Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

ΤΑ ΜΠΙΣΚΟΤΑ

Χθες είδα μια εικόνα η οποία ουσιαστικά ήταν ένα κόλπο για να βουτάς ένα μπισκότο χωρίς χέρι στο γάλα...

Γιατί χωρίς χέρι; Να το βουτάς με το χέρι και ύστερα να το απολαμβάνεις. Όπως έκανες όταν ήσουν παιδί. Όπως ίσως κανείς και τώρα, κρυφά, που είσαι μεγάλος..

Δε ξέρω πως αλλά αυτή η εικόνα μου ξύπνησε πολλές αναμνήσεις..

Μου θύμισε πρωινά έτσι φθινοπωρινά και αργότερα χειμερινά που ξυπνούσα και καθόμουν στον καναπέ στην κουζίνα και απολάμβανα το γάλα με τα ολόφρεσκα μπισκότα της μαμάς και στην τηλεόραση έπαιζε παιδικά...

Μου θύμισε και εκείνα τα νυσταγμένα πρωινά πριν πάω σχολείο.. Φώναζε η μαμά να πιω γάλα, έκανα πως βιαζόμουν εγώ... Δεν είχε μπισκότο θα μου πεις..είχε όμως αγάπη και εκείνη η κατεργάρα γυναίκα πάντα έβρισκε ένα τρόπο να με κάνει τελικά να πιω το γάλα μου, έστω και χωρίς μπισκότο!

Μου θύμισε και τα απογεύματα.. που πήγαινα στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού και μύριζε η κουζίνα γλυκά και φαγητά.. Αυτή η γιαγιά... Δε θα μάθω ποτέ πως κατάφερνε και έκανε τόσο νόστιμα τα πάντα.. και ας προσπαθούσα πολύ να πετύχω μεγαλώνοντας τα φαγητά της... Δεν είχαν αυτή τη γιαγιαδίστικη νοστιμιά που λέω εγώ...

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

ΜΙΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΕΚΔΡΟΜΗ

Κυριακή χθες και πρώτη ημέρα του Οκτωβρίου και τι καλύτερο από το να πάω μία εκδρομή.. Το που θα πάω ωστόσο δε με προβλημάτισε καθόλου, καθώς αρκετό καιρό πριν η σελίδα Πάμε Εκδρομή είχε τη λύση.. Έτσι, η Μακρινίτσα, ο Βόλος και ύστερα τα Καμμένα Βούρλα με περίμεναν να τα επισκεφθώ..

Ξημερώματα Κυριακής λοιπόν γύρω στις 05:00 το ξυπνητήρι μου αρχίζει να χτυπάει.. Ξυπνάω και κατευθείαν παίρνω τηλέφωνο το φίλο μου τον Γιώργο να ξυπνήσει και εκείνος... Έξω ακούω να βρέχει.. Ακολουθώ την καθιερωμένη πρωινή ιεροτελεστία μου και αφού ντύνομαι, παίρνω την ομπρέλα μου και αρχίζω να κατηφορίζω αρχικά προς το περίπτερο του Cinema Café – τόπος συνάντησης με το φίλο μου- και ύστερα προς τα Αγάλματα όπου θα αναχωρήσει και το λεωφορείο..

Φτάνουμε με λίγη καθυστέρηση.. Ανεβαίνουμε στο γεμάτο λεωφορείο, καθόμαστε αναπαυτικά, που αλλού, στην αγαπημένη μας γαλαρία και ακούμε τη φωνή της Ελένης Γερμανού η οποία μας καλωσορίζει σε μία ακόμα εκδρομή.. Τα φώτα σβήνουν, το λεωφορείο ξεκινάει και οι πρώτοι ύπνοι έχουν αρχίσει να «πέφτουν» στο λεωφορείο...

Πρώτη στάση το καφέ «Ρούμελη». Κάποιοι παίρνουν καφέ, κάποιοι φαγητό, όλοι σχεδόν επισκέπτονται το μπάνιο και μετά από 40 λεπτά ξεκινάμε για τη Μακρινίτσα.. Εκεί θα είναι η δεύτερη μας στάση..

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ

Ένας μόνο άνθρωπος μέσα σε εκείνη τη βάρκα.. Με τη σκιά από τα βουνά να απλώνεται στην ήρεμη θάλασσα.

Μόνος μάρτυρας ο ήλιος ο οποίος κρύφτηκε και αυτός πίσω από τα ψηλά βουνά.. Πριν κρυφτεί όμως αποφάσισε να χαρίσει λίγο ακόμα από τη λάμψη του σε αυτόν τον κόσμο δίνοντας χρώματα, πολλά χρώματα.. Πορτοκαλί, κίτρινο και ροζ αναμεμειγμένα έδωσαν ένα περίεργο χρώμα στην ατμόσφαιρα από αυτά που δε σταματάς να τα χαζεύεις...

Και λίγο πιο πέρα τα δέντρα... Ασάλευτα τα φύλλα τους λες και ο χρόνος σταμάτησε εκεί.. Σε εκείνο το απόγευμα, σε εκείνες τις στιγμές ηρεμίας..

Κοιτάς λίγο πιο πέρα.. Είναι ένα μπαλκόνι με ένα ζευγάρι ηλικιωμένων να απολαμβάνει τον απογευματινό του καφέ.. Στα ροζιασμένα χέρια τους φαίνεται ολόκληρη η ζωή τους.. Κάθονται αγκαλιά και κοιτάνε τη θάλασσα..

Ακούς φωνές.. Κάτω από το μπαλκόνι σου περνάει μία παρέα από νέους και νέες. Γελάνε και μιλάνε δυνατά. Κάποιοι τραγουδάνε και κάποιοι άλλοι σχολιάζουν τα νέα της ημέρας.. Πάνε για μία μπυρίτσα ακούς να λένε.. Έτσι και αλλιώς το καλοκαίρι ακόμα καλά κρατεί..

Κρατάς αγκαλιά το σκύλο σου.. Έχει χουζουρέψει, εκεί, πάνω στα γόνατά σου και χαζεύει μαζί με εσένα τον μακρινό ορίζοντα..

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

Κάθε χρόνο, τέτοια ημέρα και για περίπου 12 χρόνια, η μαμά φώναζε να κοιμηθούμε νωρίς για να ξυπνήσουμε αύριο για τον αγιασμό.. Εμείς φυσικά δεν την ακούγαμε, οπότε η γκρίνια την επόμενη ήταν αναπόφευκτη..

Εικοσιπέντε χρόνια μετά...η ανάγκη να ξυπνήσω και να πάω πάλι στον αγιασμό είναι πιο μεγάλη από ποτέ.. Σε ένα αγιασμό με φίλους, με δασκάλους, με συμμαθητές. Όχι σε ένα άψυχο κτίριο ή χώρο με φωνές, πίεση, νεύρα, άγχος..

Θέλω να ακούσω ξανά το δάσκαλο να φωνάζει αντί για τον εργοδότη. Θέλω να κάνω πάλι λάθος και απλά να παίρνω το blanco και να το σβήνω. Θέλω οι μόνες μου έννοιες να είναι αν διάβασα, αν θα πάω φροντιστήριο, αν θα περάσω την τάξη και αν θα πάρω καλό βαθμό. Δε θέλω να αγχώνομαι για το ρεύμα, το νερό, το νοίκι, την επιβίωση και την καθημερινότητα μου...

Θέλω πάλι να τσακώνομαι και έπειτα να τα βρίσκω ξανά με τον. την διπλανό μου. Δε θέλω να απομακρύνομαι και τελικά να χάνομαι με ανθρώπους από τη ζωή μου.. Θέλω απλά να συνεχίζω να κάνω τη διαχωριστική γραμμή στο θρανίο σήμερα και αύριο να παίρνουμε γόμα και να τη σβήνουμε.

Θέλω ξανά να κλαίω επειδή έπεσα από το ποδήλατο ή γιατί ο Γιαννάκης τα έφτιαξε με την Κατερινούλα και όχι για τις οριστικές απώλειες της ζωής μας.. Θέλω να με πονάνε οι γρατζουνιές, όχι οι ουλές που μένουν από τις πληγές..

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ

Μια βόλτα σε εκείνον τον δρόμο που μυρίζει γιασεμί και πλημμυρίζει από φωνές παιδιών κάθε πρωί και μεσημέρι.. Σε εκείνο το σχολείο, πάνω στο δρόμο, που πήγαινες και εσύ.. Που πέρασες 6 ολόκληρα χρόνια από τη ζωή σου...

Μια βόλτα και εκεί δίπλα στη θάλασσα και στο μπασκετακι.. Σε εκείνη τη θάλασσα που κατέβαινες με το μπαμπά, τα αδέρφια και τα ξαδέρφια. Σε εκείνη την παιδική χαρά και τη μπασκέτα που άραζες με τα παιδιά...

Και ύστερα μια βόλτα στην παραλία.. Κόσμος πάει και έρχεται. Μικροί και μεγάλοι, νέοι και γέροι, όλοι εκεί. Να περπατάνε καθώς ο ήλιος αρχίζει να χάνεται και ένας ή και πολλοί ψαράδες να απολαμβάνουν την ηρεμία της θάλασσας με φόντο την παλαιά γέφυρα..

Μια βόλτα στα μαγαζιά.. άλλοι χαρούμενοι, άλλοι λυπημένοι, άλλοι σκεπτικοί, άλλοι μοναχικοί και άλλοι ζευγαρωμένοι. Άλλοι πάλι φορτωμένοι με ψώνια, άλλοι με ελάχιστα. Άλλοι απολαμβάνουν τον καφέ και άλλοι τη βόλτα τους.. Η καμπάνα χτυπάει, η εκκλησία αρχίζει και ψαλμωδίες αντηχούν σε όλο το δρόμο.. Της Παναγίας βλέπεις..

Μια βόλτα ακόμα θες. Σε κάποια στενά της Χαλκίδας.. Γκράφιτι κοσμούν τους τοίχους, παλιά αρχοντικά καταρρέουν αλλά κάποια άλλα στέκουν αγέρωχα στο χρόνο. Κάποια παιδιά παίζουν σε ένα μικρό πάρκο. Μια κυρία κάθεται στωικά και περιμένει να κλείσει το πάρκινγκ για να πάει σπίτι της. Είναι χαρούμενη ή λυπημένη σκέφτομαι. Γυρνάω να τη δω, μα δεν προλαβαίνω...

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Η ΕΥΧΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ

Από μία βροχή αστεριών... Εκείνο το βράδυ της 13ης Αυγούστου 2017. 

Κάθισε στην ταράτσα.

Εκείνο το βράδυ του Αυγούστου που λένε  ότι κορυφώνεται η πτώση των αστεριών. Άνοιξε τη μικρή καρέκλα της, έβαλε ένα ποτήρι κρασί και τοποθέτησε με ευλάβεια τα τσιγάρα της πάνω στο μικρό τραπεζάκι..

Άναψε ένα κεράκι και κάθισε αναπαυτικά στη μικρή καρέκλα της τοποθετώντας ένα μαξιλαράκι στον αυχένα της. Έστρεψε το κεφάλι της στον ουρανό, άναψε το τσιγάρο, ήπιε μια γουλιά κρασί και περίμενε.. Πρώτη φορά αυτή η αναμονή της φάνηκε η τόσο μεγάλη... Ρούφηξε μια γερή τζούρα από το τσιγάρο της και τότε ξεκίνησε... Αστέρια πολλά έπεφταν και σχημάτιζαν τεράστιες φωτεινές γραμμές. Δεν είχε ξαναδεί τόσα πολλά αστέρια. Είχε μείνει σα μαγεμένη να κοιτάει αυτό που γινόταν μπροστά της.. Tο τσιγάρο είχε καεί, ο κρασί είχε αρχίσει να ζεσταίνεται και το κεράκι είχε πια λιώσει.

Τη σκέψη της διέκοψε μια φωνή: «Δεν είναι πανέμορφα; Είχαν δίκιο που έλεγαν ότι είναι μοναδικό το φαινόμενο».

Γύρισε σαστισμένη να δει από πού έρχεται αυτή η φωνή. Νόμιζε ότι ήταν μόνη της στην ταράτσα.. και πράγματι..Ήταν μόνη..

«Μη ψάχνεις στη δική σου μεριά. Κοίτα λίγο δίπλα σου» της είπε.

Έστρεψε το βλέμμα της στη διπλανή πολυκατοικία. Δεν τον είδε καθαρά. Δε ξεχώρισε τη μορφή του.

Όμως η φωνή του..της φάνηκε τόσο οικεία.

«Με λένε Γιώργο. Εσένα»;

«Εμένα με λένε Εύα»

«Ώστε Εύα ε; Τόσες ημέρες σε έβλεπα αλλά δεν ήξερα πώς να έρθω να σου μιλήσω».

«Τι λες; Που με έβλεπες. Και κυρίως που μένεις; Ήξερα ότι η η διπλανή πολυκατοικία ήταν άδεια» του απάντησε εκείνη.

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ

Προχθές επισκέφθηκα το παζάρι.. Γνώριμες οι μυρωδιές του, με μετέφεραν σε έναν άλλο κόσμο.

Μου ξύπνησαν αναμνήσεις, όμορφες, παιδικές...

Με θυμήθηκα να περπατάω με τη μαμά και τον μπαμπά και να σέρνω τη ρόδα... Αργότερα το καρότσι και μετά παρακάλαγα να μου πάρουν το Tetris. Και όταν το έπαιρνα έλιωνα με τις ώρες στο μπαλκόνι.

Με θυμήθηκα να με τραβολογάει η μάνα μου σε παράγκες με εσώρουχα και νυχτικά.. «Τρία ευρώ τα βρακιά. Πάρε καλέ κυρία» φώναζε η καλοκάγαθη και συμπαθής κυριούλα και έτρεχε η μάνα μου να προλάβει την προσφορά...

Με θυμήθηκα να μπαίνω στη ρόδα, στα συγκρουόμενα, στη μπαλαρίνα, στο καράβι και να νιώθω ελεύθερη. Να διασκεδάζω με τη ψυχή μου. Να πιάνω ψαράκια και να αγωνιώ για το δώρο που έκρυβε κάθε ψαράκι.. Και ύστερα πιο μεγάλη να προσπαθώ να πετύχω τους κρίκους να πάρουμε με τα παιδιά κάνα μπουκάλι δώρο.

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

ΡΕΘΥΜΝΟ: Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

Όταν ακολουθεί ένα ταξίδι στο παρελθόν και ένας υπέροχος γάμος, ένα ταξίδι στην πόλη των αναμνήσεων, στην πόλη των στιγμών, στην πόλη της καρδιάς μου είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένο..

Ημέρα τρίτη..

Το πρωί του Σαββάτου μόλις ξημέρωσε. Εννιά παρά τέταρτο το ξυπνητήρι άρχισε να χτυπάει ενώ ο ήλιος είχε αρχίσει να φωτίζει το μικρό δωμάτιο του ξενοδοχείου..

Σηκώθηκα βιαστικά, έκλεισα το σάκο, φορτώθηκα τα πράγματα και ξεκίνησα για τα ΚΤΕΛ. Check-out στο ξενοδοχείο και έφυγα για τα ΚΤΕΛ Ηρακλείου να προλάβω το λεωφορείο των 9μιση για Ρέθυμνο..

«Για Μπαλί, Ρέθυμνο στο λεωφορείο τάδε» ακούω από το μεγάφωνο.. Η ζέστη έχει αρχίσει να γίνεται πιο έντονη, βάζω air condition και ξαπλώνω στο κάθισμα μου.. έχουμε ώρα μέχρι το Ρέθυμνο...

Που και που ξυπνάω και κοιτάω έξω.. πόσο γνώριμη η διαδρομή σα να μην πέρασε μια ημέρα...

Μια ώρα μετά και ένα τέταρτο το λεωφορείο μπαίνει στο Ρέθυμνο.. Πρώτη περιοχή τα Περιβόλια. Το πρώτο πράγμα που αντικρίζω είναι ένα ξενοδοχείο και μετά η στάση που έπαιρνα το λεωφορείο κάθε φορά που κοιμόμουν στην Ειρήνη ή τη Λία που νοίκιαζαν εκεί σπίτι...

Το λεωφορείο προχωράει και εγώ σιγά-σιγά συνέρχομαι τελείως. Κοιτάω έξω από το παράθυρο.. χιλιοπερπατημενοι δρόμοι.. Φτάνω Καλλιθέα και βλέπω το πρώτο μου σπίτι.. και λίγο πιο εκεί το mouse. Το μαγαζί που έμαθα τίτσου, έπαιξα επιτραπέζια και έκανα ατέλειωτη παρέα στην Ειρήνη όταν δούλευε..

Έπειτα προχωράω στην παραλία. Βλέπω τη «Θράκη» και το «Πέτρινο», το ψητοπωλείο που έκατσα την πρώτη ημέρα που κατέβηκα Κρήτη με τους γονείς μου. Βλέπω το λιμάνι, την παραλία που εκτείνεται σε όλο το μήκος της. Τις καφετέριες και τα φαγάδικα που σύχναζα... Βλέπω και τον Άγνωστο και το εστιατόριο «Κόκκινος» που είχε φιλοξενήσει πολλά μεθύσια μας με τα παιδιά...

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΓΑΜΟΣ

Αν πριν κάτι χρόνια μου έλεγες ότι ο λόγος που θα κατέβαινα ξανά Κρήτη ήταν ο γάμος της φίλης μου, τα τελευταία 3 χρόνια φοίτησης μου στο Ρέθυμνο, Ειρήνης, σίγουρα θα σου έλεγα ότι έχεις μεγάλη φαντασία..

Και όμως...χρειάστηκε να μεσολαβήσει ένας γάμος για να κατέβω ξανά στην Κρήτη και να δω άτομα και μέρη που «σημάδεψαν» κάποια από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου.. Και όποια αμφιβολία και αν είχα για αυτό το ταξίδι, εξαφανίστηκε με το που μπήκα στο τρένο και έπειτα στο καράβι, έτοιμη για να κάνω ένα ταξίδι στο παρελθόν.

Η πρώτη λοιπόν ουσιαστικά ημέρα του ταξιδιού μου με βρήκε σε ένα καράβι, η δεύτερη όμως, εκείνη που ξημέρωσε με το που πάτησα το πόδι μου στο Ηράκλειο, με βρήκε να περνάω όμορφες στιγμές πρώτα σε ένα γάμο, έπειτα σε μία βάπτιση και τέλος σε ένα υπέροχο γλέντι που συνδύαζε την κρητική παράδοση με τα μοντέρνα στοιχεία. Άλλωστε από ένα ζευγάρι όπως είναι ο Μάνος και η Ειρήνη δεν περίμενα κάτι καθαρά παραδοσιακό..

«Σας πληροφορούμε ότι το πλοίο έχει φτάσει στο λιμάνι του Ηρακλείου. Παρακαλούνται οι επιβάτες να ετοιμαστούν για αποβίβαση. Σας ευχαριστούμε που προτιμήσατε την ΑΝΕΚ line για το ταξίδι σας και ελπίζουμε να σας ξαναδούμε σύντομα» ακούω από τα μεγάφωνα. Φορτώνομαι το σάκο, παίρνω το laptop και πηγαίνω προς την έξοδο.

Ο ήλιος με χτυπάει, η κούραση είναι φανερή αλλά ποιος νοιάζεται; Βλέπω το Μάνο. Τον χαιρετάω θερμά και αφού βρισκόμαστε και με 2 φίλους του όλοι μαζί πηγαίνουμε στο μέρος όπου θα ξεκουραστούμε.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Είναι από εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι αυτό που λένε «Η ιστορία επαναλαμβάνεται» παίρνει κατά κάποιο τρόπο σάρκα και οστά.

Έτσι ένιωσα και εγώ όταν πήρα την απόφαση να κατέβω ξανά Κρήτη για το γάμο της φίλης μου και συμφοιτήτριας Ειρήνης Τσούλκα. Για την ακρίβεια η απόφαση μου αυτή ολοκληρώθηκε με τη φράση «Αν όχι τώρα, πότε»;

Ένα μήνα μετά την απόφαση μου τα βήματα μου με οδήγησαν στο πλησιέστερο ταξιδιωτικό πρακτορείο. Ο διάλογος λίγο πολύ γνωστός.

«Γεια σας. Ένα εισιτήριο θα ήθελα για Ηράκλειο».

«Θέλετε με Μινωϊκές ή με ΑΝΕΚ» με ρωτάει η συμπαθέστατη κοπέλα.

«ΑΝΕΚ ή Μινωϊκές ε» σκέφτομαι. Πόσα χρόνια πάνε που σαν φοιτήτρια ακόμα τα ταξιδιωτικά γραφεία είχαν γίνει δεύτερο σπίτι μου. Ήξερα τα δρομολόγια αλλά και τα καράβια απέξω, άρα η απόφαση κάθε φορά που ανέβαινα Χαλκίδα, ήταν εύκολη, πολύ εύκολη.