Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Χθες, Δευτέρα 22 Μαΐου, είχα την ευκαιρία μετά από ένα ρεπορτάζ στο Κόκκινο Σπίτι, να κάνω μία βόλτα στην παραλία με τα πόδια για να πάω σπίτι μου.. Το «ήθελε» και η βραδιά, αφού όλα ήταν τόσο ήρεμα..Σαν να μη συνέβη ποτέ η καταιγίδα της προηγούμενης ημέρας..

Ζευγαράκια περπατούσαν αγκαλιά, γέλια και φωνές αντηχούσαν σε κάθε καφετέρια από παρέες, ενώ κάποιοι άλλοι απολάμβαναν το φαγητό ή το ποτό τους με θέα τον Ευβοϊκό.. Κάποιοι ψάρευαν, ενώ τα νερά ήταν τόσο ήρεμα και κάποιες βαρκούλες ήταν εκεί, αναμμένες με τα φωτάκια τους έτοιμες για την καθημερινή ψαριά.. Και από την άλλη υπήρχαν και κάποια σκυλάκια που είχαν αράξει στην παραλία και απολάμβαναν τον ύπνο τους.

Στάθηκα και χάιδεψα ένα από αυτά για αρκετή ώρα.. Κάποιοι με κοιτούσαν παράξενα, κάποιοι χαμογέλασαν, κάποιοι το χάιδεψαν, κάποιοι άλλοι αδιαφόρησαν και κάποιοι άλλοι «σιχάθηκαν» και έφυγαν μακριά... Αυτούς τους τελευταίους απλά τους αγνόησα.. Θαρρείς και είναι καθαρότεροι από τον Τάσο ή τον Πέτρο (σ.σ. 2 από τα πιο γνωστά και συμπαθή σκυλάκια) ή πόσα ακόμα...

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ΠΕΝΤΕ ΖΩΑ, ΟΛΟΙ ΦΙΛΟΙ

Είμαι η Λίτσα η Πασχαλίτσα, η πρωταγωνίστρια της σημερινής ιστορίας και ότι θα σας διηγηθώ είναι πέρα για πέρα αληθινό...

Μια φορά και έναν καιρό σε μια μακρινή φάρμα ζούσαν ευτυχισμένοι ο Λάκης ο σκυλάκης, η Μάτα η γάτα, ο Ρούλης ο προβατούλης και η Γιάννα η πάπια...

Κάθε πρωί που ξυπνούσαν η ίδια διαδικασία. Έτρωγαν, έπαιζαν και ύστερα ξάπλωναν κάτω από τα δέντρα της φάρμας κοιτάζοντας το γαλάζιο ουρανό. Όταν πάλι έβρεχε καθόταν όλοι μαζί στη φάρμα και συζητούσαν για τα πράγματα που προσφέρουν στους ανθρώπους.

Εγώ έλεγε ο Λάκης τους προσφέρω αγάπη, συντροφιά και στοργή. Κάθομαι δίπλα τους, με χαϊδεύουν, μου λένε όλα τα μυστικά τους και παίζουν μαζί μου. Εγώ σαν αντάλλαγμα τους χαμογελάω και τους κουνάω την ουρά μου προσπαθώντας να μοιραστώ μαζί τους τη χαρά μου..

Και εγώ μια από τα ίδια έλεγε η Μάτα. «Πηγαίνω και γουργουρίζω στα πόδια τους όταν είναι λυπημένοι για να με χαϊδέψουν και να τους φτιάξω τη διάθεση. Και παίζω μαζί τους αλλά και μόνη μου και εκείνοι γελάνε και με αγκαλιάζουν και με φιλάνε. Βέβαια δε μπορώ να πω έχω και εγώ τα καλά μου όπως και ο Λάκης. Κροκέτες, κονσέρβες και ένα ζεστό κρεβατάκι να κοιμάμαι...».

Εγώ τι να πω είπε ο Ρούλης ο προβατούλης «Με έχουν οι άνθρωποι να τους δίνω το μαλλί μου για να φτιάχνουν ρούχα ενώ τους δίνω το γάλα μου και φτιάχνουν και τυρί που έχει πιο έντονη γεύση από εκείνο της αγελάδας. Μόνο που εγώ δεν είμαι τόσο τυχερός γιατί δε μπορώ να είμαι μέσα στο σπίτι και να κοιμάμαι μαζί τους. Οπότε δε με χαϊδεύουν όπως εσάς ούτε μου λένε πόσο με αγαπάνε».

Τότε πετάχτηκε η Γιάννα η πάπια και είπε: «Εγώ πάντως είμαι μια χαρά. Κολυμπάω στο νερό και οι άνθρωποι μου πετάνε ψίχουλα και τρώω. Όμως και εγώ τους προσφέρω τα αυγά μου. Εγώ δε θέλω να με χαϊδεύουν οι άνθρωποι.. προτιμώ να τους βλέπω μέσα από τη λίμνη μου».

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

ΜΑΝΑ, ΜΗΤΕΡΑ, ΜΑΜΑ

Οι μανάδες χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες κατ εμε.. Στις βιολογικές μαμάδες σε εκείνες δηλαδή που γεννάνε τα παιδιά τους και τα μεγαλώνουν, στις μαμάδες εκείνες που βρίσκονται δίπλα στα παιδιά, άσχετα αν δεν είναι οι βιολογικές μανάδες τους και τέλος στην κατηγορία των μαμάδων εμπίπτουν και οι γιαγιάδες, αφού είναι 2 φορές μαμάδες σε όλους μας.

Σκεφτόμουν εδώ και καιρό ότι θέλω να πω κάποια πράγματα στη δικιά μου μαμά.. Αλλά δεν ήξερα και ακόμα δε ξέρω τι να πω και πως να το πω..

Κάθομαι κάποιες φορές σιωπηλός παρατηρητής και σε κοιτάω αγαπημένη μου μαμά.. Στο πρόσωπο σου βλέπω όλη αυτή την ταλαιπωρία που πέρασες για να φέρεις στον κόσμο 4 παιδιά και να τα δεις να μεγαλώνουν.

Βλέπω τις χαρές σου αλλά και τις λύπες σου.

Βλέπω την κούραση αλλά και την τιτάνια προσπάθεια σου να μας μεγαλώσεις προκειμένου να μη μας λείψει τίποτα.

Βλέπω τις νύχτες που έμεινες άγρυπνη μέχρι να ακούσεις την πόρτα να κλείνει όταν επιστρέφαμε από κάποια νυχτερινή διασκέδαση στο σπίτι.

Βλέπω τη λύπη σου σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μας και πως έσφιγγες τα δόντια, χαμογέλαγες και μας έλεγες όλα θα πάνε καλά. Και ας έκλαιγες κρυφά μέσα σου που μας έβλεπες να υποφέρουμε. Νόμιζες ότι δε σε βλέπαμε, όμως τα μάτια είναι καθρέφτης όλων αυτών που νιώθουμε.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Η ΛΑΜΨΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ

Ο λύκος της Εύας, το γουρουνάκι της Κατερίνας,
η καμηλοπάρδαλη της Γιάννας
και ο αστερίας μου...
Η παρακάτω ιστορία αποτελεί κομμάτι της προόδου που δώσαμε μαζί με τις συμφοιτήτριες μου Γιάννα Κανατά, Εύα Παπαναγιώτου και Κατερίνα Ράγκου, για το μάθημα Κουκλοθέατρο στο ΔΙΕΚ Χαλκίδας.

Και επειδή σαν άνθρωπος έχω μάθει να συνεργάζομαι, θέλω να πω και από το μπλοκ μου ένα μεγάλο ευχαριστώ στα κορίτσια για την άψογη συνεργασία που είχαμε και κυρίως τον καταιγισμό ιδεών που ακολούθησε τόσο για τη συγγραφή της ιστορίας όσο και για την υλοποίηση της παράστασης...

Ακόμα, ειδικές ευχαριστίες στη Γιάννα για την υπέροχη ζωγραφιά της, που συμπλήρωσε το σκηνικό από πίσω από τη σκηνή του κουκλοθέατρου!

Καλή ανάγνωση

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα μακρινό δάσος ζούσαν χαρούμενα τρία μικρά ζωάκια.

Κάθε βράδυ οι τρεις φίλοι ανέβαιναν στην κορυφή του λόφου και κοίταζαν τον ουρανό που φωτίζονταν από τα χιλιάδες αστέρια.

«Πω, πω κοιτάξτε πόσα πολλά αστέρια έχει ο ουρανός» έλεγε η καμηλοπάρδαλη.

«Ναι και φωτίζουν τόσο όμορφα τη γη» απαντούσε το το γουρουνάκι.

Ο λύκος δε μίλησε, απλά έβγαλε μία δυνατή κραυγή και κούνησε την ουρά του, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι συμφωνούσε μαζί τους.

Ένα βράδυ οι τρεις φίλοι ανέβηκαν στο λόφο. Όμως...ένα ασυνήθιστο σκοτάδι επικρατούσε. Τα αστέρια έλειπαν και ο ουρανός ήταν πολύ μαύρος.

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΓΡΑΦΙΚΟ ΝΑΥΠΛΙΟ

Πριν μέρες είχαμε φτιάξει μαζί με τις συμφοιτήτριες μου την Ιωάννα, τη Γιάννα, την Εύα και την Κατερίνα μία ηχοιστορία με διάφορους ήχους. Πριν όμως από αυτό, είχαμε κλείσει όλες μας τα μάτια, στα πλαίσια του μαθήματος «Θεατρικό Εργαστήρι» προκειμένου να αφουγκραστούμε ήχους της καθημερινής ζωής.

Κλείνοντας τα μάτια και αφού συγκεντρωθήκαμε στο τι ακούμε, εμένα οι ήχοι των πουλιών, των ομιλιών και των γέλιων με έκαναν να ταξιδέψω σε μία άλλη εποχή, σε μία άλλη γειτονιά, σε εκείνα τα παλιά τα χρόνια.. Ταξίδεψα νοερά λοιπόν και ονειρεύτηκα ένα μεγάλο κλασσικό σπίτι με λουλούδια στο μπαλκόνι του και όμορφα παραθυρόφυλλα, βγαλμένα από μία άλλη εποχή.. Λίγες ημέρες μετά... αυτή η σκέψη μου πήρε σάρκα και οστά ταξιδεύοντας στο Ναύπλιο.

Στο Ναύπλιο που λες είχα να πάω από το δημοτικό. Δε θέλω να μετρήσω πόσα χρόνια ακριβώς είναι, γιατί θα πάθω κατάθλιψη! Έτσι λοιπόν όταν ο Δημήτρης μας είπε ότι η επόμενη εκδρομή είναι στο Ναύπλιο, δεν το σκέφτηκα στιγμή. Αποφάσισα να δηλώσω συμμετοχή. Εξάλλου, οι εκδρομές είναι το καλύτερο μου, όπως φαντάζομαι και των περισσότερων ανθρώπων.

Ναύπλιο λοιπόν, η πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας και ίσως η πιο γοητευτική πόλη της Πελλοπονήσου. Με το που πατάς το πόδι σου στο λιμάνι, δε μπορείς παρά να μη σταθείς να χαζέψεις την πόλη όπως απλώνεται κάτω από το Παλαμήδι. Και ύστερα..το βλέμμα σου τραβάει και το Μπούρτζι, που δεσπόζει επιβλητικό απέναντι από το λιμάνι.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Η ζωή μας λένε ότι αποτελείται από στιγμές... Στιγμές μεγάλες, στιγμές μικρές, στιγμές χαρούμενες αλλά και λυπημένες..

Κάποιες στιγμές τις μοιραζόμαστε με άλλους, κάποιες πάλι τις κρατάμε για τον ευατό μας.. Όλες όμως, όσοι έχουμε ανακαλύψει το πραγματικό νόημα της ζωής, προσπαθούμε να τις ζήσουμε.

Κάτι τέτοιες πολύ όμορφες στιγμές έχεις την ευκαιρία να ζήσεις και τις γιορτινές ημέρες. Χριστούγεννα, Πάσχα αλλά και καλοκαίρι και γενικά τις περιόδους που η ζωή σου χαλαρώνει και επανέρχεται σε πιο αργούς ρυθμούς και μπορείς να συναντήσεις φίλους και να βγεις μαζί τους για έναν καφέ ή ένα ποτό σε μία πιο γλυκιά και χαλαρή ατμόσφαιρα..

Ακόμα όμως και με την οικογένεια σου να βρεθείς και να ζήσεις κάποιες οικογενειακές στιγμές όπως αυτές που ζούσες όταν ήσουν μικρός ή μικρή και τώρα που μεγάλωσες τις νοσταλγείς πάλι είναι από τις ωραίες στιγμές της ζωής σου.. Εκείνες που επιδιώκεις, που αναζητάς, που λαχταράς, που επιθυμείς...

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

ΜΕΓΑΛΩΣΑ

Μεγάλωσα πια για να λέω «δεν πειράζει».

Μεγάλωσα πια για να κρατάω κακίες.

Μεγάλωσα πια για να ψάχνω τα «πως» και τα «γιατί».

Μεγάλωσα και κουράστηκα να αναλύω συμπεριφορές και να ψάχνω εξηγήσεις.

Μεγάλωσα πια για να μένω κολλημένη στο παρελθόν.

Μεγάλωσα πια για να (από) ζητάω την προσοχή των άλλων.

Μεγάλωσα πια για να ψάχνω ακόμα τον εαυτό μου.

Μεγάλωσα για να χαλιέμαι για ανούσια πράγματα.

Μεγάλωσα πια για να προσπαθώ να φέρνω κοντά μου ανθρώπους.

Μεγάλωσα και κουράστηκα πια να προσπαθώ να τους κρατήσω.

Μεγάλωσα ναι.

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

ΜΙΑ ΛΑΤΕΡΝΑ

Είναι βρε παιδί μου κάποιοι άνθρωποι.. Θέλοντας και μη σου ξυπνάνε αναμνήσεις, συναισθήματα, αρκεί απλά να σου δώσουν ένα ερέθισμα..

Ένα τέτοιο ερέθισμα μου έδωσε και η φίλη μου η Ιωάννα...

Είναι ο ήχος της λατέρνας λοιπόν που μου ξύπνησε τόσες αναμνήσεις..

Εκείνος ο κύριος που βλέπεις να περνάει κάτω από το παράθυρο σου ταξιδεύοντας σου σε εκείνες τις παλιές εποχές.

Σε εκείνες τις γειτονιές με τα ασπρόρουχα να είναι απλωμένα σε σκοινιά, τις γυναίκες να μαγειρεύουν με ανοιχτά παράθυρα, τις γλάστρες να κοσμούν παράθυρα και μπαλκόνια και τα παιδιά να παίζουν ποδόσφαιρο σε εκείνες τις αχανείς αλάνες βάζοντας ως όρια του τέρματος τενεκεδάκια.

Και ύστερα απογεύματα πια οι γυναίκες αφού ξεπροβοδίζουν τους άντρες τους που πάνε στο καφενείο της πλατείας για ταβλάκι και καφεδάκι, να κάθονται στις αυλές ή έξω από την πόρτα τους, σε εκείνους τους μικρούς πεζόδρομους, είτε δύο-δύο, είτε παρέες μεγάλες , απολαμβάνοντας καφέ, γελώντας δυνατά και συζητώντας για την ημέρα τους. Πως ήταν και πως θα είναι η επόμενη.

Πιο εκεί, τα παιδιά έχουν αφήσει το ποδόσφαιρο και επιδίδονται σε κρυφτό, κυνηγητό, αγαλματάκια ακούνητα και τόσα άλλα παρείστικα παιχνίδια. «Πέντε, δέκα, δεκαπέντε» το μέτρημα ακόμα ηχεί στα αυτιά μου ή εκείνο το «Αγαλματάκια ακούνητα μέρα ή νύχτα».

Κάποια άλλα παιδιά πάλι κάνουν ποδήλατο, άλλα κάνουν σκοινάκι και κάποια άλλα απλά κάθονται και συζητάνε.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

ΒΙΡΑ ΤΙΣ ΑΓΚΥΡΕΣ

Όταν η Γιάννα μου είπε να πάμε την Κυριακή 26 Μαρτίου να δούμε από κοντά υποβρύχιο η πρώτη μου σκέψη ήταν : «Που να τρέχω και κυριακάτικα κιόλας στην Αθήνα. Μία ημέρα μου μένει να ξεκουραστώ». Όμως την πρώτη σκέψη μου διαδέχτηκε η δεύτερη : «Έλα μωρε. Δες το σαν εκδρομή και μία ευκαιρία να ζήσεις κάτι διαφορετικό. Άσε που θα είσαι και με τα κορίτσια».

Έτσι και το αποφάσισα. Μίλησα με τη Γιάννα και το κανονίσαμε. 8 η ώρα θα περνούσε να με πάρει από το σπίτι μου..

Ξύπνησα την Κυριακή μετά από τρεις ώρες -μόνο- ύπνο και απανωτά ρεπορτάζ, για να ετοιμαστώ και να πάμε Αθήνα. 9 η ώρα και αφού πήραμε και την Πολυτίμη ξεκινήσαμε για Αθήνα και μία ώρα μετά συναντηθήκαμε με τον φίλο της Γιάννας Κώστα Στάμο, ο οποίος θα μας ξεναγούσε στο υποβρύχιο και τα λοιπά πολεμικά πλοία..

Αφού φτάσαμε στο υποβρύχιο, βγάλαμε χαρτάκι. Σε κάνα δίωρο θα μπαίναμε.. Τι να κάνουμε ως τότε; Ααααα ας πάμε στη φρεγάτα «Ψαρά» σκεφτήκαμε. Και έτσι και έγινε..

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΕΝΑΣ ΚΟΥΚΟΣ

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις με αφορμή μία ημέρα για το Σύνδρομο Down, μία ημέρα για τον ρατσισμό, μία ημέρα για την ποίηση και μία ακόμα ημέρα για την επίσημη ημερολογιακή έναρξη της άνοιξης...

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένας μικρός κούκος που ήθελε τόσο πολύ να φέρει την άνοιξη.

Κάθε φορά λοιπόν που έβλεπε τον ήλιο, φώναζε «Έρχεται η άνοιξη, έρχεται η άνοιξη», όμως κανείς δεν του έδινε σημασία.. Βλέπεις οι άνθρωποι δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν με τον ήλιο.. Προτιμούσαν να παραμείνουν στα σκοτάδια τους.

Ένα πρωί είδε μία ανθισμένη μυγδαλιά. Ήταν τόσο όμορφη. Άρχισε πάλι να φωνάζει: «Έρχεται η άνοιξη, δείτε.  Άρχισε ήδη να έρχεται».  Κάποιοι γέλασαν, κάποιοι αποχώρησαν ενοχλημένοι.  «Άκου η άνοιξη» είπαν και γέλαγαν. Δεν ήθελαν βλέπεις να δούνε πίσω από αυτό που έβλεπαν. Δεν ήθελαν να φανταστούν να ονειρευτούν. Κοίταζαν απλά το γκρίζο τοίχο, θαρρείς και δεν είχαν ξαναδεί..