Ίσως ο έρωτας να είναι αυτά τα 2 χείλη που θέλω τόσο πολύ να φιλήσω...

Ίσως ο έρωτας να είσαι εσύ που γελάς και στεναχωριέσαι..

Εσύ που με αφήνεις να δω μέσα σου και σε αφήνω και εγώ..

Εσύ και οι στιγμές μας.. Μοναδικές και αναλλοίωτες στο χρόνο...

Ίσως εσύ τελικά να είσαι έρωτας. Έρωτας βαθύς, ανεκπλήρωτος, δύσκολος...

Ίσως εσύ τελικά να είσαι ο έρωτας με την κυριολεκτική μα και μεταφορική έννοια του... Με ότι συνεπάγεται αυτό, με ότι με κάνει να ερωτεύομαι ξανά και ξανά..

Ίσως...

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Τι όμορφη που είναι η νύχτα..

Κοιτά απλά το φεγγάρι. Πόσο όμορφο φαίνεται στον ουρανό, ακόμα και αν τα σύννεφα το έχουν καλύψει..

Κοιτά, τα αστέρια δίπλα του πως στέκουν αγέρωχα φωτίζοντας το δρόμο σου..

Και ύστερα κοιτά τα βουνά.. Άγρια, σκοτεινά, απόκοσμα..

Και η θάλασσα.. Σκοτεινή αλλά με τα φώτα της πόλης να καθρεφτίζονται πάνω της προσδίδοντας της μία περίεργη ομορφιά..

Κλείσε τα μάτια σου και αφουγκράσου την ηρεμία.. Ίσως ακούσεις και το τζιτζίκι να τραγουδάει δειλά..

Άνοιξε τα και δες το μεγαλείο της φύσης.. Μιας φύσης που ακόμα και ο καλύτερος ζωγράφος του κόσμου δε μπόρεσε ποτέ να αναπαραστήσει με τόση ακρίβεια και ούτε θα τα καταφέρει.. Γιατί η φύση έχεις τους δικούς της όρους. Τους δικούς της κρυφούς άσσους.. Αυτούς που κάνουν κάθε παρτίδα μαζί της να μοιάζει εξαρχής χαμένη....

 Καληνύχτα...