Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΑΝ

Αν θες να με αγκαλιάσεις, αγκάλιασε με..

Αν θες να με φιλήσεις, φίλησε με...

Αν θες να με κοιτάζεις, κοίταζε με..

Αν θες να μου μιλήσεις, μίλησε μου..

Μόνο μη δειλιάζεις..

Κάνε αυτό που θες...

Ζήσε αυτό που ζεις..

Το τώρα..

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΑΖΛ ΣΤΙΓΜΩΝ

Αν πριν 2 χρόνια μου έλεγες ότι λίγο πριν τα πρώτα αντα θα σπούδαζα Βοηθός Βρεφονηπιοκόμων στο Δημόσιο ΙΕΚ Χαλκίδας, κυνηγώντας κατά κάποιο τρόπο ένα εκ των δύο παιδικών ονείρων μου, θα σου έλεγα: «Καλά, ονειρεύεσαι».

Σαν τώρα θυμάμαι το καλοκαίρι του 2015 που συμπλήρωσα την αίτηση για φοίτηση στα ΙΕΚ χωρίς να περιμένω ιδιαίτερα πολλά πράγματα.. Σεπτέμβρη μου ανακοινώθηκε ότι επιλέχθηκα για φοίτηση στο τμήμα που είχα δηλώσει. Χαρτιά, εγγραφή και στις 26 Νοεμβρίου..το πρώτο κουδούνι χτύπησε.

31 κοπέλες άγνωστες βρέθηκαν σε μία αίθουσα με κάποιες, συμπεριλαμβανόμενης και εμένα, να έχουμε να δούμε θρανία...από την εποχή του Νώε! 31 διαφορετικές προσωπικότητες μέσα σε μία αίθουσα. Μέχρι να μάθουμε τα ονόματα τόσο εμείς όσο και οι καθηγήτριες..αγανακτήσαμε! Όμως αν με ρωτήσεις τώρα...θυμάμαι μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια..Από το πως καθόμασταν μέχρι και τις πρώτες κουβέντες, τα πρώτα χαμόγελα, τις πρώτες μας επαφές, τις πρώτες γνωριμίες. Η καθεμία είχε το δικό της όνειρο, το δικό της στόχο, το δικό της σκοπό. Όλες όμως είχαν ένα κοινό και μόνο γνώμονα...την αγάπη για τα παιδιά!


Και ο καιρός πέρασε, το 2016 έφτασε και μαζί με αυτό οι 31 έγιναν 25... Παρ όλα αυτά συνεχίζαμε να γνωριζόμαστε, να μοιραζόμαστε στιγμές και όνειρα. Τι είχε ακούσει και αυτή η 11 αίθουσα! Φανταστείτε λίγο να μιλάνε απλά 26 γυναίκες! Εκδηλώσεις, σεμινάρια, εργαστήρια, μαθήματα, αγωνία για την πρόοδο, διάβασμα και πόσα ακόμα κυριαρχούσαν στην καθημερινότητά μας.. Όπως ο πίνακας με την κιμωλία και η μορφή της καθηγήτριας πάνω στην έδρα...

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ

Αυτή η μυρωδιά της θάλασσας.. Πόσες αναμνήσεις μου ξυπνάει.. Κλείνω τα μάτια μου, νιώθω το νερό στα πόδια μου και αφήνω το μυαλό μου να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο..

Πρώτη στάση η παιδική μου ηλικία. Μπρατσάκια, κουβαδάκια, κάστρα στην άμμο, οι τσιρίδες της μαμάς γιατί ο μπαμπάς με μάθαινε κολύμπι. «Μήτσο πρόσεχε με το παιδί. Μην το κάνεις βουτιές καλέ» ήταν μόνο μερικές από τις φράσεις που ηχούν στα αυτιά μου πέρα από το μικρό κύμα της θάλασσας. Έπειτα πιο μεγάλη πάλι ακούω τη μαμά να φωνάζει: «Κορίνα, άντε πάμε σπίτι. Νύχτωσε πια. Μούλιασες μέσα στη θάλασσα παιδί μου». Και κάπως έτσι κύλησε η παιδική μου ηλικία.. Α και κάτι ακόμα.. Ξέχασα το βιβλίο «Χαρούμενες διακοπές» για παιδιά δημοτικού. Το έπαιρνα στην παραλία και όποτε δεν έκανα μπάνιο ή δεν έφτιαχνα πύργους, έλυνα ασκήσεις, σπαζοκεφαλιές κτλ κτλ. Άλλες πάλι φορές έπαιρνα την απόχη μου και κυνηγούσα ψαράκια, άσχετα αν δεν τα έπιανα.. Και ύστερα θυμάμαι και τη φουσκωτή βάρκα που είχε πάρει ο μπαμπάς και μας πήγαινε βόλτα.. Και δώστου το κουπί..

Τις αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας διακόπτει η μυρωδιά του αντηλιακού, από την κοπέλα
δίπλα μου.. Αυτή η μυρωδιά με ταξιδεύει στην εφηβική μου ηλικία. Εκεί δεν κυριαρχούν μπρατσάκια και κουβαδάκια αλλά φορητά ραδιοκασετόφωνα, βιβλία, ρακέτες , μπύρες και φωτιές.. Φυσικά μη ξεχάσω τις βουτιές από προβλήτες ή βράχους και φυσικά τις γνωστές κοκορομαχίες. Τα πρώτα καρδιοχτύπια, τα πρώτα φιλιά και τα πρώτα όνειρα εκεί, γύρω από τη φωτιά, στο παιδί με την κιθάρα που τραγούδαγε.. Και ύστερα οι συζητήσεις κάτω από τα αστέρια. Που και που θυμάμαι έπεφτε από κανένα και όλοι κοιτάγαμε ψηλά στον ουρανό και κάναμε ευχή. Τη δική μας ευχή, το δικό μας όνειρο.. Κάποιοι ίσως το πραγματοποίησαν και κάποιοι ίσως ακόμα το κυνηγούν.. Κάποιοι μπορεί και να το παράτησαν.. Όμως όλοι, το έζησαν επειδή ακριβώς το ήθελαν εκείνη τη στιγμή και το ευχήθηκαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους..

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Χθες, Δευτέρα 22 Μαΐου, είχα την ευκαιρία μετά από ένα ρεπορτάζ στο Κόκκινο Σπίτι, να κάνω μία βόλτα στην παραλία με τα πόδια για να πάω σπίτι μου.. Το «ήθελε» και η βραδιά, αφού όλα ήταν τόσο ήρεμα..Σαν να μη συνέβη ποτέ η καταιγίδα της προηγούμενης ημέρας..

Ζευγαράκια περπατούσαν αγκαλιά, γέλια και φωνές αντηχούσαν σε κάθε καφετέρια από παρέες, ενώ κάποιοι άλλοι απολάμβαναν το φαγητό ή το ποτό τους με θέα τον Ευβοϊκό.. Κάποιοι ψάρευαν, ενώ τα νερά ήταν τόσο ήρεμα και κάποιες βαρκούλες ήταν εκεί, αναμμένες με τα φωτάκια τους έτοιμες για την καθημερινή ψαριά.. Και από την άλλη υπήρχαν και κάποια σκυλάκια που είχαν αράξει στην παραλία και απολάμβαναν τον ύπνο τους.

Στάθηκα και χάιδεψα ένα από αυτά για αρκετή ώρα.. Κάποιοι με κοιτούσαν παράξενα, κάποιοι χαμογέλασαν, κάποιοι το χάιδεψαν, κάποιοι άλλοι αδιαφόρησαν και κάποιοι άλλοι «σιχάθηκαν» και έφυγαν μακριά... Αυτούς τους τελευταίους απλά τους αγνόησα.. Θαρρείς και είναι καθαρότεροι από τον Τάσο ή τον Πέτρο (σ.σ. 2 από τα πιο γνωστά και συμπαθή σκυλάκια) ή πόσα ακόμα...

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ΠΕΝΤΕ ΖΩΑ, ΟΛΟΙ ΦΙΛΟΙ

Είμαι η Λίτσα η Πασχαλίτσα, η πρωταγωνίστρια της σημερινής ιστορίας και ότι θα σας διηγηθώ είναι πέρα για πέρα αληθινό...

Μια φορά και έναν καιρό σε μια μακρινή φάρμα ζούσαν ευτυχισμένοι ο Λάκης ο σκυλάκης, η Μάτα η γάτα, ο Ρούλης ο προβατούλης και η Γιάννα η πάπια...

Κάθε πρωί που ξυπνούσαν η ίδια διαδικασία. Έτρωγαν, έπαιζαν και ύστερα ξάπλωναν κάτω από τα δέντρα της φάρμας κοιτάζοντας το γαλάζιο ουρανό. Όταν πάλι έβρεχε καθόταν όλοι μαζί στη φάρμα και συζητούσαν για τα πράγματα που προσφέρουν στους ανθρώπους.

Εγώ έλεγε ο Λάκης τους προσφέρω αγάπη, συντροφιά και στοργή. Κάθομαι δίπλα τους, με χαϊδεύουν, μου λένε όλα τα μυστικά τους και παίζουν μαζί μου. Εγώ σαν αντάλλαγμα τους χαμογελάω και τους κουνάω την ουρά μου προσπαθώντας να μοιραστώ μαζί τους τη χαρά μου..

Και εγώ μια από τα ίδια έλεγε η Μάτα. «Πηγαίνω και γουργουρίζω στα πόδια τους όταν είναι λυπημένοι για να με χαϊδέψουν και να τους φτιάξω τη διάθεση. Και παίζω μαζί τους αλλά και μόνη μου και εκείνοι γελάνε και με αγκαλιάζουν και με φιλάνε. Βέβαια δε μπορώ να πω έχω και εγώ τα καλά μου όπως και ο Λάκης. Κροκέτες, κονσέρβες και ένα ζεστό κρεβατάκι να κοιμάμαι...».

Εγώ τι να πω είπε ο Ρούλης ο προβατούλης «Με έχουν οι άνθρωποι να τους δίνω το μαλλί μου για να φτιάχνουν ρούχα ενώ τους δίνω το γάλα μου και φτιάχνουν και τυρί που έχει πιο έντονη γεύση από εκείνο της αγελάδας. Μόνο που εγώ δεν είμαι τόσο τυχερός γιατί δε μπορώ να είμαι μέσα στο σπίτι και να κοιμάμαι μαζί τους. Οπότε δε με χαϊδεύουν όπως εσάς ούτε μου λένε πόσο με αγαπάνε».

Τότε πετάχτηκε η Γιάννα η πάπια και είπε: «Εγώ πάντως είμαι μια χαρά. Κολυμπάω στο νερό και οι άνθρωποι μου πετάνε ψίχουλα και τρώω. Όμως και εγώ τους προσφέρω τα αυγά μου. Εγώ δε θέλω να με χαϊδεύουν οι άνθρωποι.. προτιμώ να τους βλέπω μέσα από τη λίμνη μου».

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

ΜΑΝΑ, ΜΗΤΕΡΑ, ΜΑΜΑ

Οι μανάδες χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες κατ εμε.. Στις βιολογικές μαμάδες σε εκείνες δηλαδή που γεννάνε τα παιδιά τους και τα μεγαλώνουν, στις μαμάδες εκείνες που βρίσκονται δίπλα στα παιδιά, άσχετα αν δεν είναι οι βιολογικές μανάδες τους και τέλος στην κατηγορία των μαμάδων εμπίπτουν και οι γιαγιάδες, αφού είναι 2 φορές μαμάδες σε όλους μας.

Σκεφτόμουν εδώ και καιρό ότι θέλω να πω κάποια πράγματα στη δικιά μου μαμά.. Αλλά δεν ήξερα και ακόμα δε ξέρω τι να πω και πως να το πω..

Κάθομαι κάποιες φορές σιωπηλός παρατηρητής και σε κοιτάω αγαπημένη μου μαμά.. Στο πρόσωπο σου βλέπω όλη αυτή την ταλαιπωρία που πέρασες για να φέρεις στον κόσμο 4 παιδιά και να τα δεις να μεγαλώνουν.

Βλέπω τις χαρές σου αλλά και τις λύπες σου.

Βλέπω την κούραση αλλά και την τιτάνια προσπάθεια σου να μας μεγαλώσεις προκειμένου να μη μας λείψει τίποτα.

Βλέπω τις νύχτες που έμεινες άγρυπνη μέχρι να ακούσεις την πόρτα να κλείνει όταν επιστρέφαμε από κάποια νυχτερινή διασκέδαση στο σπίτι.

Βλέπω τη λύπη σου σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μας και πως έσφιγγες τα δόντια, χαμογέλαγες και μας έλεγες όλα θα πάνε καλά. Και ας έκλαιγες κρυφά μέσα σου που μας έβλεπες να υποφέρουμε. Νόμιζες ότι δε σε βλέπαμε, όμως τα μάτια είναι καθρέφτης όλων αυτών που νιώθουμε.

Παρασκευή, 12 Μαΐου 2017

Η ΛΑΜΨΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ

Ο λύκος της Εύας, το γουρουνάκι της Κατερίνας,
η καμηλοπάρδαλη της Γιάννας
και ο αστερίας μου...
Η παρακάτω ιστορία αποτελεί κομμάτι της προόδου που δώσαμε μαζί με τις συμφοιτήτριες μου Γιάννα Κανατά, Εύα Παπαναγιώτου και Κατερίνα Ράγκου, για το μάθημα Κουκλοθέατρο στο ΔΙΕΚ Χαλκίδας.

Και επειδή σαν άνθρωπος έχω μάθει να συνεργάζομαι, θέλω να πω και από το μπλοκ μου ένα μεγάλο ευχαριστώ στα κορίτσια για την άψογη συνεργασία που είχαμε και κυρίως τον καταιγισμό ιδεών που ακολούθησε τόσο για τη συγγραφή της ιστορίας όσο και για την υλοποίηση της παράστασης...

Ακόμα, ειδικές ευχαριστίες στη Γιάννα για την υπέροχη ζωγραφιά της, που συμπλήρωσε το σκηνικό από πίσω από τη σκηνή του κουκλοθέατρου!

Καλή ανάγνωση

Μια φορά και έναν καιρό σε ένα μακρινό δάσος ζούσαν χαρούμενα τρία μικρά ζωάκια.

Κάθε βράδυ οι τρεις φίλοι ανέβαιναν στην κορυφή του λόφου και κοίταζαν τον ουρανό που φωτίζονταν από τα χιλιάδες αστέρια.

«Πω, πω κοιτάξτε πόσα πολλά αστέρια έχει ο ουρανός» έλεγε η καμηλοπάρδαλη.

«Ναι και φωτίζουν τόσο όμορφα τη γη» απαντούσε το το γουρουνάκι.

Ο λύκος δε μίλησε, απλά έβγαλε μία δυνατή κραυγή και κούνησε την ουρά του, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο ότι συμφωνούσε μαζί τους.

Ένα βράδυ οι τρεις φίλοι ανέβηκαν στο λόφο. Όμως...ένα ασυνήθιστο σκοτάδι επικρατούσε. Τα αστέρια έλειπαν και ο ουρανός ήταν πολύ μαύρος.

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΓΡΑΦΙΚΟ ΝΑΥΠΛΙΟ

Πριν μέρες είχαμε φτιάξει μαζί με τις συμφοιτήτριες μου την Ιωάννα, τη Γιάννα, την Εύα και την Κατερίνα μία ηχοιστορία με διάφορους ήχους. Πριν όμως από αυτό, είχαμε κλείσει όλες μας τα μάτια, στα πλαίσια του μαθήματος «Θεατρικό Εργαστήρι» προκειμένου να αφουγκραστούμε ήχους της καθημερινής ζωής.

Κλείνοντας τα μάτια και αφού συγκεντρωθήκαμε στο τι ακούμε, εμένα οι ήχοι των πουλιών, των ομιλιών και των γέλιων με έκαναν να ταξιδέψω σε μία άλλη εποχή, σε μία άλλη γειτονιά, σε εκείνα τα παλιά τα χρόνια.. Ταξίδεψα νοερά λοιπόν και ονειρεύτηκα ένα μεγάλο κλασσικό σπίτι με λουλούδια στο μπαλκόνι του και όμορφα παραθυρόφυλλα, βγαλμένα από μία άλλη εποχή.. Λίγες ημέρες μετά... αυτή η σκέψη μου πήρε σάρκα και οστά ταξιδεύοντας στο Ναύπλιο.

Στο Ναύπλιο που λες είχα να πάω από το δημοτικό. Δε θέλω να μετρήσω πόσα χρόνια ακριβώς είναι, γιατί θα πάθω κατάθλιψη! Έτσι λοιπόν όταν ο Δημήτρης μας είπε ότι η επόμενη εκδρομή είναι στο Ναύπλιο, δεν το σκέφτηκα στιγμή. Αποφάσισα να δηλώσω συμμετοχή. Εξάλλου, οι εκδρομές είναι το καλύτερο μου, όπως φαντάζομαι και των περισσότερων ανθρώπων.

Ναύπλιο λοιπόν, η πρώτη πρωτεύουσα της Ελλάδας και ίσως η πιο γοητευτική πόλη της Πελλοπονήσου. Με το που πατάς το πόδι σου στο λιμάνι, δε μπορείς παρά να μη σταθείς να χαζέψεις την πόλη όπως απλώνεται κάτω από το Παλαμήδι. Και ύστερα..το βλέμμα σου τραβάει και το Μπούρτζι, που δεσπόζει επιβλητικό απέναντι από το λιμάνι.

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

ΠΑΣΧΑΛΙΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ

Η ζωή μας λένε ότι αποτελείται από στιγμές... Στιγμές μεγάλες, στιγμές μικρές, στιγμές χαρούμενες αλλά και λυπημένες..

Κάποιες στιγμές τις μοιραζόμαστε με άλλους, κάποιες πάλι τις κρατάμε για τον ευατό μας.. Όλες όμως, όσοι έχουμε ανακαλύψει το πραγματικό νόημα της ζωής, προσπαθούμε να τις ζήσουμε.

Κάτι τέτοιες πολύ όμορφες στιγμές έχεις την ευκαιρία να ζήσεις και τις γιορτινές ημέρες. Χριστούγεννα, Πάσχα αλλά και καλοκαίρι και γενικά τις περιόδους που η ζωή σου χαλαρώνει και επανέρχεται σε πιο αργούς ρυθμούς και μπορείς να συναντήσεις φίλους και να βγεις μαζί τους για έναν καφέ ή ένα ποτό σε μία πιο γλυκιά και χαλαρή ατμόσφαιρα..

Ακόμα όμως και με την οικογένεια σου να βρεθείς και να ζήσεις κάποιες οικογενειακές στιγμές όπως αυτές που ζούσες όταν ήσουν μικρός ή μικρή και τώρα που μεγάλωσες τις νοσταλγείς πάλι είναι από τις ωραίες στιγμές της ζωής σου.. Εκείνες που επιδιώκεις, που αναζητάς, που λαχταράς, που επιθυμείς...

Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

ΜΕΓΑΛΩΣΑ

Μεγάλωσα πια για να λέω «δεν πειράζει».

Μεγάλωσα πια για να κρατάω κακίες.

Μεγάλωσα πια για να ψάχνω τα «πως» και τα «γιατί».

Μεγάλωσα και κουράστηκα να αναλύω συμπεριφορές και να ψάχνω εξηγήσεις.

Μεγάλωσα πια για να μένω κολλημένη στο παρελθόν.

Μεγάλωσα πια για να (από) ζητάω την προσοχή των άλλων.

Μεγάλωσα πια για να ψάχνω ακόμα τον εαυτό μου.

Μεγάλωσα για να χαλιέμαι για ανούσια πράγματα.

Μεγάλωσα πια για να προσπαθώ να φέρνω κοντά μου ανθρώπους.

Μεγάλωσα και κουράστηκα πια να προσπαθώ να τους κρατήσω.

Μεγάλωσα ναι.