Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

ΒΙΡΑ ΤΙΣ ΑΓΚΥΡΕΣ

Όταν η Γιάννα μου είπε να πάμε την Κυριακή 26 Μαρτίου να δούμε από κοντά υποβρύχιο η πρώτη μου σκέψη ήταν : «Που να τρέχω και κυριακάτικα κιόλας στην Αθήνα. Μία ημέρα μου μένει να ξεκουραστώ». Όμως την πρώτη σκέψη μου διαδέχτηκε η δεύτερη : «Έλα μωρε. Δες το σαν εκδρομή και μία ευκαιρία να ζήσεις κάτι διαφορετικό. Άσε που θα είσαι και με τα κορίτσια».

Έτσι και το αποφάσισα. Μίλησα με τη Γιάννα και το κανονίσαμε. 8 η ώρα θα περνούσε να με πάρει από το σπίτι μου..

Ξύπνησα την Κυριακή μετά από τρεις ώρες -μόνο- ύπνο και απανωτά ρεπορτάζ, για να ετοιμαστώ και να πάμε Αθήνα. 9 η ώρα και αφού πήραμε και την Πολυτίμη ξεκινήσαμε για Αθήνα και μία ώρα μετά συναντηθήκαμε με τον φίλο της Γιάννας Κώστα Στάμο, ο οποίος θα μας ξεναγούσε στο υποβρύχιο και τα λοιπά πολεμικά πλοία..

Αφού φτάσαμε στο υποβρύχιο, βγάλαμε χαρτάκι. Σε κάνα δίωρο θα μπαίναμε.. Τι να κάνουμε ως τότε; Ααααα ας πάμε στη φρεγάτα «Ψαρά» σκεφτήκαμε. Και έτσι και έγινε..

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΕΝΑΣ ΚΟΥΚΟΣ

Κάποιες σκόρπιες σκέψεις με αφορμή μία ημέρα για το Σύνδρομο Down, μία ημέρα για τον ρατσισμό, μία ημέρα για την ποίηση και μία ακόμα ημέρα για την επίσημη ημερολογιακή έναρξη της άνοιξης...

Μία φορά και έναν καιρό ήταν ένας μικρός κούκος που ήθελε τόσο πολύ να φέρει την άνοιξη.

Κάθε φορά λοιπόν που έβλεπε τον ήλιο, φώναζε «Έρχεται η άνοιξη, έρχεται η άνοιξη», όμως κανείς δεν του έδινε σημασία.. Βλέπεις οι άνθρωποι δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν με τον ήλιο.. Προτιμούσαν να παραμείνουν στα σκοτάδια τους.

Ένα πρωί είδε μία ανθισμένη μυγδαλιά. Ήταν τόσο όμορφη. Άρχισε πάλι να φωνάζει: «Έρχεται η άνοιξη, δείτε.  Άρχισε ήδη να έρχεται».  Κάποιοι γέλασαν, κάποιοι αποχώρησαν ενοχλημένοι.  «Άκου η άνοιξη» είπαν και γέλαγαν. Δεν ήθελαν βλέπεις να δούνε πίσω από αυτό που έβλεπαν. Δεν ήθελαν να φανταστούν να ονειρευτούν. Κοίταζαν απλά το γκρίζο τοίχο, θαρρείς και δεν είχαν ξαναδεί..

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΚΟΥΚΛΑΣ

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μία κούκλα. Ήταν τόσο όμορφη που όλοι τη ζήλευαν. Κανείς δεν ήξερε που άνηκε ή από που προήλθε.

Κάποιοι λένε ότι αυτή η κούκλα αυτή άνηκε σε ένα κοριτσάκι. Ήταν δώρο της μαμάς της από όταν γεννήθηκε. Ήταν τόσο όμορφη. Όλοι έλεγαν το δώρο της γέννησης..

Και η κούκλα μεγάλωνε μαζί με το κοριτσάκι και γίνονταν και οι δύο τόσο όμορφες... Ώσπου μία ημέρα και ενώ την είχε στην τσάντα της το κοριτσάκι, ένα φριχτό ατύχημα ήρθε και ανέτρεψε τα δεδομένα με αποτέλεσμα τον τραυματισμό τους.

Υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και υπερβολική ταχύτητα από τον άλλο οδηγό έγραψαν τότε οι εφημερίδες... Και το κοριτσάκι νοσηλεύτηκε στο Νοσοκομείο, πάλεψε γερά και τελικά κατάφερε να γίνει καλά. Όχι όμως και η κούκλα, η οποία εγκαταλείφθηκε στο δρόμο έχοντας χάσει το ένα πόδι της. Και η κούκλα μάταια φώναζε το κοριτσάκι να την πάρει μαζί της. Φώναζε τους γιατρούς, τους νοσοκόμους. Κανείς δεν την άκουγε. Έμεινε εκεί στο δρόμο να κοιτάζει τα αυτοκίνητα που απομακρύνονταν..

Οι μέρες περνούσαν και η κούκλα εκεί. Πεταμένη στη γωνία του πεζοδρομίου, βρώμικη, γεμάτη σημάδια από λάσπες στο πρόσωπο και τα ρούχα της, χιλιοπατημένη από τους ανθρώπους και κανείς δε νοιάζονταν. Και κάθε ημέρα έκλαιγε και περίμενε να δει ξανά το κοριτσάκι, να την πάρει αγκαλιά, να την κάνει μπάνιο και να κοιμηθούν πάλι μαζί.. Όμως κανείς δεν ερχόταν.

Κάποια, ελάχιστα, παιδιά την έβλεπαν όμως οι γονείς τους ,τους φώναζαν να απομακρυνθούν και να την αφήσουν γιατί ήταν βρώμικη, της έλειπε ένα πόδι και είχε πολλά μικρόβια. Η κούκλα ήταν πολύ στεναχωρημένη, κρύωνε και περίμενε να έρθει το τέλος της.

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΩΡΑΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Μία ωραία παράσταση θα έλεγα δανειζόμενη τον τίτλο της κύριας παράστασης «Ωραία μου Κυρία», είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω την Κυριακή 19 Μαρτίου στο θέατρο Πάνθεον στην Αθήνα.

Κυριακή απόγευμα λοιπόν και τι καλύτερο από το να πας ένα θέατρο; Ειδικά αν το αγαπάς κιόλας, κάτι τέτοιες ευκαιρίες όπως αυτή που μας πρόσφερε ο Σύλλογος Κρητών Ευβοίας «Ο Ψηλορείτης», δεν τις αφήνεις ανεκμετάλλευτες.

Θέατρο λοιπόν μετά από πολλά χρόνια. Πόσο το αγαπώ Θεέ μου. Θες επειδή έχει αμεσότητα, θες επειδή είναι η ατμόσφαιρα, ο χώρος, τα σκηνικά και τα κοστούμια, δε ξέρω! Αυτό που ξέρω είναι ότι είναι από τις πιο μεγάλες μου αγάπες και κάθε ευκαιρία να παρακολουθήσω μία παράσταση δε με αφήνει ασυγκίνητη.

Έτσι και χθες, επιβιβάστηκα στο λεωφορείο μαζί με το Σύλλογο με προορισμό το θέατρο Πάνθεον. Μία ώρα κράτησε περίπου η διαδρομή και βρεθήκαμε στο επιβλητικό ομολογουμένως θέατρο.

Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017

Η ΗΡΕΜΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

Παρασκευή απόγευμα και αποφασίζω να ακολουθήσω το Σύλλογο Κρητών Ευβοίας  «Ο Ψηλορείτης» στην εκδρομή τους στην Ιερά Μόνη της Παναγίας της Μακαριώτισσας στη Δομβραίνα Βοιωτίας για τη λειτουργία των τρίτων χαιρετισμών.

Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι πολύ της εκκλησίας, όχι τόσο ως θεσμό, όσο ότι δε μπορώ όλη αυτή την κοσμικότητα, τα χρυσά άμφια, τους πολυελαίους, τις γηραιές κυρίες που σχολιάζουν ακατάπαυστα και γενικά όλο αυτό το τζέρτζελο, -ας μου επιτραπεί ο όρος-, κάθε φορά.

Όμως χθες δε ξέρω κάτι με έκανε να τους ακολουθήσω. Ίσως γιατί ήταν μοναστήρι, ίσως γιατί ήθελα να κάνω το χατίρι της μαμάς μου και να περάσω λίγο χρόνο μαζί της, ίσως επειδή ήθελα και εγώ λόγω της συμπάθειας μου προς το Σύλλογο να συμμετάσχω ενεργά, πήρα την απόφαση και ύστερα το μικρό λεωφορείο και ξεκινήσαμε όλοι μαζί για τη μονή.

Η λειτουργία σε ένα μοναστήρι και δη τόσο απομονωμένο είναι πολύ διαφορετική. Έχει τόση κατάνυξη, τόσο μυστικιστική διάθεση, τόσο ηρεμία. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που επισκέπτομαι μοναστήρι. Έχω επισκεφθεί γενικά μοναστήρια και ειδικά έχω επισκεφθεί πολλάκις την Ιερά Μονή Οσίου Δαυίδ στη Βόρεια Εύβοια που παραμένει από τις αγαπημένες μου μονές. Όμως, εκεί, είναι λίγο πιο «κοσμικά» σε σχέση με την Παναγία τη Μακαριώτισσα.

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017

ΕΚΕΙΝΗ Η ΤΕΧΝΗ

Για αυτή τη τέχνη που σε κάνει να ξεφεύγεις από τα συνηθισμένα σου μιλάω....

Για εκείνη την τέχνη που ελευθερώνει το σώμα και το μυαλό.

Για εκείνη την τέχνη που μπροστά της υποκλίνονται ακόμα και βασιλιάδες...

Για εκείνη την τέχνη που δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο θέμα αλλά έχει κάτι από σένα. Από τη ψυχή σου, από την ύπαρξη σου..

Για εκείνη την τέχνη που δεν εμπίπτει σε καλούπια αλλά χαράσσει τη δική της ανεξάρτητη πορεία..

Για εκείνη την τέχνη που δε γνωρίζει χρώματα, θρησκεία, φύλο αλλά έχει ως βάση της τον άνθρωπο..

Για εκείνη την τέχνη που έχεις εσύ και ο κάθε εσύ...

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

21.000 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Όταν πριν 1.5 χρόνο, όπως είπα και πριν λίγες ημέρες, αποφάσιζα να φτιάξω το μπλοκ μου ύστερα από μία απώλεια που μου στοίχισε πολύ, δε φανταζόμουν την απήχηση που θα είχε, φτάνοντας να το έχουν δει 21.000 άτομα.

21.000 άτομα διάβασαν ένα μπλοκ που έχει καθαρά προσωπικό τόνο. Ένα μπλοκ στο οποίο αν και δεν προλαβαίνω να γράφω συνέχεια, παρ όλα αυτά είναι εκεί να μοιραστώ μαζί του αλλά και μαζί σας κάθε σκέψη μου, κάθε συναίσθημα μου.

Παιδικές αλλά και ρομαντικές ιστορίες, κείμενα για τις ανθρώπινες σχέσεις (φιλικές και ερωτικές) αλλά και πιο γενικά κείμενα συνθέτουν το μπλοκ μου και όλα όσα αφορούν εμένα.

Η χαρά όμως δε βρίσκεται μόνο στην έκφραση συναισθημάτων αλλά και στην απήχηση των κειμένων μου στον κόσμο. Πολλοί εκφράζονται μέσα από τα κείμενα μου, άλλοι «ταξιδεύουν» και κάποιοι άλλοι συγκινούνται. Κάποιοι απλά τα βλέπουν υπερβολικά ρομαντικά και ουτοπικά και άλλοι θεωρούν ότι το να γράφεις δεν είναι δα και τόσο σημαντικό, επειδή κάποιες φορές μπορεί να επαναλαμβάνεσαι και να γίνεται κοινότυπο το κείμενο. Δεκτή κάθε κριτική, δεκτή κάθε επισήμανση, δεκτή κάθε διόρθωση, δεκτός κάθε όμορφος αλλά και «άσχημος» λόγος.

Κυριακή, 12 Μαρτίου 2017

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Μία ακόμα παιδική ιστορία για την πρακτική μου στο παιδικό σταθμό..

Τι έγινε λοιπόν όταν η Λίτσα η Πασχαλίτσα συνάντησε το Νούλη το Χελιδονούλη και τη Μένια τη Νεραϊδένια;

Θα το μάθετε διαβάζοντας την παρακάτω ιστορία...

Καλή ανάγνωση...

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα μακρινό τόπο ζούσε η Λίτσα η Πασχαλίτσα.

Μία ημέρα και ενώ έκανε τη βόλτα της πάνω στις ολάνθιστες μαργαρίτες άκουσε ένα κλάμα.

Κοίταξε από εδώ, κοίταξε από εκεί όμως δεν είδε τίποτα. Ώσπου κατεβαίνοντας από τη μαργαρίτα το είδε. Ήταν ένα μικρό χελιδονάκι που είχε χτυπημένο το φτερό του.

Το πλησίασε διστακτικά: «Είσαι καλά; Τι έπαθες» το ρώτησε

«Έπεσα και χτύπησα. Δεν άκουσα τη μαμά μου που μου είπε να μην απομακρυνθώ από κοντά της και πέταξα πολύ χαμηλά και χτύπησα το φτερό μου στο κλαδί ενός δέντρου. Πονάω τόσο πολύ.

Θέλω τη μαμά μου», είπε και συνέχισε να κλαίει

«Μη στεναχωριέσαι. Θα τη φωνάξω εγώ τη μαμά σου. Μόνο που δε ξέρω που μένεις».

«Σε εκείνο το δέντρο μένουμε» είπε

Η Λίτσα ξεκίνησε να ανεβαίνει στο δέντρο προκειμένου να βρει την οικογένεια του μικρού χελιδονιού.

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ

Μία ακόμα όμορφη Κυριακή, αυτή τη φορά το μήνα Μάρτη μόλις έφτασε στο τέλος της... Ένα ταξίδι στα Καλάβρυτα ολοκληρώθηκε και άφησε για ακόμα μία φορά τις καλύτερες αναμνήσεις...

Η ιδέα φυσικά ανήκε στον Δημήτρη Μιχαλαρα ο οποίος, αρχής γενομένης από την Αράχωβα, πριν δύο μήνες, αποφάσισε να διοργανώνει ανά δίμηνο εκδρομές σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, με την αμέριστη βοήθεια της Ελένης Γερμανού, με τους υπέροχους λουκουμάδες της «Φάτους όλους».. 

Έτσι και εκείνη την Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017, το ξυπνητήρι χτύπησε στις πέντε και ο ένας έπαιρνε τηλέφωνο τον άλλον να δούνε αν ξύπνησε.. Και αφού έπεσαν τα απαραίτητα τηλέφωνα και όλοι ξύπνησαν, σηκώνεσαι και εσύ, ντύνεσαι και λίγη ώρα αργότερα βρίσκεσαι στο δρόμο. Περπατάς στην παραλία.. Άδεια και αυτή με όλα τα μαγαζιά σκοτεινά.. Μόνο που και που βλέπεις να βγαίνει κόσμος από παραλιακό μαγαζί το οποίο ετοιμάζεται να κλείσει...

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΝΗ ΒΟΛΤΑ

Σκέψεις... Από εκείνες τις ανοιξιάτικες βροχερές βραδινές βόλτες....

Είναι όμορφη μία βραδινή βόλτα στη βροχή σε μία άδεια πόλη...

Είναι όλα τόσο ήρεμα, τόσο ειδυλλιακά, τόσο μοναχικά..

Περπατάς και γύρω σου βλέπεις κλειστά μαγαζιά..Μαγαζιά που πριν λίγη ώρα εξυπηρετούσαν λογίων και λογιών πελάτες... Κάποιοι πιο σοβαροί, κάποιοι πιο αστείοι, κάποιοι πιο παράξενοι, κάποιοι πιο κοινωνικοί.. όλοι όμως αναζητούν κάτι..

Μία έξοδο, μία συναναστροφή με ανθρώπους. Να δούνε λίγο κόσμο, να πούνε μία κουβέντα, να μιλήσουν και να γελάσουν δυνατά ή απλά να απολαύσουν λίγες στιγμές ηρεμίας μόνο για εκείνους...

Συνεχίζεις να περπατάς.. Δίπλα ή φίλη σου. Μιλάτε χαλαρά.. Που και που τη συνομιλία σας διακόπτει ένα αμάξι ή κάποιος περαστικός. Που να πάει άραγε σκέφτεσαι; Σπίτι του λογικά, όπως εσύ...