Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΜΟΥ

Άνθρωποι πάνε και έρχονται.. Kάποιοι είναι σκυφτοί και αγέλαστοι.. κάποιοι καμαρωτοί και χαρούμενοι.. Παρέες νέων αλλά και πιο μεγάλων.. Κοστουμαρισμένοι άντρες και καλοντυμένες γυναίκες .. Κάποιοι πιο απλά με το all staraki τους και το τζινάκι τους... Αλλοδαποί μα και Έλληνες όλοι εκεί. Μια ολόκληρη κοινωνία εκεί, στο σταθμό να περιμένει το τρένο...

Κάθεσαι αναπαυτικά στη θέση σου... Η βροχή έχει αρχίσει... Ο ήλιος δεν έχει φανεί και μάλλον δε θα φανεί από τι φαίνεται..Έχουν δώσει άστατο καιρό βλέπεις...

Το τρένο ξεκινάει και μαζί με αυτό και η μαγεία... Τοπία πάνε και έρχονται.. Άλλα είναι πράσινα, αλλά έχουν μόνο σπίτια και κάποια άλλα φαίνονται εγκαταλελειμμένα.. Σαν ο χρόνος να σταμάτησε σε εκείνη τη στιγμή που ερήμωσαν.. Παλιά εργοστάσια ή και αποθήκες μένουν εκεί, να στέκονται αγέρωχα σε πείσμα του καιρού..

Κοιτάω δίπλα μου.. Κάτι παιδάκια μιλάνε και γελάνε.. Πόσο όμορφη φαίνεται στα μάτια μου η αθωότητα τους... Κοιτάνε έξω από το παράθυρο, τα τοπία που πηγαινοέρχονται γρήγορα... Το ένα κάνει το Σούπερμαν σα να προσπαθεί να πιάσει τι; Μάλλον το χρόνο... Να μη μεγαλώσει, να μείνει εκεί στην πιο όμορφη ηλικία...

Η βροχή σταμάτησε να ακούγεται... Ο ήλιος αρχίζει να φαίνεται... Όλα θα στεγνώσουν σε λίγο.. Όλα θα είναι όπως πριν... Μόνο κάτι μικρές λακκούβες θα μένουν να θυμίζουν τη βροχή που προηγήθηκε.. Και κάτι σταγόνες πάνω στα φύλλα των φυτών που κοσμούν αυλές και πεζοδρόμια...

Κοιτάω από το παράθυρο και χαμογελάω .. Δε ξέρω, σήμερα ήθελα να χαμογελάσω.. Ήθελα και πάλι να σκεφτώ θετικά και μάλλον πρέπει να το κάνω συχνότερα.. Το οφείλω στον εαυτό μου, το οφείλω στους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπάνε...

Μου έλειψε το χαμόγελο μου, μου έλειψα εγώ...

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

Περπατούσε στο δρόμο.. Ξαφνικά ένιωσε κάποιες σταγόνες στο πρόσωπο της.. Κοίταξε τον ουρανό.. Ήταν λίγο θόλος αλλά είχε και κάποια αστέρια που φαινόταν πιο αραιά.. Συνέχισε να περπατάει.. ποιος τη φοβάται τη βροχή άλλωστε;

Άρχισε να βγάζει μια ψύχρα.. Έπιασε το κασκόλ της και πήγε να το βάλει στο λαιμό.. Και τότε τα είδε.. Τα σημάδια από εκείνον.. Αυτά τα σημάδια από εκείνο το τελευταίο βράδυ τους.. Μέχρι τώρα της έδιναν χαρά, τώρα όμως ένιωσε να την πονάνε...

Θυμήθηκε τα βράδια τους, τις συζητήσεις τους, τις βόλτες τους.. Πόσο όμορφα ένιωθε μαζί του.. Κάθε «φυγή» τους ήταν ένα σταμάτημα του χρόνου.. Σε εκείνη τη στιγμή, τη δική τους στιγμή... Λες και δεν υπήρχε σήμερα, ούτε αύριο, μόνο το τώρα. Εκείνο το δικό τους «τώρα»..

Εκείνος δεν ήταν σαν τους άλλους.. Το ήξερε, το ένιωσε από την πρώτη στιγμή που βρέθηκαν ξανά μετά από χρόνια.. Και τα χρόνια πέρασαν και ήρθαν πιο κοντά και δέθηκαν.. Και όσο ο καιρός περνούσε τόσο πιο πολύ δένονταν...

Οι σταγόνες είχαν αρχίσει να δυναμώνουν και μπλέκονταν με τα δάκρυα της που έτρεχαν πια καυτά στο πρόσωπο της... Θυμήθηκε το χαμόγελο του, τα μάτια του, την αγκαλιά του.. Νόμιζε ότι άκουσε τη φωνή του να ηχεί στα αυτιά της.. Πόσο ήρεμη ένιωθε μαζί του; Πόσο ήρεμος ένιωθε μαζί της; Και πόσο θα της λείψει ο ίδιος και όλα αυτά τα όμορφα που έζησε μαζί του;

Τα σημάδια άρχισαν να πονάνε περισσότερο και τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν ποτάμι. Δε μπορούσε να τα συγκρατήσει πια.. Έκλαιγε για εκείνον, έκλαιγε για εκείνη, για όλα αυτά που θα γίνονταν, για όλα αυτά που θα μπορούσαν να γίνουν αν...δεν υπήρχε αυτό το «αν»... Αν τα «θέλω» τους ταίριαζαν στην παρούσα φάση...

Έπιασε τα σημάδια... Δεν την πονούσαν πια.. Αντίθετα έμειναν εκεί μέχρι να εξαφανιστούν και εκείνα.. Και να μείνει η ανάμνηση εκείνης της τελευταίας τους βραδιάς, εκείνου του πρωινού που τον είδε, το πιο πιθανό, για τελευταία φορά...

Λένε ότι κάποιοι άνθρωποι συνδέονται με ένα αόρατο νήμα που δεν κόβεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.. Ίσως και εκείνους να τους συνδέει αυτό το νήμα και κάποια στιγμή να βρεθούν ξανά και όλα να είναι διαφορετικά...Ίσως και όχι.. Ίσως να θέλει και αυτό το χρόνο του...

Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

ΕΝΑ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ, ΕΝΑ ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ

Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς και η πόλη μου ήταν έτοιμη να αποχαιρετήσει με το δικό της μοναδικό τρόπο τις Απόκριες, με το περίφημο πλέον Θαλασσινό Καρναβάλι που διεξάγεται κάθε χρόνο στο στενό του Ευρίπου..

Πριν 2 χρόνια τον Ευβοϊκό κατέλαβαν πειρατές, πέρσι παρακολουθήσαμε την περίφημη «Τιτανομαχία» και φέτος ο Τρωϊκός Πόλεμος ζωντάνεψε μπροστά στα μάτια χιλιάδων επισκεπτών αλλά και κατοίκων της Χαλκίδας με φόντο τη γέφυρα του Ευρίπου και το επιβλητικό κάστρο του Καράμπαμπα.

Μία από αυτούς τους κατοίκους που βρέθηκαν χθες στη μάχη ήμουν και εγώ, αφού πήγαμε οικογενειακά να παρακολουθήσουμε αυτό το μοναδικό υπερθέαμα... Φέτος αποφάσισα να ντυθώ και εγώ, έτσι για το καλό που λένε.. Έβαλα λοιπόν το σκουφάκι του μάγειρα, την ποδιά, πήρα και δυο κουτάλες και κατηφόρισα για την παραλία..

Σε όλη τη διαδρομή δε σταμάτησα να χαζεύω μασκαράδες μικρούς και μεγάλους που πήγαιναν και εκείνοι μαζί με εμένα να παρακολουθήσουν τον περίφημο Τρωϊκό Πόλεμο που θα διεξάγοταν στην πόλη μας. Τα σκηνικά είχαν στηθεί εδώ και ημέρες όμως δε ξέρω, χθες, μου φάνηκαν διαφορετικά..
Σαν να ζωντάνεψαν ξαφνικά, πριν καν την έναρξη του Καρναβαλιού...

Η παραλία έχει αρχίσει να γεμίζει ασφυκτικά ενώ στις καφετέριες δε μπορείς να κάτσεις ούτε για δείγμα.. Παίρνω έναν καφέ στο χέρι, εύχομαι καλή συνέχεια στα παιδιά εκείνα που αυτές τις ημέρες δουλεύουν νυχθημερόν και είναι πάντα χαμογελαστοί παρά την κούραση και πάω να βρω τη μαμά και τον αδερφό μου που έχουν πιάσει «προεδρική» θέση μπροστά στα κάγκελα...


Και μπορεί η αναμονή για την έναρξη να κράτησε 2 ώρες όμως το υπερθέαμα με αντάμειψε και με το παραπάνω αφού γύρω στις εφτά ο πόλεμος ξεκίνησε.. Μία αφήγηση και μία ιπτάμενη φιγούρα του Ερμή μας βάζουν στο κλίμα του πολέμου.. Μία κοπέλα κρεμασμένη από έναν γερανό εκτελεί υπέροχα ακροβατικά πιασμένη από κορδέλες. Βεγγαλικά αρχίζουν να σκάνε στον ουρανό.. Δύο-τρία έχουν σχήμα καρδιάς σαν επισφράγιση στο γάμο του Πηλέα με τη Θέτιδα.. Και ύστερα έρχεται η αρπαγή της ωραίας Ελένης.. Χιλιάδες καραβάκια αρχίζουν να συσπειρώνονται στη θάλασσα ενώ τα βεγγαλικά συνεχίζουν να φωτίζουν τον ουρανό της Χαλκίδας..

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

ΣΤΙΓΜΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Αν η δυστυχία έχει πρόσωπο τότε επιλέγω το πρόσωπο της χαράς, της αισιοδοξίας, των ονείρων, της αθωότητας, της παιδικότητας ...

Αν η ευτυχία έχει πρόσωπο τότε επιλέγω το πρόσωπο των μαθημάτων, της απογοήτευσης, της απαισιοδοξίας, της μιζέριας...

Θα μου πεις: «Μα καλά... Εσύ τα κάνεις αντίθετα; Δε γίνεται αυτό..»

Και όμως γίνεται... Σκέψου ότι όλα αυτά τα συναισθήματα εναλλάσσονται καθημερινά..

Απρόβλεπτες οι αλλαγές, συνηθισμένη η καθημερινότητα.. Λύπη και χαρά πάνε μαζί μα κάποιες φορές και χωριά..

Πόσα συναισθήματα άραγε να χωράνε σε μια ημέρα; Μάλλον πολλά... Όπως και οι στιγμές μας.. Τόσο μικρές, τόσο σημαντικές, τόσο φευγαλέες.. Λες και το κάνουν επίτηδες.. Δε θέλουν να μείνουν προτιμάνε να φύγουν, να χαθούν, να μείνουν ανάμνηση.. Μένουν όμως;; Όχι, δε μένουν, γιατί δεν τις ζούμε..

«Μα τι λες.. Ταιριάζουν τα συναισθήματα με τις στιγμές», σίγουρα θα αναρωτιέσαι..

«Ναι φυσικά» θα σου απαντήσω.

Γιατί η στιγμή είναι συναίσθημα και το συναίσθημα στιγμή.. Συναίσθημα για αυτά που ζεις, στιγμή για το τώρα.. Όχι το πριν, όχι το μετά, απλά το τώρα...

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018

ΟΙ ΚΟΜΠΑΡΣΟΙ

Φύσηξε με δύναμη τον καπνό από το τσιγάρο.. Κοίταξε από το αμάξι τα φώτα της πόλης πως απλώνονταν μέσα στο σκοτάδι.. Είχε μια παράξενη ηρεμία αυτή η νύχτα.. Μια γλύκα που όμοια της δεν είχε δει ξανά ο χειμώνας.. Η θάλασσα ήρεμη καθρέφτιζε τη βουή της πόλης..

Κοίταξε το κινητό της.. Κανένα σημάδι από εκείνον.. χαμογέλασε. Τι περιμένει άραγε από έναν άνθρωπο που γνώρισε μόλις πριν λίγες εβδομάδες;

Ναι της άρεσε το χαμόγελο του, τα μάτια του, οι κινήσεις που έκανε για να την εντυπωσιάσει.
Άκουσε τα λόγια του γιατί την παρούσα φάση είχε ανάγκη να τα ακούσει.. Άφησε τον εαυτό της να δοθεί για ακόμα μια φορά..

Πήρε μια μεγάλη ρουφήξια από το τσιγάρο και άρχισε να σκέφτεται τις σχέσεις της μια προς μια, τόσο σε φιλικό όσο και σε ερωτικό επίπεδο.. Πόσοι άνθρωποι πέρασαν από τη ζωή της άραγε; Πολλοί, πάρα πολλοί.. Οι περισσότεροι επέλεξαν να φύγουν και κάποιοι -ελάχιστοι- έμειναν..
Ποιοι από αυτούς έμειναν τελικά στα δύσκολα; Όταν εκείνη τους είχε ανάγκη; Ποιοι ήταν εκεί να την κάνουν μια αγκαλιά όταν έκλαιγε με αναφιλητα; Ποιοι ήρθαν να τη δούνε έστω για πέντε λεπτά γιατί το ένιωσαν, γιατί ήθελαν να τη δούνε χωρίς να τους το ζητήσει; Ποιοι καθόταν με τις ώρες στο τηλέφωνο να της δείξουν ότι η ζωή είναι όμορφη όταν την έπιανε η κατάθλιψη; Ελάχιστοι ναι.. Οι υπόλοιποι ήταν για τα εύκολα, για τις πλάκες, για τη διασκέδαση, για την πάρτη τους.. και όταν εκείνη αποφάσισε να κοιτάξει την πάρτη της έφυγαν όλοι από κοντά της... Ίσως γιατί δεν έμαθε ποτέ της να λέει όχι..

Άρχισε να αναθεωρεί τη ζωή και τους στόχους της. Όχι δεν ήταν ότι δεν είχε βρει τον εαυτό της, απλά έπρεπε να τον βρει ολοκληρωτικά. Συγκέντρωσε πέντε στοιχεία του χαρακτήρα της και έθεσε τις βάσεις για τρία πράγματα που ήθελε να κάνει στο μέλλον.. Αυτά που τη γεμίζουν και την κάνουν να είναι ευτυχισμένη...

Και τότε συνειδητοποίησε ότι αυτά τα πράγματα που τη γεμίζουν έχουν να κάνουν με εκείνη και όχι με τον κάθε τυχαίο περαστικό από τη ζωή της.. Δεν είχε ανάγκη κανέναν για να σταθεί στα πόδια της. Είχε ανάγκη την ίδια...

Δευτέρα, 12 Φεβρουαρίου 2018

ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ

Μια νέα ημέρα ξημέρωσε.. Άνοιξε τα μάτια της και τεντώθηκε απαλά στο κρεβάτι. Το φως τρύπωνε από τις γρίλιες των παντζουριών δίνοντας στο δωμάτιο λίγες αχτίδες φωτός.. Σηκώθηκε ανόρεκτα! Άλλη μια ημέρα που ξημέρωσε σκέφτηκε και τίποτα δεν έχει αλλάξει.. Ίδιος καφές, ίδια τσιγάρα, ίδιο πρωινό, η ίδια ιεροτελεστία κάθε ημέρα...

Έκατσε στο τραπέζι, ήπιε μια γουλιά καφέ και κοίταξε έξω.. Ο ήλιος είχε γίνει πλέον πιο φωτεινός και έλουζε όλη την κουζίνα.. Η μπαλκονόπορτα ανοιχτή της χάριζε απλόχερα τη θέα της θάλασσας ενώ δυο-τρία σύννεφα έκαναν την εμφάνιση τους στον ουρανό δίνοντας τον δικό τους τόνο σε αυτή τη μοναδική φυσική ζωγραφιά...

Κοίταξε το ρολόι, σε λίγο έπρεπε να πάει για δουλειά.. να πάει όμως; Όχι σήμερα δεν ήθελε. Ήθελε να πάει μια βόλτα στη θάλασσα..

Πήρε τηλέφωνο στη δουλειά βρίσκοντας μια δικαιολογία και έδωσε ρεπό στον εαυτό της.. ντύθηκε, ήπιε την τελευταία γουλιά καφέ, πήρε το ποδήλατο της και ξεκίνησε για μια βόλτα στη θάλασσα... Σε όλη τη διαδρομή δε σταμάτησε να χαζεύει το τοπίο γύρω της.. της φαινόταν τόσο πρωτόγνωρο, τόσο διαφορετικό. Σαν να μην το είχε δει ξανά.. σαν να ήταν η πρώτη φορά που το έβλεπε και το είχε δίπλα της τόσο καιρό...

Έφτασε μετά από καμιά ώρα στην αγαπημένη της παραλία. Έκατσε στη ξαπλώστρα εκείνη, στη μέση της παραλίας, η οποία ήταν λες και την περίμενε.. Κοίταξε τον μακρινό ορίζοντα, έκλεισε τα μάτια της και αφουγκράστηκε την ηρεμία του τοπίου.. Άρχισε να αναρωτιέται για τη ζωή της, για τις επιλογές της, για όλα αυτά που ερασιτεχνικά απέφευγε τόσο καιρό να αντιμετωπίσει.. Ένας διαρκής αγώνας απέναντι στα θέλω της, σε αυτό που ήταν πραγματικά.. Ένιωσε τα δάκρυα της να τρέχουν.. μια απελευθέρωση για όλα εκείνα που κράταγε μέσα της τόσο καιρό..

Ξαφνικά ένιωσε ένα χέρι να την ακουμπάει απαλά και να της προσφέρει ένα χαρτομάντιλο.. Κοίταξε παραξενεμένη.. Ένας γεράκος καθόταν από πάνω της και την κοίταζε γλυκά.. Φορούσε λευκά ρούχα αλλά δε μπορούσε να διακρίνει καθαρά το πρόσωπο του. Ήταν πιο φωτεινό από όσο μπορούσε να αντέξει..

Δευτέρα, 29 Ιανουαρίου 2018

ΔΗΜΙΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Μία εικόνα αρκεί.. Για να σου ξυπνήσει τόσο θετικά συναισθήματα, για να σε κάνει να ηρεμήσεις, να χαλαρώσεις, να δεις τον κόσμο με άλλο μάτι. Να νιώσεις μια θετική αύρα να σε περιβάλλει, να αρχίσεις πάλι να ονειρεύεσαι και να ζεις.. Να είσαι ευγνώμων για αυτά που κάθε ημέρα σου προσφέρονται..

Μια εικόνα του ήλιου που ξεπροβάλλει κάθε πρωί πίσω από τα βουνά.. Πότε κίτρινος και πότε πορτοκαλί, παλεύει να βγει από τα σύννεφα και την ομίχλη, έτοιμος να δώσει το φως του στον κόσμο... Να τον ζεστάνει με τις αχτίδες του και να του μεταδώσει τη χαμένη θέρμη του, αυτή που χάνεται κάθε ημέρα σε γκρίζα κτίρια, υπολογιστές και μηχανές..

Μια εικόνα ενός ζευγαριού ηλικιωμένου, που περπατάει χεράκι-χεράκι στην παραλία.. Ο ένας κρατάει ένα μπαστούνι και η γιαγιά κρατάει το χέρι του συντρόφου της.. Πόσα χρόνια άραγε ο ένας να κρατάει το χέρι του άλλου; Μάλλον πολλά για να είναι ακόμα μαζί.. Μια εικόνα ανιδιοτελής αγάπης, πίστης, αφοσίωσης, μακριά από χαμένα κρεβάτια της μιας βραδιάς και σχέσεις παθητικές, προβλέψιμες, στάσιμες, χαμένες, δειλές...

Και μια εικόνα της θάλασσας αρκεί.. Δες πως λαμπυρίζει στο φως του ήλιου μα ακόμα και όταν τα σύννεφα την καλύπτουν, ακόμα και αν ανταριάζει, έχει ένα τρόπο να είναι μοναδική.. Σου μεταφέρει μια γαλήνη ή και μια οργή που ξεσπάει μαζί με εκείνη..Και έπειτα ηρεμείς.. Απολαμβάνεις την ησυχία της παραλίας και το ήσυχο κύμα που σκάει στην ακρογιαλιά..Ονειρεύεσαι τις ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές βραδιές, εκείνες δίπλα στο κύμα με την παρέα σου ή με τη σχέση σου.. Που δε σε νοιάζει το χθες ή το αύριο, μόνο το τώρα..

Δευτέρα, 22 Ιανουαρίου 2018

ΜΙΑ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ

Όταν η Σάρρα διαιτολόγος μου και πλέον φίλη μου, μου πρότεινε να πάμε σε ένα θέατρο σκιών η πρώτη μου σκέψη ήταν να πω αμέσως «ναι»! Κυριακή μεσημέρι άλλωστε και τι καλύτερο από το να απολαύσω λίγες στιγμές χαλάρωσης, ηρεμίας και διασκέδασης μακριά από το άγχος και την κούραση της καθημερινότητας...

Έτσι και έγινε.. Λίγες ώρες μετά το κυριακάτικο ξύπνημα μου η Σάρρα ήρθε να με πάρει να πάμε στο μαγαζί «Κρίταμος στη Στοά», ένα μικρό μαγαζάκι «καταχωνιασμένο» σε ένα σοκάκι στην οδό Φαρμακίδου... Τα βήματα μου σταματάει η ταμπέλα με την επιγραφή «Θέατρο Σκιών στις 16:00» και λίγο αργότερα γίνεται και η είσοδος μας στο μαγαζί..

Πρόκειται για ένα μικρό μαγαζάκι πολύ όμορφο και με έναν ιδιαίτερο τρόπο διακοσμημένο, που θυμίζει μία άλλη εποχή.. Μια εποχή που συνδυάζει τα στοιχεία του παρελθόντος με τα στοιχεία του παρόντος και του μέλλοντος. Μία ραπτομηχανή αλλά και τηγάνια με πρωτότυπα σχέδια διακοσμημένα τραβούν την προσοχή μου..


Τις σκέψεις μου και τα συναισθήματα μου διακόπτουν οι καθιερωμένες συστάσεις..

«Από εδώ η Κορίνα» ακούω τη Σάρρα να λέει και συνεχίζει: «Από εδώ ο Γιάννης και η Μαριλού».

«Χάρηκα πολύ» τους απαντάω και όλοι μαζί πάμε να κάτσουμε σε ένα τραπεζάκι που ήταν ακριβώς μπροστά στο χώρο που θα διαδραματίζοταν η παράσταση.. Πριν όμως...και μέχρι να αρχίσει επιβάλλεται να πούμε και ένα τραγουδάκι.. Έτσι ο Δημήτρης παρέα με τον Γιάννη παίρνουν τις κιθάρες του και το μουσικό ταξίδι ξεκινάει...

Λαϊκά αλλά και ρεμπέτικα μας κρατάνε συντροφιά μέχρι την έναρξη της παράστασης..

Η Μαριλού με τον Γιάννη και τη μουσική συντροφιά του Δημήτρη παίρνουν θέση και η παράσταση ξεκινά...

Ουσιαστικά πρόκειται για μία διαδραστική μουσική παράσταση με αφήγηση παραμυθιών ενώ το όλο σκηνικό συμπληρώνει η αναπαράσταση ενός παραμυθιού στο θέατρο σκιών.. Φυσικά σκηνικά αλλά και φιγούρες είναι όλα φτιαγμένα από το μεράκι των παιδιών, ενώ και μερικά από τα μουσικά όργανα είναι αυτοσχέδια και αρμονικά συνδυασμένα παράγουν υπέροχους ήχους...

Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018

ΕΝΑ ΑΕΡΙΚΟ

Για εκείνες τις ώρες σου μιλάω που κάθομαι με μόνη συντροφιά ένα τσιγάρο.. Παρέα μου ο ουρανός και τα αστέρια και δύο-τρεις περαστικοί που περνάνε που και που από το δρόμο..

Ακούω τις φωνές τους ενώ από το ανοιχτό παράθυρο μπαίνει η ψύχρα του Γενάρη κουνώντας ελαφρά την κουρτίνα...

Το φως στο δωμάτιο ελάχιστο και μία-δυο σκέψεις ξετρυπώνουν που και που από το παλιό σεντούκι εκεί στη γωνία...

Παίρνω μία γερή ρουφηξιά από το τσιγάρο και ξεφυσάω με δύναμη. Νομίζω ότι σχηματίζει τη μορφή σου. Κάθομαι και σε χαζεύω.. Πόσο μου έχεις λείψει Θεέ μου..

Οι αναμνήσεις ξεπηδούν γρήγορα, σε μια προσπάθεια να δραπετεύσουν από το μυαλό που τις κρατάω φυλακισμένες...

Αρχίζω να θυμάμαι εκείνα μας τα βράδια στην παραλία, εκείνα τα χαζά αστεία που λέγαμε και γελάγαμε μόνοι μας.

Θυμάμαι ακόμα και εκείνες τις αγκαλιές..

Θυμάμαι εκείνες τις νύχτες που οι βόλτες μας έμοιαζαν με βάλσαμο στη ψυχή μας. Μια φυγή από την καθημερινότητά μας...

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

2017 ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ, 2018 ΕΥΧΕΣ

Αναμνήσεις.. Πόσες περνάνε μπροστά από τα μάτια μας λίγες ώρες πριν μπει ένας καινούργιος ακόμα χρόνος στη ζωή μας..

Άνθρωποι που ήρθαν και έμειναν, άλλοι που έφυγαν και άλλοι που ίσως περιμένουν να έρθουν με την καινούργια χρονιά.. Συναισθήματα ανάμεικτα.. Χαρά για όσα καλά ζήσαμε αλλά και λύπη για όσα ήρθαν και δεν ήταν αυτά που θέλαμε... Παρ όλα αυτά όλα κάτι μας έμαθαν, θεωρώ..

Από την άλλη οι αλλαγές είναι μέσα στο παιχνίδι του νέου χρόνου.. Αλλαγές προς το καλύτερο.. Ρίσκα που έπρεπε να παρθούν για να δούμε τι υπάρχει παρακάτω.. Καταστάσεις που μας έκαναν καλύτερους, μας δυνάμωσαν, μας έκαναν να στεκόμαστε στα πόδια μας και να αισιοδοξούμε.. Να προσπαθούμε να συνεχίσουμε να μαχόμαστε στο στίβο της ζωής...

Σκέψεις που δεν εκφράστηκαν ποτέ, λέξεις που δεν ειπώθηκαν και λόγια που ποτέ δεν έγιναν πράξεις.. 2017 ευχές για υγεία, αγάπη, ηρεμία, οικογενειακή γαλήνη.. Κάποιες εκπληρώθηκαν, κάποιες άλλες περιμένουν να εκπληρωθούν με τη νέα χρονιά. Υπομονετικά, καρτερικά μέσα σε εκείνο το μπαουλάκι που περιμένει να ανοίξει το 2018.. Και μαζί με αυτές και τα όνειρα.. Εκείνα που θα γίνουν.. Το ξέρεις.. Και ας αργούν.. Και από την άλλη μαζί με τα όνειρα και οι στόχοι... Στόχοι που πραγματοποιήθηκαν και άλλοι που είναι ημιτελείς και θα ολοκληρωθούν μέσα στην καινούργια χρονιά.. Το ξέρεις, το πιστεύεις, το περιμένεις...

Το μόνο που δε γίνεται, το μόνο που δε μπορεί να αντικατασταθεί είναι κάποιες οριστικές απουσίες.. Και έτσι τα χρόνια περνάνε και κάθε χρόνος κάνει αυτή την ουλή να σε πονάει ακόμα περισσότερο.. Ίσως γιατί τέτοιες ημέρες η ανάγκη να είσαι με τους ανθρώπους που αγαπάς γίνεται όλο και μεγαλύτερη... Όμως ξέρεις, ότι όλοι εκείνοι, όπου και αν βρίσκονται, στήνουν το δικό τους γλέντι.. Είναι εδώ, μαζί σου, νοερά.. Και χαμογελάνε γιατί σε βλέπουν και εσένα ευτυχισμένο.. Σε βλέπουν να προχωράς και να λες: «Θα το αντέξω και αυτό γιατί μπορώ, γιατί θέλω, γιατί το χρωστάω στον εαυτό μου και σε σένα»... Άλλωστε ποιος δεν έχει μάθει να ζει με τις απώλειες; Μάλλον κανείς... Απλά κάποιες ουλές σταματάνε να φαίνονται.. Κάποιες άλλες όμως θα υπάρχουν για πάντα.. Για να σου θυμίζουν εκείνους που μέρες σαν τη σημερινή θα ευχόσουν να άνοιγε η πόρτα και να κάθονταν μαζί σου, έστω και για λίγες ώρες μόνο, στο γιορτινό τραπέζι.. Άντε και να τους έκανες και μία μεγάλη αγκαλιά πριν φύγουν ξανά.. Ξέρεις, από εκείνες τις σφιχτές..