Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2019

ΟΤΑΝ ΘΕΛΕΙΣ, ΤΟΤΕ ΜΠΟΡΕΙΣ

Το να χάνεις 78 κιλά σίγουρα δεν είναι εύκολο πράγμα. Πόσο μάλλον όταν από μικρό παιδί έχεις πολλά κιλά και η εικόνα που διαμορφώνεις μετά και το συνεχόμενο bullying μόνο αρνητική είναι για τον εαυτό σου. Το να χάσεις λοιπόν αυτά τα κιλά χωρίς να καταφύγεις σε κάποια εγχειριτική μέθοδο σίγουρα ακούγεται δύσκολο και είναι όντως. Θέλει πολύ δύναμη, πειθαρχία, θέληση και αποφασιστικότητα και φυσικά να έχεις την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη από τους οικείους σου για να καταφέρεις να επιτύχεις το στόχο σου.

Σήμερα, Τετάρτη 3 Ιουλίου, είχα την ευκαιρία να φιλοξενηθώ στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου «Μαζί σου» και να μιλήσω για λίγα λεπτά για το πώς είναι να είσαι παχύσαρκος άνθρωπος και πόση προσπάθεια θέλει να απαλλαγείς από τον εθισμό του φαγητού, αφού και στη δική μου περίπτωση το φαγητό ήταν ένας εθισμός. Ένα καταφύγιο όταν δεν ήμουν καλά συναισθηματικά. Πίστευα ότι τρώγοντας θα χόρταινα αυτή την ανάγκη που είχα να νιώσω λίγο καλύτερα. Ήμουν και λίγο λιχούδα, αγαπούσα και το φαγητό και έτσι τα χρόνια περνούσαν και εγώ ποτέ δεν κατάφερνα να χάσω τα κιλά μου. Έκανα κάποιες δίαιτες, όμως μετά από λίγο τα έπαιρνα πάλι. Λένε όμως ότι όταν αφήνεις κάτι τόσο σε αφήνει και αυτό. Έτσι έγινε και με την περίπτωση μου.

Αφέθηκα στη μοίρα μου και άρχισα να τρώω χωρίς να με νοιάζει το μετά. Έτρωγα και ένιωθα ευτυχισμένη. Κάθε βράδυ σχεδόν έτρωγα πιτόγυρα, πατατάκια, γλυκό και φυσικά έτρωγα αρκετά καλές μερίδες φαγητού για μεσημέρι. Αφηνόμουν και πίστευα ότι έτσι είμαι ευτυχισμένη. Και η ζυγαριά ανέβαινε και έφτανα να ζυγίζω 145 κιλά και να έχω πλέον προβλήματα και στην καθημερινότητά μου. Δε μπορούσα να περπατήσω, δε μπορούσα να αναπνεύσω, δε μπορούσα να χαρώ τη ζωή μου και τα νιάτα μου.

Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2019

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ

Κάθισε στο μπαλκόνι και άναψε ένα τσιγάρο.. Αφουγκραστηκε την ηρεμία αυτής της καλοκαιρινής βραδιάς. Μόνο ο ήχος από τα τριζόνια διαταραζε γλυκά την απόλυτη σιγή.

Το φεγγάρι είχε ανέβει ψηλά στον ουρανό και φωτίζε τη θάλασσα που συμμετείχε και αυτή με τον τρόπο της σε αυτή την ήρεμη βραδιά...

Καλοκαίρι λοιπόν σκέφτηκε και αναστεναξε γλυκά. Μια πολύ όμορφη εποχή του χρόνου και πόσες εικόνες χαρίζει κάθε φορά..

Παρεες κάθονται στα μπαλκόνια και συζητάνε μέχρι αργά. Γέλια αντηχούν σε όλη τη γειτονιά ενώ τα κουτάκια της μπύρας ανοίγουν το ένα μετά το άλλο και ακούγεται η γνώριμη φράση: «Στην υγεία μας».

Σε κάποιο άλλο μπαλκόνι ένα ζευγάρι κάθεται σε ένα τραπεζάκι με κεράκια και απολαμβάνουν ένα μπουκάλι κρασί.. και μπορεί να επικρατεί σκοτάδι όμως στη λάμψη των κεριών βλέπεις την αγάπη που φωτίζει τα πρόσωπα τους. Πώς λάμπουν κοιτώντας ο ένας τον άλλον, ψιθυρίζοντας λόγια αγάπης...

Σε ένα άλλο μπαλκόνι μια κοπέλα κάθεται και διαβάζει ένα βιβλίο ενώ σε κάποιο μέρος της πόλης παρέες απολαμβάνουν το νυχτερινό μπάνιο τους με κιθάρα και φαγητό από το συνοικιακό μαγαζάκι της γειτονιάς...

Κάποιοι άλλοι περπατούν κατά μήκος της παραλίας απολαμβάνοντας τα όμορφα τοπία που τους χαρίζει η πόλη τους, ενώ τα φώτα της πόλης δίνουν μια ακόμα πινελιά σε αυτό που ονομάζεται ζωγραφικός καμβάς...

Καλοκαίρι λοιπόν..

Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019

263 ΨΗΦΟΙ, 263 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Όταν πριν κάποιους μήνες μου έγινε η πρόταση να κατέβω υποψήφια με το συνδυασμό του Χρήστου Παγώνη «Γέφυρα Προόδου και Ελπίδας» για το τοπικό συμβούλιο Χαλκίδας, δε μπορούσα να φανταστώ ότι σε αυτή την πρώτη μου προσπάθεια θα συγκεντρωνα στο τέλος 263 ψήφους.

Ομολογώ ότι ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα γιατί ήξερα εξαρχής τις δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος. Χωρίς ιδιαίτερο χρόνο, χωρίς χρήματα, χωρίς κάποιο «βαρύ» όνομα να με συνοδεύει από πίσω και χωρίς να είμαι κάποιο ιδιαιτέρως γνωστό πρόσωπο της Χαλκίδας, αυτές τις ψήφους μόνο ως κατόρθωμα μπορώ να το λαβω.

Μια εκλογική διαδικασία λοιπόν ολοκληρώθηκε και εμένα μου άφησε μια πολύ καλή ανάμνηση. Γνώρισα ανθρώπους καλύτερα ή και κάποιους άλλους για πρώτη φορά. Είχα την ευκαιρία να ζήσω και να γνωρίσω καλύτερα τον τέως δήμαρχο Χαλκίδας ενώ παράλληλα είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω και να αφουγκραστω τα προβλήματα πολιτών τόσο των άλλων γειτονιων της Χαλκίδας όσο και της δικής μου, που μέχρι πρότινος δε γνώριζα ότι ήταν τόσα πολλά! Άμεση επαφή με ανθρώπους σαν και εμένα, που ήθελαν και θέλουν το καλύτερο για την πόλη τους.



Παράλληλα μέσα από αυτή τη διαδικασία είδα και τη χαρά των δικών μου ανθρώπων και κυρίως της οικογένειας μου, αποτυπωμένη εκεί, στο πρόσωπο τους, στην παρουσίαση του συνδυασμού, στα εγκαίνια του εκλογικού κέντρου και στην κεντρική ομιλία του Χρήστου Παγώνη. Και δεν υπήρχε μεγαλύτερη χαρά από το χαμόγελο που ζωγραφιζονταν στα πρόσωπα τους και την υπερηφάνεια που ένιωθαν κάθε φορά. Και φυσικά ήταν άγρυπνοι συμπαραστάτες μου σε όλο τον προεκλογικό αγώνα..



Τρίτη, 12 Μαρτίου 2019

ΓΙΑΓΙΑ, ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΜΑΜΑ

Όταν είχα γεννηθεί επειδή ήμουν μόνο 2.500 κιλά και κατά συνέπεια τόσο μικροκαμωμένη η μαμά με έδινε να με ταΐσεις μόνο εσύ και ο μπαμπάς γιατί φοβόταν να με πιάσει..

Όσο μεγάλωνα εξακολουθούσες να με φροντίζεις εσύ όσο η μαμά και ο μπαμπάς εργάζονταν. Η φροντίδα σου εντατικοποιήθηκε όταν ήρθαμε Χαλκίδα οπότε το να μένεις κάτω από το σπίτι μας ήταν μια έξτρα βοήθεια για τη μαμά.. Και κάπως έτσι τα μεσημέρια μετά το σχολείο εγώ, ο Θανάσης και η Νάνσυ ερχόμασταν και καθόμασταν στο σπίτι σου και μας τάιζες και μετά μας άφηνες να παίζουμε στο πλατύσκαλο ενώ μας έφτιαχνες και μελάτο αυγό, που πάντα μας το έβαζες στην κούπα με λαδάκι και ρίγανη..

Και τα χρόνια περνούσαν και εμείς μεγαλώναμε και ήρθαν και άλλα εγγόνια στη ζωή σου και εσύ τα φρόντιζες όλα χωρίς να φέρνεις καμία αντίρρηση. Μας έπαιρνες από το σχολείο, μας έντυνες, μας τάιζες και μας πρόσεχες μέχρι να έρθουν οι γονείς μας από τη δουλειά.


Έπειτα, όταν τα καλοκαίρια ερχόμασταν στο χωριό έψηνες με τις ώρες φαγητά, καθάριζες το σπίτι σου, μας έφτιαχνες γάλα, φρόντιζες και περιποιόσουν όλους όσους έρχονταν και κάθονταν στην αυλή να παίξουν μπιρίμπα και να πιούνε κρασί ή να πούνε τα νέα τους συζητώντας, με μόνη τους συντροφιά το άρωμα από τα νυχτολούλουδα και τα τζιτζίκια που συμμετείχαν και αυτά με τον τρόπο τους στην όμορφη παρέα..


Όμως όσο εμείς μεγαλώναμε, μεγάλωνες και εσύ.. Και μπορεί να μην έκανες πια τα ίδια πράγματα όπως τότε, μπορεί να κουραζόσουν πιο πολύ τώρα όμως πάντα χαμογελούσες και φούσκωνες από περηφάνια για κάθε μας επιτυχία. Έτσι περήφανη ήσουν και όταν αποφοιτήσαμε από τις σχολές μας, όταν αποκατασταθήκαμε επαγγελματικά, όταν προοδεύαμε. Και συνέχισες να μεγαλώνεις εγγόνια, να τα χαίρεσαι και να μιλάς για εκείνα όπου σταθείς και όπου βρεθείς…

ΘΑΛΑΣΣΙΝΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ, ΕΝΑ ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ

Με το όνομα Αργοναυτική εκστρατεία φέρεται, στην Ελληνική Μυθολογία, η εκστρατεία του Ιάσονα και του πληρώματος του από την Ιωλκό στην Κολχίδα του Εύξεινου Πόντου για να πάρουν το χρυσόμαλλο δέρας, η οποία και εκφράζει αλληγορικά τη δεύτερη ιστορική μεγάλη αποίκηση των Ελλήνων στον Εύξεινο Πόντο.

Η εκστρατεία αυτή πήρε το όνομά της από το πλοίο του Ιάσονα, την Αργώ, η οποία με τη σειρά της ονομάστηκε έτσι λόγω του κατασκευαστή της Άργου.

Αυτή λοιπόν η εκστρατεία ζωντάνεψε φέτος στα νερά του Ευβοϊκού την τελευταία Κυριακή της Αποκριάς σε ένα καρναβάλι που φαίνεται ότι έχει γίνει θεσμός για την πόλη της Χαλκίδας και αποτελεί την αφορμή για την επίσκεψη χιλιάδων επισκεπτών στην πόλη μας, με την παραλία να «βουλιάζει» στην κυριολεξία από τον κόσμο..



Εναέριες και θαλάσσιες γιγάντιες φιγούρες, δεκάδες πλωτά και χιλιάδες καρναβαλιστών συνέθεσαν ένα φαντασμαγορικό σκηνικό το βράδυ της Κυριακής 10 Μαρτίου.



Τρίτη, 8 Ιανουαρίου 2019

ΜΙΑ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ

Το χιόνι έχει μια μαγική ιδιότητα να κάνει τα πάντα να φαίνονται ονειρικά.. Ειδικά όταν δε δημιουργεί και προβλήματα οι εικόνες που χαρίζει είναι μαγικές.. και ειδικά αν χιονίζει και από βράδυ το πρωί παίρνει σάρκα και οστά η φράση είδαμε μια άσπρη ημέρα!

Από μικρή θυμάμαι, όταν μας πήγαινε ο μπαμπάς στο χωριό που χιονίζε, κάναμε σαν τρελά με τον αδερφό μου. Τούμπες στο χιόνι, πόλεμος με τη μαμά και το μπαμπά, χιονάνθρωποι και μουσκεμένα γάντια, σκούφια και μπουφάν.. Όμως ήταν τόσο μεγάλη η χαρά που δε μας ένοιαζε τίποτα.. Τρέχαμε στο χωράφι και στο δάσος και παίζαμε δίχως αύριο!


Μεγαλώνοντας και μετακομίζοντας στην πόλη δε βλέπαμε πια το χιόνι όμως κάθε φορά που χιονίζε ήταν σα να γινόμασταν και πάλι παιδιά.. Και να πάλι οι χιονάνθρωποι, οι τούμπες, ο χιονοπολεμος..
Κάτι τέτοιο συνέβη και σήμερα, 8 Ιανουαρίου 2019, όπου χιόνισε ξανά στη Χαλκίδα μετά από δύο χρόνια περίπου. Η πυκνή χιονόπτωση που έπεσε το βράδυ χάρισε ένα ονειρικό τοπίο το πρωί, με το χιόνι να έχει γίνει ένα με τη θάλασσα..


Φυσικά ένα τέτοιο τοπίο σε κάνει να αψηφας το κρύο και το χιόνι και να πας μια βόλτα σε κάποια μέρη της πόλης σου.. Χιονισμένα βουνά πλαισιώνουν την πόλη σου ενώ ο σιδηροδρομικός σταθμός ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει ένα ακόμα δρομολόγιο, παρα το χιόνι που έχει καλύψει τις ράγες του...


Η παραλία απλώνεται μπροστά σου χιονισμένη ενώ το αλσύλλιο της Κανήθου από την απέναντι μεριά σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι σε κάποιον άλλον τόπο...

Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2018

2018 ΑΛΛΑΓΕΣ, 2019 ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Λένε πως όταν τελειώνει ένας χρόνος κάνεις το δικό σου απολογισμό.. Τι σου έφερε και τι σου πήρε ο χρόνος που πέρασε.. Κάποια σε πονάνε, με κάποια χαίρεσαι και κάποια άλλα που δε στα έφερε ο παλιός χρόνος ανυπομονεις να στα φέρει ο καινούργιος...

Κάνοντας το δικό μου απολογισμό και κοιτώντας πίσω μπορώ να πω ότι το 2018 ήταν μια χρονιά αλλαγής για εμένα και ευκαιριών.. Επιτέλους κατάφερα να φτάσω σε ένα επιθυμητό επίπεδο αναφορικά με τα κιλά μου και έτσι ο τελικός στόχος έχει έρθει πια πολύ κοντά μου.. όμως αυτή η αλλαγή έφερε και αλλαγή προσωπική καθώς αποφάσισα να βρω εμένα 100% και να διαχειριστώ με καλύτερο τρόπο την αλλαγή της εμφάνισης μου...

Εργασιακά η δουλειά που βρήκα στην Cosmote τον Αύγουστο του 2017 ήταν μια ευκαιρία και η αρχή για να πραγματοποιηθεί η αλλαγή που ήθελα. Νέα δουλειά, νέες ευκαιρίες.. Και μπορεί εργασιακά να έλυσα και μια άλλη συνεργασία που είχα με τη δημοσιογραφία, παράλληλα με την κόσμοτε, όμως μόνο καλό μου έκανε, γιατί η συγκεκριμένη δουλειά και οι άνθρωποι που συνεργαζομουν με έκαναν να μένω πίσω... Και πράγματι, με το που έφυγα ήρθαν και άλλες προτάσεις για συνεργασία σε δημοσιογραφικό επίπεδο. Όμως κάποιες φορές το ρίσκο όσο δελεαστικο και αν είναι η σιγουριά και η ασφάλεια όσο μεγαλώνεις επικρατεί όλων των άλλων...
Το 2018 όμως έφερε και νέα πρόσωπα στη ζωή μου. Πήρε κάποια άλλα όμως με έμαθε να εκτιμώ και να ξεχωρίζω αυτούς που ήρθαν και κυρίως θέλω να μείνουν στη ζωή μου..

Αν λοιπόν με έβαζες να πω μια λέξη για το 2018 ήταν αλλαγή. Αλλαγή στα πάντα. Αλλαγή στον τρόπο σκέψης, αλλαγή προσωπική, αλλαγή προτεραιοτήτων, απλά αλλαγή..

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

32.000 ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Κάθε χρόνο περίμενα πως και πως τα γενέθλια μου. Δε ξέρω γιατί. Ίσως επειδή ήταν κοντά στα Χριστούγεννα και ήμουν ήδη σε γιορτινή διάθεση, ίσως επειδή έκανα έναν απολογισμό της χρονιάς που πέρασε και γέμιζα με όνειρα και αισιοδοξία για τη νέα χρονιά που ερχόταν.. Δε ξέρω. Πάντως κάθε πρωινό που ξημέρωνε με έβρισκε με ένα ηλίθιο παιδικό χαμόγελο, ανεξάρτητα σε ποια ηλικία βρισκόμουν..

Βέβαια τα τελευταία τρία χρόνια, όταν πλησίαζαν τα γενέθλια μου, με έπιανε μια μελαγχολία. Βλέπεις τα είχα συνδυάσει με την απουσία σου μπαμπά καθως εκείνα τα γενέθλια του 14 ήταν τα τελευταία μας γενέθλια μαζί....

Όμως παρ όλα αυτά η μελαγχολία μου εξαφανίζονταν αφού φρόντιζαν φίλοι και οικογένεια να με κάνουν να περνάω όσο πιο τέλεια γίνεται...

Έτσι έγινε και φέτος. Αρχικά η τούρτα που έκοψα με την οικογένειά μου και τη γιαγιά μου και έπειτα η έξοδος με τους καλούς μου φίλους συμπλήρωσε μια γεμάτη κατά τα άλλα ημέρα. Ήρθε και η αλλαγή στο μαλλί και με γέμισε εκ νέου αισιοδοξία για τις αλλαγές που έρχονται.

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

ΓΙΟΡΤΙΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

Λαμπιόνια αναβοσβηνουν και κάποια άλλα μένουν σταθερά αναμμένα δίνοντας λίγο από τη λάμψη τους σε δέντρα, πάρκα, πλατείες και σπίτια...

Μαγαζιά έχουν φορέσει τα γιορτινά τους και η αγορά έχει αρχίσει να γεμίζει ασφυκτικά..

Τις βιτρίνες κοσμούν μικρά μα και μεγάλα παιχνίδια, λαμπάκια με μπλε, κόκκινα, πράσινα και κίτρινα χρώματα..

Και από την άλλη τα δέντρα σε κάθε γωνιά της πόλης σε περιμένουν να τα αγοράσεις.. Ένα προς ένα κάθονται εκεί και περιμένουν...

Κόσμος πηγαινοέρχεται χαρουμενος.. Κάποιοι ψωνίζουν και κάποιοι άλλοι απλά απολαμβάνουν έναν καφέ στο στολισμένο πια τοπίο..

Εκδηλώσεις διοργανώνονται σε κάθε γωνιά της πόλης, τα μαγαζιά υιοθετούν το εορταστικό τους ωράριο, τα γλυκά προσθέτουν μια ιδιαίτερη γλυκύτητα σε όλους τους φούρνους και τα ζαχαροπλαστεία, ενώ τα τραγούδια στο ράδιο εντείνουν το εορταστικό κλίμα...

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ

Για εκείνα τα παιδικά χρόνια στο χωριό θέλω να γράψω σήμερα...

Για εκείνες τις διακοπές που ήταν προγραμματισμένες πάντα τον Αύγουστο ή τον Δεκέμβριο ή και ενδιάμεσα, όταν η μαμά και ο μπαμπάς έπαιρναν άδεια...

Για εκείνα τα καλοκαίρια, την άνοιξη μα και τους χειμώνες που μοιράζονταν ανάμεσα στη Βόρεια και την Κεντρική Εύβοια..

Και πρώτα ήρθε ο χειμώνας στο χωριό..

Το παλιό σπίτι της γιαγιάς με τα σεμεδακια πάνω στην τηλεόραση και το ψυγείο. Ο μπουφές γεμάτος φλιτζανακια και σερβίτσια, οι πάντες κρεμασμένες στον τοίχο για να ζεσταίνουν το χώρο και η βελετζα να ομορφαίνει το χώρο ενώ το τζάκι σιγοκαιει δίνοντας μια ζεστασιά που όμοια της δεν εχει υπάρξει ξανά... Και φυσικά τα κεντήματα, ποσο ωραιο είναι να μαθαίνεις να κεντας και να απολαμβάνεις το αποτέλεσμα της δημιουργίας σου;

Το φαγητό αχνιζει στο τραπέζι. Κρέατα είτε δικά μας, είτε από το κρεοπωλείο του χωριού, βρίσκονται αραδιασμένα πάνω στο τραπέζι. Μαζί φυσικά και οι πίτες και οι σαλάτες. Όλα αγνά, όλα φτιαγμενα στο χέρι, όλα αποτέλεσμα εργασίας πολύ πρωινής...

Οι ιστορίες της γιαγιάς μα και του παππού, οι βόλτες στο χωριο, τα παιχνίδια μέσα στο χιόνι...Οι άντρες στα καφενεία να πίνουν τσίπουρο και να παίζουν χαρτιά. Μαζι φυσικά και οι γυναίκες.
Τουλάχιστον η δική μου η μαμά ήταν εκεί. Και ας την κοιτούσαν «κάπως» οι ντόπιοι..

Και ο τραχανάς για βράδυ αχνιζει στην κατσαρόλα.. Είτε κοκκινιστό είτε σκέτος, συντρόφευε τα χειμωνιάτικα εκείνα βραδιά..

Ένας χειμώνας διαφορετικός, ένας χειμώνας που δεν τον ζεις στην πόλη...