Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

ΜΙΑ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ

Το χιόνι έχει μια μαγική ιδιότητα να κάνει τα πάντα να φαίνονται ονειρικά.. Ειδικά όταν δε δημιουργεί και προβλήματα οι εικόνες που χαρίζει είναι μαγικές.. και ειδικά αν χιονίζει και από βράδυ το πρωί παίρνει σάρκα και οστά η φράση είδαμε μια άσπρη ημέρα!

Από μικρή θυμάμαι, όταν μας πήγαινε ο μπαμπάς στο χωριό που χιονίζε, κάναμε σαν τρελά με τον αδερφό μου. Τούμπες στο χιόνι, πόλεμος με τη μαμά και το μπαμπά, χιονάνθρωποι και μουσκεμένα γάντια, σκούφια και μπουφάν.. Όμως ήταν τόσο μεγάλη η χαρά που δε μας ένοιαζε τίποτα.. Τρέχαμε στο χωράφι και στο δάσος και παίζαμε δίχως αύριο!


Μεγαλώνοντας και μετακομίζοντας στην πόλη δε βλέπαμε πια το χιόνι όμως κάθε φορά που χιονίζε ήταν σα να γινόμασταν και πάλι παιδιά.. Και να πάλι οι χιονάνθρωποι, οι τούμπες, ο χιονοπολεμος..
Κάτι τέτοιο συνέβη και σήμερα, 8 Ιανουαρίου 2019, όπου χιόνισε ξανά στη Χαλκίδα μετά από δύο χρόνια περίπου. Η πυκνή χιονόπτωση που έπεσε το βράδυ χάρισε ένα ονειρικό τοπίο το πρωί, με το χιόνι να έχει γίνει ένα με τη θάλασσα..


Φυσικά ένα τέτοιο τοπίο σε κάνει να αψηφας το κρύο και το χιόνι και να πας μια βόλτα σε κάποια μέρη της πόλης σου.. Χιονισμένα βουνά πλαισιώνουν την πόλη σου ενώ ο σιδηροδρομικός σταθμός ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει ένα ακόμα δρομολόγιο, παρα το χιόνι που έχει καλύψει τις ράγες του...


Η παραλία απλώνεται μπροστά σου χιονισμένη ενώ το αλσύλλιο της Κανήθου από την απέναντι μεριά σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι σε κάποιον άλλον τόπο...

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

2018 ΑΛΛΑΓΕΣ, 2019 ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Λένε πως όταν τελειώνει ένας χρόνος κάνεις το δικό σου απολογισμό.. Τι σου έφερε και τι σου πήρε ο χρόνος που πέρασε.. Κάποια σε πονάνε, με κάποια χαίρεσαι και κάποια άλλα που δε στα έφερε ο παλιός χρόνος ανυπομονεις να στα φέρει ο καινούργιος...

Κάνοντας το δικό μου απολογισμό και κοιτώντας πίσω μπορώ να πω ότι το 2018 ήταν μια χρονιά αλλαγής για εμένα και ευκαιριών.. Επιτέλους κατάφερα να φτάσω σε ένα επιθυμητό επίπεδο αναφορικά με τα κιλά μου και έτσι ο τελικός στόχος έχει έρθει πια πολύ κοντά μου.. όμως αυτή η αλλαγή έφερε και αλλαγή προσωπική καθώς αποφάσισα να βρω εμένα 100% και να διαχειριστώ με καλύτερο τρόπο την αλλαγή της εμφάνισης μου...

Εργασιακά η δουλειά που βρήκα στην Cosmote τον Αύγουστο του 2017 ήταν μια ευκαιρία και η αρχή για να πραγματοποιηθεί η αλλαγή που ήθελα. Νέα δουλειά, νέες ευκαιρίες.. Και μπορεί εργασιακά να έλυσα και μια άλλη συνεργασία που είχα με τη δημοσιογραφία, παράλληλα με την κόσμοτε, όμως μόνο καλό μου έκανε, γιατί η συγκεκριμένη δουλειά και οι άνθρωποι που συνεργαζομουν με έκαναν να μένω πίσω... Και πράγματι, με το που έφυγα ήρθαν και άλλες προτάσεις για συνεργασία σε δημοσιογραφικό επίπεδο. Όμως κάποιες φορές το ρίσκο όσο δελεαστικο και αν είναι η σιγουριά και η ασφάλεια όσο μεγαλώνεις επικρατεί όλων των άλλων...
Το 2018 όμως έφερε και νέα πρόσωπα στη ζωή μου. Πήρε κάποια άλλα όμως με έμαθε να εκτιμώ και να ξεχωρίζω αυτούς που ήρθαν και κυρίως θέλω να μείνουν στη ζωή μου..

Αν λοιπόν με έβαζες να πω μια λέξη για το 2018 ήταν αλλαγή. Αλλαγή στα πάντα. Αλλαγή στον τρόπο σκέψης, αλλαγή προσωπική, αλλαγή προτεραιοτήτων, απλά αλλαγή..

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

32.000 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Κάθε χρόνο περίμενα πως και πως τα γενέθλια μου. Δε ξέρω γιατί. Ίσως επειδή ήταν κοντά στα Χριστούγεννα και ήμουν ήδη σε γιορτινή διάθεση, ίσως επειδή έκανα έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και γέμιζα με όνειρα και αισιοδοξία για τη νέα χρονιά που ερχόταν.. Δε ξέρω. Πάντως κάθε πρωινό που ξημέρωνε με έβρισκε με ένα ηλίθιο παιδικό χαμόγελο, ανεξάρτητα σε ποια ηλικία βρισκόμουν..

Βέβαια τα τελευταία τρία χρόνια, όταν πλησίαζαν τα γενέθλια μου, με έπιανε μια μελαγχολία. Βλέπεις τα είχα συνδυάσει με την απουσία σου μπαμπά καθως εκείνα τα γενέθλια του 14 ήταν τα τελευταία μας γενέθλια μαζί....

Όμως παρ όλα αυτά η μελαγχολία μου εξαφανίζονταν αφού φρόντιζαν φίλοι και οικογένεια να με κάνουν να περνάω όσο πιο τέλεια γίνεται...

Έτσι έγινε και φέτος. Αρχικά η τούρτα που έκοψα με την οικογένειά μου και τη γιαγιά μου και έπειτα η έξοδος με τους καλούς μου φίλους συμπλήρωσε μια γεμάτη κατά τα άλλα ημέρα. Ήρθε και η αλλαγή στο μαλλί και με γέμισε εκ νέου αισιοδοξία για τις αλλαγές που έρχονται.

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

ΓΙΟΡΤΙΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

Λαμπιόνια αναβοσβηνουν και κάποια άλλα μένουν σταθερά αναμμένα δίνοντας λίγο από τη λάμψη τους σε δέντρα, πάρκα, πλατείες και σπίτια...

Μαγαζιά έχουν φορέσει τα γιορτινά τους και η αγορά έχει αρχίσει να γεμίζει ασφυκτικά..

Τις βιτρίνες κοσμούν μικρά μα και μεγάλα παιχνίδια, λαμπάκια με μπλε, κόκκινα, πράσινα και κίτρινα χρώματα..

Και από την άλλη τα δέντρα σε κάθε γωνιά της πόλης σε περιμένουν να τα αγοράσεις.. Ένα προς ένα κάθονται εκεί και περιμένουν...

Κόσμος πηγαινοέρχεται χαρουμενος.. Κάποιοι ψωνίζουν και κάποιοι άλλοι απλά απολαμβάνουν έναν καφέ στο στολισμένο πια τοπίο..

Εκδηλώσεις διοργανώνονται σε κάθε γωνιά της πόλης, τα μαγαζιά υιοθετούν το εορταστικό τους ωράριο, τα γλυκά προσθέτουν μια ιδιαίτερη γλυκύτητα σε όλους τους φούρνους και τα ζαχαροπλαστεία, ενώ τα τραγούδια στο ράδιο εντείνουν το εορταστικό κλίμα...

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ

Για εκείνα τα παιδικά χρόνια στο χωριό θέλω να γράψω σήμερα...

Για εκείνες τις διακοπές που ήταν προγραμματισμένες πάντα τον Αύγουστο ή τον Δεκέμβριο ή και ενδιάμεσα, όταν η μαμά και ο μπαμπάς έπαιρναν άδεια...

Για εκείνα τα καλοκαίρια, την άνοιξη μα και τους χειμώνες που μοιράζονταν ανάμεσα στη Βόρεια και την Κεντρική Εύβοια..

Και πρώτα ήρθε ο χειμώνας στο χωριό..

Το παλιό σπίτι της γιαγιάς με τα σεμεδακια πάνω στην τηλεόραση και το ψυγείο. Ο μπουφές γεμάτος φλιτζανακια και σερβίτσια, οι πάντες κρεμασμένες στον τοίχο για να ζεσταίνουν το χώρο και η βελετζα να ομορφαίνει το χώρο ενώ το τζάκι σιγοκαιει δίνοντας μια ζεστασιά που όμοια της δεν εχει υπάρξει ξανά... Και φυσικά τα κεντήματα, ποσο ωραιο είναι να μαθαίνεις να κεντας και να απολαμβάνεις το αποτέλεσμα της δημιουργίας σου;

Το φαγητό αχνιζει στο τραπέζι. Κρέατα είτε δικά μας, είτε από το κρεοπωλείο του χωριού, βρίσκονται αραδιασμένα πάνω στο τραπέζι. Μαζί φυσικά και οι πίτες και οι σαλάτες. Όλα αγνά, όλα φτιαγμενα στο χέρι, όλα αποτέλεσμα εργασίας πολύ πρωινής...

Οι ιστορίες της γιαγιάς μα και του παππού, οι βόλτες στο χωριο, τα παιχνίδια μέσα στο χιόνι...Οι άντρες στα καφενεία να πίνουν τσίπουρο και να παίζουν χαρτιά. Μαζι φυσικά και οι γυναίκες.
Τουλάχιστον η δική μου η μαμά ήταν εκεί. Και ας την κοιτούσαν «κάπως» οι ντόπιοι..

Και ο τραχανάς για βράδυ αχνιζει στην κατσαρόλα.. Είτε κοκκινιστό είτε σκέτος, συντρόφευε τα χειμωνιάτικα εκείνα βραδιά..

Ένας χειμώνας διαφορετικός, ένας χειμώνας που δεν τον ζεις στην πόλη...

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΑΝ ΚΑΙ ΕΣΑΣ

Η λέξη εκπρόσωπος είναι ουσιαστικό και αναφέρεται τόσο σε γυναίκες όσο και σε άντρες.

Ως εκπρόσωπος ορίζεται εκείνος που εκπροσωπεί κάποιον, που ενεργεί για λογαριασμο του ή εκείνος που εκφράζει και εκπροσωπεί μια ομάδα (καλλιτεχνική, ιδεολογική, πολιτική κ.λπ.) στην οποία και ανήκει ή μια τάση την οποία και εκφράζει..

Στο σημερινό μου κείμενο λοιπόν θα ασχοληθώ με όλους εκείνους τους εκπροσώπους τηλεφωνικών εταιρειών. Γνωρίζοντας τα ποια εκ των εσω, αφού τυγχάνει να εργάζομαι σε μια τέτοια εταιρεία, οφείλω και πρέπει να πω κάποια πράγματα σε όλους εκείνους τους «νταηδες» που βρίσκονται στην άλλη άκρη της γραμμής...

Μάθετε λοιπόν αγαπημένοι μου ότι αυτός που σας καλει είναι άνθρωπος σαν και εσάς. Είναι άνθρωπος που μπορεί να πάθει κρίση πανικού αλλά την ίδια στιγμή να σας καλέσει για να σας εξυπηρετήσει με χαμόγελο. Και ας πονάει και ας έχει κουραστεί σωματικά από την προσπάθεια του να τη ξεπεράσει..

Είναι άνθρωπος σαν και εσάς που μπορεί να έχει χάσει κάποιον πολύ δικό του άνθρωπο και την επόμενη ημέρα να σας καλει σα να μην του έχει συμβεί τίποτα. Και ας πονάει μέσα του και ας θέλει να τα σπάσει όλα, κάθεται και σας ακούει και προσπαθεί να εξηγήσει, να σας κατευθύνει, να σας μάθει, να σας ακούσει. Εσείς άραγε τον ακούτε ποτέ;

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

ΛΕΙΠΕΙΣ, ΜΠΑΜΠΑ

Σήμερα μου έλειψες να ξέρεις. Δε ξέρω ήταν η φωνή και τα λόγια ενός συνδρομητή; Ήταν η ηλικία του που ήταν ίδια με τη δική σου;

Σήμερα μου έλειψες. Ίσως φταίει ένα άρθρο που διάβασα και έλεγε για το δεσμό πατέρας και κόρης. Για όλα αυτά που μας μαθαίνετε όσο είμαστε μικρές. Για αυτη την αγάπη του πατέρα και της κόρης. Για αυτό το περίεργο δέσιμο, για εκείνον τον πρώτο άντρα στη ζωή μιας γυναίκας. Για εκείνη την αγάπη που δε σβήνει στο χρόνο..

Χθες μου έλειψες. Γιατί σε χρειάστηκα εκεί όταν είχα μια δύσκολη στιγμή. Ήθελα να σε δω να χαμογελάς και να μου λες πάλι: «Μη κλαψουριζεις και βγες εκεί έξω και δείξε ποια είσαι».

Πριν δύο εβδομάδες μου έλειψες. Γιατί ήθελα τη γνώμη σου για μια απόφαση εργασιακή που έπρεπε να πάρω. Να ακούσω τη συμβουλή σου, να το συζητήσουμε, να δω και τη δική σου οπτική πάνω στο θέμα..

Πριν ένα μήνα πάλι μου έλειψες. Σε εκείνη την εικόνα που είδα του παππού να περιμένει την εγγονη του να τελειώσει το χορό. Ναι μου έλειψες. Γιατί εσύ δε θα είσαι εκεί να παίζεις με τα εγγόνια σου. Δε θα τα καμαρώσεις να μεγαλώνουν, να τα πας σχολείο, φροντιστήριο, χορό και τόσα άλλα όπως έκανε σε έμας ο παππούς...

Βασικά τώρα που το σκέφτομαι, μου λείπεις πάντα. Στην πιο χαρούμενη μα και στην πιο λυπημένη μου στιγμή. Σε όλα εκείνα που θέλω να τα μοιραστώ και μαζί σου.. Σε κάθε εικόνα που ξυπνάει στο μυαλό μου τόσες αναμνήσεις..

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΟΝΟΗΜΕΡΗ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ

Η Παρασκευή η τελευταία ημέρα των διακοπών μου ξημέρωσε και το ταξίδι μας στο Ρέθυμνο ήρθε η ώρα να αρχίζει να υλοποιείται.. Εισιτήρια τσεκ, επιβίβαση και το ταξίδι στη δεύτερη πόλη μου ξεκινά...

Μιάμιση ώρα κράτησε το ταξίδι μέχρι το λεωφορείο να εισέλθει στο Ρέθυμνο.. Περιβόλια, Καλλιθέα, Μασταμπάς, Κουμπε, Γάλλος, ήταν κάποιες από τις περιοχές που φιλοξένησαν και φιλοξενούν χιλιάδες φοιτητές κάθε χρόνο.. Σε κάποιες από αυτές έμεινα σαν φοιτήτρια, σε κάποιες άλλες ήμουν απλή επισκέπτρια σε σπίτια συμφοιτητών και συμφοιτητριών.. Σε κάποιες στάσεις περίμενα καρτερικά το λεωφορείο για το Πανεπιστήμιο και σε κάποιες άλλες περίμενα το λεωφορείο για να πάω στη μάζωξη που είχαν κανονίσει τα παιδιά..


Το λεωφορείο σταματά και η περιπλάνηση στο Ρέθυμνο ξεκινά.. Πρώτη στάση το Πανεπιστήμιο.. Βόλτα ξανά στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες αίθουσες, στα ίδια έδρανα, στο ίδιο κυλικείο που καθόμασταν και πίναμε καφέ εν μέσω ή και όχι μαθημάτων.. Ίδια πρόσωπα στη γραμματεία και πολλοί φοιτητές να παραμένουν έξω από τις αίθουσες εν αναμονή εξέτασης του μαθήματος... Η ώρα περνάει, η δουλειά μας στο Πανεπιστήμιο ολοκληρώνεται και ήρθε η ώρα για τη συνάντηση με τη φίλη του αδερφού μου με προορισμό μια παραλία του Ρεθύμνου για να κάνουμε μπάνιο... Όμως πρώτα..επιβάλλεται μια βόλτα στους δρόμους και τα αξιοθέατα της πόλης μου...

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

ΗΡΑΚΛΕΙΟ: ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΠΟΛΗ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Ήταν μεσημέρι Κυριακής 2 Σεπτεμβρίου όταν τα βήματα μου με οδήγησαν αρχικά στον σταθμό των τρένων στη Χαλκίδα με προορισμό το λιμάνι του Πειραιά, προκειμένου να κατέβω για δεύτερη φορά μετά από 7 χρόνια στο αγαπημένο μου νησί, την Κρήτη... Και μπορεί η ζέστη να ήταν αφόρητη, τα πράγματα να ήταν αρκετά βαριά και το ταξίδι μέχρι τον Πειραιά να κράτησε κοντά μιάμιση ώρα, έχοντας βέβαια και την καλύτερη παρέα, αυτή της Χριστίνας και των παιδιών της, όμως ήταν τόση η λαχτάρα μου να μπω στο καράβι που έκανε τα πάντα να μοιάζουν με γιορτή..


Φτάνοντας στο λιμάνι του Πειραιά, εν αναμονή της άφιξης του καραβιού, ρωτώντας κάτι κυρίες αν έχει φτάσει το «Κρήτη 2» και που να περιμένουμε, στο άκουσμα της Κρητικής φράσης ως απάντηση: «Όι δεν έχει φτάσει ακόμα. Και εμάς εδα μας είπαν να περιμένουμε» ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά.. Κρητικά, πόσο καιρό είχα να ακούσω... Το καράβι φτάνει, η επιβίβαση αρχίζει και το ταξίδι είναι προ των πυλών...

Κάθομαι στην καρέκλα και κοιτάζω γύρω μου. Βλέπω τουρίστες μα και οικογένειες να έχουν κάτσει αναπαυτικά σε καρέκλες και καναπέδες και να περιμένουν και εκείνοι την ώρα της αναχώρησης... Η ώρα φτάνει και το πλοίο ξεκινά...


Βλέπω τα φώτα του Πειραιά να απομακρύνονται, νιώθω την αλμύρα να αγγίζει κάθε σημείο του κορμιού μου και το καράβι να αφήνει πίσω του, αυτή τη γραμμή του φευγιού, της λύτρωσης από όλα τα προβλήματα της καθημερινότητας.. Ανεβαίνω στο κατάστρωμα και χαζεύω τον κόσμο. Παρέες κάθονται και παίζουν χαρτιά, νέοι πίνουν κρασί και κουβεντιάζουν, μια κοπέλα κοιμάται στην καρέκλα κρατώντας αγκαλιά το σκυλάκι της, μια άλλη κοιμάται σε ένα υπνόσακο και με το άλλο χέρι της αγκαλιάζει το σκυλάκι της και κάποιοι άλλοι απολαμβάνουν γύρο με θέα τη θάλασσα....


Ο ήλιος έχει δύσει εδώ και αρκετές ώρες, το φεγγάρι έχει βγει στον ουρανό και το ταξίδι συνεχίζεται...


Το πρώτο φως της ημέρας με βρίσκει στο κατάστρωμα να απολαμβάνω τον καφέ μου κοιτώντας τον ήλιο που έχει αρχίσει να ανατέλλει.. Το πλοίο έχει ήδη μπει στο λιμάνι και το Ηράκλειο είναι έτοιμο να μας υποδεχτεί. Το καράβι δένει, η αποβίβαση ολοκληρώνεται και εμείς με τα πράγματα μας κατευθυνόμαστε στο σπίτι που νοίκιασε ο αδερφός μου.. Ο ήλιος έχει πια ανέβει ψηλά, η σπιτονοικοκυρά μας ξεναγεί στο σπιτι, η ώρα περνάει, το σπίτι γεμίζει και καθαρίζεται και το Ηράκλειο μας περιμένει να το γυρίσουμε...

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ

Και αν οι σκέψεις μας βρίσκουν τρόπο να υλοποιηθούν, τότε Άρη μου σου υπόσχομαι πως θα κάνω τα πάντα για να πραγματοποιήσω και τις δικές σου σκέψεις..

Εγώ αυτό που θέλω δεν είναι λεφτά αλλά αγάπη.

Θέλω να με προσέχεις, να με φροντίζεις, να με αγαπάς.

Να παίζεις μαζί μου και να μη με ξεχνάς.

Θέλω απλά να με κοιτάς στα μάτια και να καταλαβαίνεις όλα αυτά που θέλω να σου πω, όλα αυτά που νιώθω.

Θέλω εσένα για εσένα.

Θέλω εσένα επειδή σε επέλεξα, επειδή με επέλεξες, επειδή είδες και είδα κάτι διαφορετικό..

Θέλω να είσαι εκεί όπως είμαι και εγώ.

Δώσε μου το χώρο και το χρόνο που μου αξίζει στη ζωή σου και μη με παράτας.

Μείνε μαζί μου για το τώρα, το μετά και για όσα χρόνια είναι ακόμα να ζήσω και να θυμάσαι.

Σε αγαπάω πολύ και στο αποδεικνύω κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή..