ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ

Μερικές φορές, μια επίσκεψη αρκεί για να δεις τον κόσμο λίγο διαφορετικά…

Τις προάλλες επισκέφθηκε το καταφύγιο του Δήμου Κύμης-Αλιβερίου, για να γνωρίσω και να παραλάβω από κοντά στο κουτάβι που υιοθέτησα, μετά από συνεντεύξεις. Ένα κουτάβι που είχα δει σε μια ανάρτηση στο Facebook και που σύντομα θα γινόταν μέλος της οικογένειάς μας.

Πήγα με χαρά, με ανυπομονησία να το γνωρίσω, να το πάρω στην αγκαλιά μου και να ξεκινήσει το ταξίδι μας μαζί. Δεν ήξερα, όμως, ότι αυτή η επίσκεψη θα μου άφηνε τόσα ανάμεικτα συναισθήματα.

Βλέπεις, δεν είχα ξαναπάει ποτέ σε καταφύγιο. Τον Άρη τον είχα βρει στον δρόμο, οπότε δεν είχα βρεθεί ποτέ μπροστά σε μια τέτοια εικόνα. Και όταν αντίκρισα όλα αυτά τα σκυλιά μέσα στα κλούβια τους, πραγματικά σοκαρίστηκα.

Τα κοιτούσα και δεν ήξερα τι να πρωτοσκεφτώ. Άλλα γαύγιζαν, άλλα χοροπηδούσαν, άλλα προσπαθούσαν να τραβήξουν την προσοχή μας. Ήταν τόσο χαρούμενα που μας έβλεπαν, τόσο γεμάτα ενθουσιασμό, που για μια στιγμή ένιωσα πως θέλω να ανοίξω όλα τα κλούβια και να τα πάρω μαζί μου. Όλα. Χωρίς δεύτερη σκέψη.

Πώς γίνεται να κοιτάζεις στα μάτια και να μη θέλεις να πάρεις σπίτι σου; Πώς γίνεται να φεύγεις γνωρίζοντας ότι τόσα από αυτά θα μείνουν εκεί, πίσω από τα κάγκελα;

Η κοπέλα που τα φροντίζει μας είπε κάτι που με στενοχώρησε πολύ. Υπάρχουν σκυλιά που γεννήθηκαν στο καταφύγιο και μπορούν να περάσουν εκεί ολόκληρη τη ζωή τους, μέχρι να φύγουν από αυτήν, επειδή κανείς δεν υιοθετεί.

Και αυτή η σκέψη δεν έφευγε από το μυαλό μου.

Σκύλοι που δεν θα γνωρίσουν ποτέ τη χαρά του να έχουν το δικό τους κρεβατάκι, να κοιμούνται ήσυχοι σε ένα σπίτι, να περιμένουν τον άνθρωπο τους να γυρίσουν και να τρέχουν στην πόρτα μόλις ακούσουν τα βήματά του. Σκύλοι που ίσως δεν μάθουν ποτέ πώς είναι να σε αγαπούν όχι επειδή κάποιος πρέπει να σε φροντίσει, αλλά επειδή είσαι το πλάσμα που επέλεξε να έχει δίπλα του.

Κι όμως, εκείνα συνεχίζουν να χαίρονται. Συνεχίζουν να κουνάνε τις ουρές τους, να πλησιάζουν τα κάγκελα, να αναζητούν ένα χάδι. Σαν να μην έχουν χάσει την ελπίδα τους. Σαν να περιμένουν ακόμη αυτόν τον έναν άνθρωπο που θα σταματήσει μπροστά τους και θα πει «εσένα θέλω».

Και δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτή η εικόνα με πόνεσε πολύ.

Ίσως γιατί, όταν αγαπάς τα ζώα, δυσκολεύεσαι να δεχτείς πως δεν μπορείς να βοηθήσεις όλα. Θέλεις να πάρεις από εκεί, να τους δώσεις ένα σπίτι, να τους χαρίσεις όλα όσα στερήθηκαν. Ξέρεις, όμως, πως δεν γίνεται. Και αυτή η αδυναμία να κάνεις όσα ήθελες είναι ίσως το πιο δύσκολο συναίσθημα.

Αυτό που σκέφτηκα, φεύγοντας από εκεί, είναι πόσο σημαντική είναι τελικά η υιοθεσία. Όχι σαν μια όμορφη πράξη που θα μας κάνει να νιώσουμε καλά με τον εαυτό μας, αλλά σαν μια πραγματική αλλαγή στη ζωή ενός ζώου. Για εμάς μπορεί να είναι ένα ακόμη μέλος στην οικογένειά μας. Για εκείνο, όμως, μπορεί να είναι η πρώτη φορά που θα αποκτήσει οικογένεια.

Και δεν έχει σημασία αν είναι κουτάβι ή ηλικιωμένο, αν είναι όμορφο σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια, αν είναι μεγαλόσωμο ή μικρόσωμο, αν έχει κάποιο πρόβλημα ή δεν τραβάει τόσο εύκολα την προσοχή στις φωτογραφίες. Όλα τους έχουν ανάγκη από αγάπη. Όλα τους αξίζουν μια ευκαιρία. Και κανένα τους δεν είναι λιγότερο άξιο να αγαπηθεί επειδή δεν το επέλεξε ακόμη κανείς.

Σκέφτομαι, επίσης, τους ανθρώπους που βρίσκονται καθημερινά εκεί. Τους εθελοντές που φροντίζουν αυτά τα πλάσματα, που τους δίνουν φαγητό, που καθαρίζουν τους χώρους τους, που προσπαθούν να τους προσφέρουν ένα χάδι και μια λίγη ανθρώπινη επαφή μέσα σε μια καθημερινότητα που δεν είναι αυτή που θα θέλαμε για κανένα ζώο.

Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο είναι να πηγαίνεις κάθε μέρα σε έναν χώρο γεμάτο πλάσματα που έχουν ανάγκη από τόσα πολλά και να ξέρεις ότι, όσο κι αν προσπαθείς, δεν μπορεί να αντικαταστήσεις αυτό που πραγματικά τους λείπει: ένα σπίτι.

Και γι' αυτό νιώθω πως αξίζουν ένα μεγάλο ευχαριστώ. Γιατί πίσω από κάθε ζωή που φροντίζεται υπάρχει κάποιος που αφιερώνει χρόνο, κόπο και συναίσθημα. Κάποιος που συνεχίζει ακόμη κι όταν κουράζεται, ακόμη κι όταν απογοητεύεται, ακόμη κι όταν βλέπει τα ίδια ζώα να μεγαλώνουν χωρίς να έρχεται κανείς να τα επιλέξει.

Δεν μπορούμε, φυσικά, να πάρουμε όλα τα σπίτια μας. Μακάρι να μπορούσαμε. Μπορούμε, όμως, να κάνουμε κάτι. Ο καθένας μας, ανάλογα με τις δυνατότητές του.

ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΑΝΙΔΕΙΝ, ΑΡΗ ΜΟΥ

Άρη μου παιδί μου όμορφο,

Έξω βρέχει και στο μυαλό μου έρχεται η βροχερή εκείνη νύχτα του Νοεμβρίου το έτος 2014 που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας.. Εγώ περπατούσα και εσύ έβγαινες από ένα μαγαζί και άρχισες να με ακολουθείς.. Και περπατήσαμε μαζί και τελικά αποφάσισα να σε φιλοξενήσω μιας και δεν ήθελες να σταματήσεις να με ακολουθείς. Σου πέρασα μια μπλε κορδελίτσα για λουράκι και σε έφερα σπίτι με σκοπό να σε ανεβάσω στο διαδίκτυο μήπως σε έψαχναν..

Θυμάμαι τότε υπήρχε και η πεζογέφυρα και σε έβαλα όπως ήσουν μια σταλιτσα στην τσάντα μου για να σε πάω στο κτηνίατρο.. Και εσύ έβγαζες κεφαλάκι έξω και επειδή έβρεχε το έβαζες ξανά μέσα.. και πέρασαν 3 ημέρες χωρίς κανένας να σε αναζητήσει.. Μέχρι που έμαθα ότι ανήκες σε οικογένεια τσιγγάνων και σε κακομεταχειρίζονταν.. Και αποφασίσαμε να σε κρατήσουμε. Βλέπεις ήρθες ένα μήνα μετά το θάνατο της Άρτεμης και ίσως εκείνη να σε έστειλε για να απαλύνει τον πόνο μας... Θυμάμαι και τα πρώτα Χριστούγεννα μας που στολίζαμε το δέντρο και το κοιτούσες παραξενεμένος. Και που για ένα μήνα δε γάβγισες καθόλου αλλά ένιωσες το σπίτι αυτό σα να είναι δικό σου..

Και τα χρόνια περνούσαν και εσύ ξεδίπλωνες την προσωπικότητά σου και μεγάλωνες μαζί με εμάς. Ήσουν μαζί μας στις χαρές μας και στις λύπες μας. Μέρος της ζωής μας και της καθημερινότητας μας. Μιας ζωής που κράτησε 12 χρόνια γεμάτα όμορφες στιγμές και μια συνήθεια που τώρα καλούμαι να διαχειριστώ σε μια άλλη συνθήκη αυτή τη φορά, τη συνθήκη της απουσίας σου..

Αν μου ζητούσαν να σε περιγράψω μωρό μου θα έλεγα ότι ήσουν ένας δυναμικός σκύλος, περήφανος και φωνακλάς. Ήσουν βέβαια και μαμακιας όπως σε έλεγαν όλοι. Και εγώ όμως ήμουν περήφανη για εσένα. Σε έπαιρνα παντού μαζί μου. Σε εξόδους, σε εκδρομές, σε ταξίδια, στα πάντα ήμασταν μαζί.. Ήσουν όμως και πολύ καθαρός σαν σκύλος. Κρατιόσουν μέχρι να πας βόλτα και πάντα θα καθόσουν να σε κάνω μπάνιο και να σου χτενίσω το τρίχωμα σου. Ήσουν και κοινωνικός πολύ. Ποτέ δεν κοίταξες με κακία ούτε άνθρωπο ούτε άλλο σκυλί. Και ήσουν και δραστήριος. Πάντα ήθελες μόνο να παίζεις με το παπουτσάκι σου και να πηγαίνεις μακρινές βόλτες. Ακόμα και όταν μεγάλωνες και τα αρθρίτικα σου σε ταλαιπωρούσαν ποτέ δεν έχασες την όρεξη σου για βόλτα.

Όμως αγάπη μου όπως είπε και ο γιατρός κανείς δε θα βάζει με το χρόνο. Και η φυσική φθορά ήρθε μαζί με τον καρκίνο στη σπλήνα. Και η εγχείρηση ήταν μονόδρομος. Και πήγε τέλεια το χειρουργείο παρά το φόβο λόγω ηλικίας. Όμως δεν προλάβαμε ψυχή μου. Ο όγκος στη σπλήνα σου είχε προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές στον οργανισμό σου. Ο γιατρός μάς μίλησε για παρανεοπλασματικό σύνδρομο, καθώς οι τιμές των λευκών αιμοσφαιρίων σου είχαν ανέβει πάρα πολύ. Παρά το επιτυχημένο χειρουργείο, τα νεφρά σου άρχισαν να καταρρέουν και η κατάστασή σου χειροτέρευε μέρα με τη μέρα. Προσπαθήσαμε με κάθε τρόπο να σε κρατήσουμε κοντά μας, όμως το σώμα σου εξαντλήθηκε. Και εκείνη την ημέρα, ξημερώματα της Κυριακής 4/10, μετά και την κρίση επιληψίας και τη συνεχόμενη ασιτία σου επί μια εβδομάδα αποφάσισα να σε κοιμίσω. Δεν ήθελα να ταλαιπωρηθείς άλλο. Ήδη μια εβδομάδα είχες χάσει την περηφάνια σου. Δε γάβγιζες, δεν περπατούσες, κατουριοσουν πάνω σου και η περηφάνια σου είχε εξαφανιστεί. Και σε πονούσε αυτό. Το έβλεπα στα μάτια σου. Αλλά πάντα ήσουν διακριτικός και πότε δεν ήθελες να μας ανησυχήσεις..

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΧΑΣΤΟΥΚΙ

Στην αρχή λες «δεν θα μιλήσω». Άλλη μια είδηση. Άλλη μια γυναίκα.

Και μετά συνειδητοποιείς ότι δεν γίνεται να μένεις σιωπηλή.

Δεν είναι «άλλο ένα περιστατικό».

Δεν είναι «μια κακή στιγμή».

Δεν είναι «έγκλημα πάθους».

Είναι γυναικοκτονία.

Και πίσω από αυτή τη λέξη δεν υπάρχει μόνο ένας θάνατος. Υπάρχει μια ολόκληρη διαδρομή που πολλές γυναίκες, λίγο ή πολύ, έχουν αγγίξει.

Είναι ο φόβος που μαθαίνεις να κουβαλάς από μικρή.

Το «πρόσεχε», το «μην πας μόνη», το «στείλε όταν φτάσεις».

Είναι η σιωπηλή εκπαίδευση στο να επιβιώνεις αντί να ζεις ελεύθερα.

Και μετά μεγαλώνεις και νομίζεις ότι τα αναγνωρίζεις.

Μέχρι που δεν τα αναγνωρίζεις πια.

Κάποτε δέχτηκα ένα χαστούκι σε μια σχέση και έμεινα.

Όχι γιατί δεν καταλάβαινα, αλλά γιατί μέσα σε εκείνη τη στιγμή και μετά, όλα έμοιαζαν πιο μπερδεμένα απ’ όσο ήταν στην πραγματικότητα.

Ήταν μια σχέση που είχε στοιχεία ελέγχου, φόβου, συναισθηματικής πίεσης.

Και έμεινα για καιρό.

Προσπαθώντας να το δικαιολογήσω, να το μικρύνω, να το αντέξω.

Μέχρι που έφτασα στο σημείο να χρειαστώ ψυχοθεραπεία για να ξαναβρώ εμένα και να καταφέρω να φύγω οριστικά.

Και σήμερα το βλέπω καθαρά: δεν είναι ποτέ τόσο απλό όσο φαίνεται απ’ έξω.

ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ

Τις προάλλες έκατσα, όπως κάθε χρόνο, να κοιτάξω το δέντρο.. Πάντα με μάγευε φορτωμένο με λογιών-λογιων στολίδια και λαμπιόνια.. Και κάπου εκεί το είδα. Ήταν ένα στολίδι μισοσπασμενο. Εγώ το έβαλα αυτό πάνω στο δέντρο αναρωτήθηκα; Μα ναι, αφού εγώ το στόλισα.. Και μετά άρχισα να σκέφτομαι τους λόγους που το κρέμασα και δεν το πέταξα..

Ένας λόγος ήταν ότι μου άρεσε ακόμα και μισοσπασμενο.. Είχε τη δική του μαγεία και τώρα που το σκέφτομαι ήταν και δώρο οπότε είχε και συναισθηματική αξία για εμένα.

Άλλος λόγος ήταν ότι στο μυαλό μου ίσως το συνδύασα με την απώλεια. Αυτή την απώλεια που συνοδεύει κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή. Ένα στολίδι για όλους εκείνους που χρόνια τώρα μενει αδειανή η θέση τους στο τραπέζι των εορτών..

Ίσως το κράτησα ακόμα γιατί μέσα μου να συμβολίζει τη δύναμη. Ναι καλά διαβάσατε! Γιατί παρ ότι το κουβούκλιο του ήταν μισοσπασμενο εκείνο στέκεται αγέρωχο και όμορφο πάνω στο δέντρο.

Μάλιστα με αυτό το τελευταίο ίσως ήθελα να δώσω και ένα μήνυμα πρώτα στον εαυτό μου και μετά σε όποιον/α διαβάζει αυτό το κείμενο. Ότι δηλαδή πολλές φορές μπορεί να πέφτουμε, να νιώθουμε ότι είμαστε αδύναμοι και απροστάτευτοι, ότι δεν υπάρχει φως πουθενά , όμως αν κοιτάξουμε μέσα μας θα δούμε μια απίστευτη δύναμη. Είναι αυτή η δύναμη που μας βοηθάει να σηκωνόμαστε και να παλεύουμε απέναντι στα «τέρατα» μας. Που μας κάνει να σηκώνουμε το ανάστημα μας και να προσπαθούμε ξανά και ξανά για να γινόμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας παρά τις δυσκολίες που έρχονται στο δρόμο μας..

Το πιο πιθανό όμως είναι απλά να το έβαλα γιατί μου άρεσε. Χωρίς κάποια δεύτερη σκέψη. 

ΒΡΑΔΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Τα βράδια του καλοκαιριού θα έπρεπε να μυρίζουν αλμύρα και καρπούζι..

Τα βράδια του καλοκαιριού θα έπρεπε να ήταν χαλαρά στο μπαλκόνι ή σε κάποια παραλία με μια μπυρίτσα, συντροφιά και μουσική..

Τα βράδια του καλοκαιριού θα έπρεπε να είναι ξέγνοιαστα με φίλους, οικογένεια και ατελείωτες συζητήσεις..

Τα βράδια του καλοκαιριού θα έπρεπε να είχαν ανεμελιά, ξεκούραση και ηρεμία με τη μελωδία των τζιτζικιών και τη μυρωδιά των νυχτολούλουδων..

Οι ημέρες και οι νύχτες του καλοκαιριού δε θα έπρεπε να είναι έτσι!!

Δε θέλω άλλα βράδια καλοκαιριού με τη μυρωδιά του καπνού να είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα..

Δε θέλω άλλα βράδια καλοκαιριού να μυρίζω καμένα δέντρα και καμένες σάρκες ζώων..

Δε θέλω άλλα βράδια καλοκαιριού να πονάω και να αγωνιώ αν είμαι ασφαλής όπου και αν πάω, ούτε να βλέπω ανθρώπους να προσπαθούν να σώζουν περιουσίες που με τόσο κόπο έχτιζαν χρόνια..

Δε θέλω να βλέπω άλλο πόνο στα πρόσωπα των ανθρώπων, ούτε οικογένειες να χωρίζονται και να αγωνιούν για αυτούς που μένουν πίσω..

Δε θέλω να είμαι συνέχεια πάνω από ένα κινητό να προσπαθώ να μάθω αν φίλοι, συνάδελφοι και γνωστοί είναι καλά..

Δε θέλω άλλες εικόνες με τραυματίες, πληγωμένα ζώα, καμένα δέντρα και ανθρώπους να βρίσκονται σε απόγνωση μπροστά από το καμένο σπίτι τους.. Δε θέλω να βλέπω αυτά τα καλοκαίρια.

ΟΤΙ ΑΞΙΖΕΙ (ΕΠΙ)ΜΕΝΕΙ

Κάποιες φορές καλούμαστε να διαχειριστούμε καταστάσεις που μας πονάνε.. Συνήθως είναι δύσκολες στιγμές αποχωρισμού από ανθρώπους που αγαπάμε πολύ.. Ίσως να είναι για χρόνια στη ζωή μας, ίσως όμως να είναι και λίγο καιρό και να είναι λες και βρίσκονται εκεί χρόνια..

Και τα συναισθήματα είναι πολύ έντονα.. Θυμάσαι τις καθημερινές στιγμές σας, τα γέλια, τη χαρά ακόμα και τις δύσκολες στιγμές.. Και όλα αυτά καλείσαι να τα αποχωριστείς για κάποιο διάστημα.. Πρέπει να συνηθίσεις την ιδέα ότι δε θα βλέπεις αυτόν τον άνθρωπο για καιρό, παρά μόνο μέσα από μια κάμερα.. Και κάπου εκεί δοξάζεις την τεχνολογία που μπορεί να σε φέρνει κοντά στον άλλον με κάποιο τρόπο ακόμα και αν είσαι πολλά χιλιόμετρα μακριά..

Και ύστερα υπάρχουν και οι αναμνήσεις.. Αυτές που φτιάχνεις μέρα με τη μέρα. Υπάρχουν τα όνειρα και η προοπτική για το μετά. Υπάρχει η ελπίδα και η πίστη ότι θα αντέξεις αυτό το διάστημα αποχωρισμού όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί θέλεις.. Και μέσα σου ξέρεις ότι αυτό είναι μια μεγάλη δοκιμασία για να δοκιμαστεί η κάθε σχέση. Να δεις αν αντέχει, πως θα πάει, αν θα κρατήσει..

Σίγουρα δεν είναι εύκολο, σίγουρα έχει πόνο, νεύρα, άγχος, πίεση.. Όμως είναι στο χέρι μας αν θα το κρατήσουμε ζωντανό. Αν θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για το μετά.. Αν θα πολεμάμε για αυτό που έχουμε ονειρευτεί και θέλουμε να ζήσουμε, μέχρι να σμίξουμε ξανά..

Ότι αξίζει μένει λένε, εγώ θα πω ότι αξίζει όχι μόνο μένει αλλά και επιμένει.. Επιμένει για το μετά.. Για τα όνειρα που δε θα μείνουν μισά αλλά θα γίνουν ολόκληρα.. Για όλα εκείνα που ξέρεις ότι μετά θα σε κάνουν να νιώσεις πλήρης.. Ένας ολόκληρος άνθρωπος χωρίς να λείπει το άλλο μισό σου..

ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

Και έρχονται και εκείνες οι στιγμές που σαν παιδί θες να κρυφτείς κάτω από το πάπλωμα για να προστατευτείς από όλα εκείνα που σε φοβίζουν, σε στεναχωρούν, σε θυμώνουν..

Είναι εκείνες οι στιγμές που θέλεις να νιώσεις έστω για μια στιγμή μόνο ασφαλής, ελεύθερος… Να ξεχάσεις έστω για λίγο την καθημερινότητα και να γυρίσεις πίσω το χρόνο όπως όταν ήσουν μικρός που ζούσες την κάθε στιγμή δίχως να σε νοιάζει το αύριο. Τότε που πίστευες σε έναν καλύτερο κόσμο, τότε που ονειρευόσουν με όλη τη δύναμη της ψυχής σου, τότε που ήλπιζες και αγωνιούσες για τον άγνωστο κόσμο που συνεχώς ανοίγονταν μπροστά σου. Ήταν εκείνες οι στιγμές οι γεμάτες όνειρα, ελπίδα, αγάπη, αισιοδοξία, χαρά..

Και έπειτα μεγάλωσες.. Σπούδασες, δούλεψες, έκανες οικογένεια, φορτώθηκες με υποχρεώσεις, ευθύνες, άγχος και κάπου εκεί έχασες το παιδί που έκρυβες μέσα σου δίνοντας τη θέση σου σε έναν ενήλικα που τρέχει καθημερινά προκειμένου να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις του, σε εκείνον τον ενήλικα που ξεχνάει να διασκεδάσει, που ξεχνάει να ονειρεύεται που ξεχνάει να ελπίζει…

Ύστερα έρχονται τα προβλήματα και οι σκέψεις. Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις… Ειδικά όταν βιώνεις και μια αρκετά δύσκολη κατάσταση αναπόφευκτα το μυαλό είναι σε μια διαρκή σκέψη. Πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση και πως μπορείς να βρεις τρόπους να την αντιμετωπίσεις όταν ξέρεις, όταν σε πονάει τόσο, όταν δεν ξέρεις αύριο τι θα γίνει, όταν ξέρεις ότι ίσως να μην είναι αναστρέψιμη, όταν όλα αυτά μαζί σε φοβίζουν και δεν αποτελούν ένα ακόμα ανούσιο πρόβλημα της ανιαρής καθημερινότητας σου… Και σκέφτεσαι συνεχώς ότι πρέπει να έρθεις αντιμέτωπος με την αλήθεια, να τη δεις κατάματα και να προσπαθήσεις να την αντιμετωπίσεις όσο και αν σε πονάει. Πρέπει να βρεις τρόπους να σκεφτείς θετικά πάλι και να πας παρακάτω.. Να πάρεις πρώτα εσύ κουράγιο και να βρεις τη δύναμη να σταθείς πάλι στα πόδια σου για να μπορέσεις να στηρίξεις και τους υπόλοιπους.

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

Η ιστορία μας διαδραματίζεται κάπου στη δεκαετία του 90 που δεν υπήρχαν social αλλά ούτε κινητά με φωτογραφίες.. Εκείνη την εποχή που η αλληλογραφία ήταν ένα μέσο επικοινωνίας και οι γνωριμίες γίνονταν μέσα από τα περιοδικά..

Κάπως έτσι γνωρίστηκαν και η Άννα με το Νίκο.. Από το αγαπημένο τους περιοδικό το «ΜΕΤΡΟ».. Τους ένωσε η κοινή αγάπη τους για τη μουσική και ξεκίνησαν να αλληλογραφούν.. Ο Νίκος είχε ίδια ηλικία με την Άννα, αφού ήταν και οι 2 κοντά στα 14. Όμως ο Νίκος έμενε Αλεξανδρούπολη και η Άννα Ρέθυμνο..

Και τα χρόνια περνούσαν και η επικοινωνία συνεχιζόταν.. Μεγάλωσε και ο ταχυδρόμος της γειτονιάς της Άννας και η ίδια η Άννα που είχε γίνει πια 20 χρονών.. Έπαιρνε όμως ακόμα με την ίδια λαχτάρα το γράμμα από το ρυτιδιασμένο χέρι του κυρ Κώστα..

Ώσπου μια μέρα, σε ένα γράμμα ο Νίκος της ανακοίνωσε ότι θα φύγει από την Ελλάδα.. Θα πάει για δουλειά στο εξωτερικό.. Δε μπόρεσαν να βρεθούν από κοντά.. Δεν είναι ότι δεν το ήθελαν, απλά με τα χρόνια αραίωσαν και τα γράμματα και οι υποχρεώσεις μεγάλωσαν.. Έμειναν μόνο στο συρτάρι τα γράμματα τους τότε, να μυρίζουν αθωότητα, να δείχνουν μια αγάπη αθώα και αγνή, με όρκους αιώνιας πίστης ότι στο μέλλον θα ήταν μαζί φτιάχνοντας τη δική τους όμορφη οικογένεια..

12 χρόνια μετά και αφού ο Νίκος της ανακοίνωσε την απόφαση του να φύγει, η Άννα του έγραψε το τελευταίο γράμμα της.. Να το έχει συντροφιά στο εξωτερικό..

Το γράμμα έλεγε: «Δε σε έχω δει από κοντά αλλά ξέρω ότι είσαι αυτό που θα ήθελα στη ζωή μου.. Μου βγάζεις το πάθος, την τρυφερότητα, την αγάπη, τον ρομαντισμό την και την τρέλα.. Μου αρέσει που μιλούσαμε γιατί κάθε φορά άγγιζες τη ψυχή μου.. Σε είδα μέσα από τις φωτογραφίες μας, σε έζησα μέσα από τα τηλέφωνα μας.. Και τώρα έμειναν μόνο κάποιες λέξεις σε ένα γράμμα..
Σκέφτομαι καμιά φορά πως θα ήταν αν βρισκόμασταν.. Η ένωση μεταξύ μας θα ήταν σίγουρα μαγική.. Η κτητικότητα σου θα με τρέλαινε και θα ήθελα να σου παραδοθώ άνευ όρων και για πάντα.. Θα ήμουν δική σου, μόνο για εσένα.. Υπακούωντας σε συνειδητά.. Γιατί απλά θα σε ήθελα με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο... Να σε νιώθω μέσα μου, να είμαι ένα μαζί σου..

Σκόρπιες λέξεις, μέσα σε ένα γράμμα. Σε αυτό το τελευταίο μας... Για εκείνον τον δικό μου άγνωστο που θα ήθελα πολύ να τον δω, όμως δεν τα καταφέραμε... Ήταν όμως η πιο ωραία γνωριμία που έχω κάνει στη ζωή μου, η πιο όμορφη ανάμνηση των εφηβικών μου χρονών... Και σε ευχαριστώ πολύ για αυτό..

Εις το επανιδείν και να θυμάσαι.. Για πάντα θα είμαι δική σου.. 

Άννα».

Φτάνουμε στο σήμερα.. Η Άννα είναι χωρισμένη με δυο παιδιά ενήλικα πια.. Ένα απόγευμα που μάζευε το πατάρι βλέπει τα γράμματα του Νίκου.. Ένα χαμόγελο γέμισε την καρδιά της, ενώ στην τηλεόραση έδειχνε τη διαφήμιση ότι επανακυκλοφόρησε το Μετρό.. Έβαλε τα κλάματα, θυμήθηκε το Νίκο.. Τι να κάνει άραγε; Δεν έμαθε ποτέ νέα του.. Ελπίζει μόνο να είναι ευτυχισμένος..

ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΙΝΗ ΧΑΛΚΙΔΑ

Έρχονται Χριστούγεννα και η πόλη με καλεί να την περπατήσω..

Ξεκινάω από ψηλά από την Αβάντων, έναν από τους πιο εμπορικούς δρόμους της Χαλκίδας, η οποια ξετυλίγεται μπροστά μου στολισμένη.. Κολώνες με φωτάκια δημιουργούν ένα μονοπάτι που γεμίζει από κόσμο.. Κάποιοι κουβαλάνε τσάντες, κάποιοι απλά χαζεύουν και κάποιοι άλλοι απλά περπατάνε.. Ίσως από εκεί να είναι ο δρόμος τους ή απλά να βγήκαν και εκείνοι μια βόλτα στα μαγαζιά όπως εγώ… Άνθρωποι τυχαίοι, περαστικοί έρχονται και φεύγουν..

Στέκομαι και χαζεύω το δέντρο του Εμπορικού Συλλόγου που στολίστηκε με παραδοσιακά κάλαντα από το Σύλλογο Καππαδόκων.. Ένα ζευγάρι προχωράει με το μωράκι τους, ενώ κάτι κορίτσια μιλάνε και γελάνε δυνατά..

Αποφασίζω να μην πάω ακόμα παραλία… Θέλω να επισκεφθώ και την πλατεία πίσω από τα Δικαστήρια. Φωτάκια παντού και ξύλινα σπιτάκια δίνουν έναν άλλο τόνο στην αγορά.. Βλέπω παιδάκια να τρέχουν και γονείς να βγάζουν μαζί τους φωτογραφία..

Βλέπω όμως και παρέες ατόμων στην ηλικία μου που και εκείνοι σαν παιδιά βγάζουν selfie και χαμογελάνε.. Αλλά και πιο μεγάλοι άνθρωποι σε ηλικία κάνουν ένα σύντομο πέρασμα χαζεύοντας και εκείνοι τα χρώματα που δίνουν στην πλατεία τα λογιών λογιών φωτάκια..

ΒΟΡΕΙΑ ΕΥΒΟΙΑ: ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΠΡΙΝ

 Φωτογραφία Κωνσταντίνου Τσακαλίδη του πρακτορείου Sooc
Μια φωτογραφία που αποτυπώνει τα συναισθήματα όλων μας

Κάποτε ήταν ένα δάσος. Σε αυτό το  δάσος  μεγάλωναν πεύκα. Πολλά πεύκα. Τα κοιτούσες και  χάνονταν το μάτι σου. Και σιγά σιγά άρχισαν να  μαζεύονται  σε  αυτό το δάσος πουλιά, χελώνες και  λογίων λογίων ζώα και έπειτα ήρθαν και  οι άνθρωποι.

Τα χρόνια περνούσαν, το δάσος συνέχιζε να μεγαλώνει και οι κάτοικοι πλέον ζούσαν τόσο μαζί του, όσο και από αυτό. Όμως δυστυχώς πέρα από τους άλλους ανθρώπους υπήρχαν και εκλεγμένοι κυβερνώντες οι οποίοι ενδιαφέρονταν μόνο για τα κονδύλια χωρίς να κάνουν επί της ουσίας σημαντικά έργα στο νομό.. Και ύστερα ήρθαν και οι εταιρείες που αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν το δάσος για δικό τους όφελος.

Στην αρχή οι κάτοικοι δεν αντέδρασαν. Ζούσαν άλλωστε ήρεμα και ειρηνικά ενώ κάποιοι δούλευαν για αυτές τις εταιρείες. Όμως όσο τα δέντρα μεγάλωναν τόσο μεγάλωνε και η απληστία των ανθρώπων. Ήθελαν συνεχώς όλο και πιο πολλά..

Ένα μέρος του δάσους του Δρυμώνα, στη Μονή του Οσίου Δαυίδ, το οποίο κάηκε ολοσχερώς

Μέχρι που ένα απόγευμα του Αυγούστου, συγκεκριμένα στις 3 Αυγούστου, ξέσπασε φωτιά κοντά σε ένα χωριό του νόμου Ευβοίας με την ονομασία Μουρτιάς. Οι ενισχύσεις όμως δεν ήταν άμεσες με αποτέλεσμα η φωτιά να αρχίζει να επεκτείνεται. Φώναζαν οι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες να σταλεί βοήθεια από εναέρια μέσα. Φώναζαν οι κάτοικοι ότι καίγονται τα σπίτια τους, η ζωή τους όλη.. Όμως κανείς δεν ακούγονταν και η φωτιά συνεχίζει να θεριεύει.

Πέρασαν έτσι 8 ημέρες. Η φωτιά κατάπινε τα πάντα στο πέρασμα της. Οι άνθρωποι έτρεχαν να σώσουν τις περιουσίες τους, φώναζαν και εκλιπαρούσαν για βοήθεια. Κάποιοι όπως τα γυναικόπαιδα μαζί με τους ηλικιωμένους μπήκαν σε καΐκια και φερυ-μπωτ. Ο ένας δίπλα στον άλλον, πρόσφυγες μέσα στον ίδιο τους τον τόπο. Οι άντρες έμειναν πίσω να προστατεύσουν τον τόπο τους.

 
Και μετά από τρεις ημέρες η φωνή των Ευβοέων άρχισε να ακούγεται. Με εκκλήσεις στα κανάλια άρχισε να έρχεται η πρώτη βοήθεια.. Όμως το κακό είχε αρχίσει να επεκτείνεται..

 

Μέρος από τους καταρράκτες του Δρυμώνα, πριν καταστραφούν ολοκληρωτικά

Το δάσος που κάποτε φιλοξενούσε δέντρα και ζώα άρχισε πλέον να χάνεται λίγο λίγο.. Η φωτιά ήταν πιο δυνατή από το σθένος όλων εκείνων των κατοίκων και των εθελοντών που μάχονταν ενάντια της.. Εκείνη συνέχιζε το καταστροφικό της πέρασμα καίγοντας παρθένα δάση, ζώα και τα όνειρα των ανθρώπων που ήθελαν να συνεχίσουν τη ζωή που κληρονόμησαν από τους παππούδες τους στο χωριό τους.. Κάποιοι πρόλαβαν να σώσουν τα ζώα τους, τα σπίτια τους άλλοι όμως έχασαν τα πάντα.

Και η φωτιά συνέχισε το έργο της και άρχισε πια να σβήνει μετά από οκτώ ημέρες στις 11 Αυγούστου, αφού ζητήθηκε και ήρθε και η βοήθεια από Ουκρανία και Ρουμανία.

Ο καπνός είχε κυκλώσει την πόλη της Χαλκίδας.. Η ημέρα έγινε νύχτα, η καταστροφή και η θλίψη ανείπωτη

Όταν πια είχε σβήσει σε μεγάλο μέρος της αποφάσισα να ανέβω πάνω στο χωριό του πατέρα μου να δω τι απέγινε το σπίτι και τα κτήματα μας.. Η διαδρομή όμως αυτή ήταν μονότονη και καταθλιπτική. Από όπου πέρασε η φωτιά άφησε μόνο στάχτες και θλίψη. Κάποια δέντρα κάπνιζαν ακόμα ενώ κάποια άλλα στέκονταν ακόμα υπερήφανα θέλοντας να δείξουν στον κόσμο ότι κάποτε είχαν ζωή.

Η διαδρομή προς Αγία Άννα, ένα μέρος υπέροχο, γεμάτο πράσινο. Κάποτε...

Τα ζώα δεν υπήρχαν πια. Δεν άκουγες βελάσματα, δεν έβλεπες μαντριά, ούτε άκουγες τζιτζίκια να τραγουδάνε ανάμεσα στα δέντρα.. Πλέον έβλεπες μόνο ένα μαύρο τοπίο. Έβλεπες καμένες καρέκλες και ομπρέλες οι οποίες κάποτε φιλοξενούσαν ανθρώπους και άκουγαν τα γέλια τους και τις συζητήσεις τους. Έβλεπες μόνο ανθρώπους που η αγωνία και η ανησυχία τους για το αύριο ήταν έκδηλη. Δεν έβλεπες εκείνους τους ανθρώπους που κάποτε σε καλωσόριζαν χαμογελαστοί έτοιμοι να σε ξεναγήσουν στα μέρη τους.

Η θλίψη, ο πόνος και η οργή κυριαρχούσε.. Τα δέντρα συνέχισαν να καπνίζουν ενώ η μυρωδιά του καμμένου ήταν αποπνικτική.

Η φωτιά συνέχιζε να θυμίζει το πέρασμα της ακόμα και όταν πια είχε σβήσει

Κοιτούσα γύρω μου σα να μη μπορούσα να πιστέψω αυτό που έβλεπα.. Ένιωθα απλά ένα κενό. Σα να βρισκόμουν σε άγνωστα μέρη.. Όλη αυτή η ομορφιά χάθηκε μέσα σε λίγες ημέρες... Και τώρα; Τώρα τι;; Το μετά; Μετά τι;