Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ

Όταν πριν από περίπου ένα χρόνο έπιασα δουλειά σε τηλεφωνική εταιρεία δε μπορούσα να φανταστώ ότι ένα χρόνο μετά θα είχα τοσα πολλά συναισθήματα. Δε μπορούσα να φανταστώ ότι θα δενόμουν με ανθρώπους και πιο συγκεκριμένα με την ομάδα που αποτέλεσα μέλος... Βλέπεις δεν είχα αποτελέσει ποτέ μέλος μιας ομάδας, μόνο ίσως τότε στο προσκοπείο, οπότε όλη αυτή η εμπειρία μου ήταν ξένη. Είχα και το άγχος της δουλειάς, οπότε δε μου επέτρεπε να αναπτύξω συναισθήματα..

Όμως πόσο εύκολο είναι να μην αναπτύξεις συναισθήματα και να μη δεθείς με ανθρώπους που περνάς το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας σου και πιο συγκεκριμένα 8 ώρες κάθε ημέρα; Μάλλον δύσκολα, ειδικά για έναν άνθρωπο σαν εμένα που ενθουσιάζεται εύκολα και δένεται με ανθρώπους ακόμα πιο εύκολα.. Έτσι από εκείνη την πρώτη ημέρα που μπήκα στις γραμμές φτάσαμε στο σήμερα που είμαι ακόμα στις γραμμές όμως χωρίς την ομάδα μου.. Βλέπεις η εταιρεία αποφάσισε να μεταφέρει τις εγκαταστάσεις στο κέντρο της Αθήνας και φυσικά να ακολουθήσω ούτε λόγος.. Θα ακολουθούσα μόνο για την ομάδα μου όμως «τα κουκιά δεν έβγαιναν» που λέει και ο λαός...

Σαν σήμερα θυμάμαι που έκανα διπλό ακουστικό με το Χρήστο και έπειτα με την Εύα και τη Μαρία.. Σαν τώρα θυμάμαι που μίλησα πρώτη φορά με την Αφροδίτη για το κραγιόν μου και με τον Άγγελο για να προγραμματίσει μια επίσκεψη στη Χαλκίδα. Έπειτα γνώρισα την Αμαλία, τον Αντώνη, την Κατερίνα, την Ευδοκία, τον Μάνο, τον Πάρη, τον Χάρη και τον Άκη και γνώρισα ακόμα καλύτερα τη Χριστίνα, τη Δήμητρα, την Μαρία, την Εύα και την Αγγελική. Έπειτα, ενάμιση μήνα τώρα γνώρισα και την Βάσω, την Ελένη και τον Βαγγέλη.. Φυσικά δε θα μπορούσα να μην κάνω αναφορά και στον leader μου τον Μάνο.. Όλοι τους άνθρωποι σαν και εμένα, σαν και εσένα, σαν όλους εκείνους που δέχονται, επιμένουν και υπομένουν για τους δικούς τους λόγους ο καθένας τη γκρίνια, την πίεση, το άγχος, ακούνε τα «ψυχολογικά» του καθενός και προσπαθούν πάντα με χαμόγελο να τους εξηγήσουν, να τους βοηθήσουν, να τους δώσουν και άλλες εναλλακτικές που δε γνώριζαν ή μπορεί να μην είχαν σκεφτεί...

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

ΗΣΟΥΝ ΑΠΩΝ

Που ήσουν όταν εγώ έκλαιγα και ήθελα μια αγκαλιά; Πουθενά. Δινόσουν και αφηνόσουν σε εφήμερες και ξένες αγκαλιές.

Που ήσουν όταν είχα ανάγκη να ακούσω μια κουβέντα από σένα, ικανή να μου δώσει δύναμη να πάω παρακάτω; Πουθενά.. Δεν είχες ποτέ μπαταρία..

Που ήσουν εκείνες τις ημέρες που ήθελα απλά να σε δω; Πουθενά.. Είχες υποχρεώσεις βλέπεις..

Που ήσουν όταν ήθελα να πάμε μια βόλτα, να περπατήσουμε, ακόμα και να κάτσουμε σε ένα παγκάκι με έναν καφέ να τα πούμε; Πουθενά.. Δεν είχες χρόνο βλέπεις...

Που ήσουν όταν σε είχα ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά; Πουθενά!! Ή μάλλον ξέρω που ήσουν..

Ήσουν χαμένος στην κοσμάρα σου, δέσμιος των «θέλω» σου.. Και τα δικά μου «θέλω»; Τα υπολόγισες ποτέ; Όχι.. Η πάρτη σου και ο εαυτός σου μόνο. Έπαιζες με συναισθήματα, εκμεταλλευόμενος καταστάσεις και έδινες λίγα ψίχουλα ίσα-ίσα για να κρατάς τα προσχήματα...

Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

ΜΗΤΕΡΑ

Το παρακάτω κειμενάκι είναι γραμμένο από όταν ήμουν ακόμα Δημοτικό..

Με αφορμή τη μέρα της μητέρας είπα να το δημοσιεύσω και να ευχηθώ και εγώ χρόνια πολλά στη μαμά μου που είναι πάντα εκεί στα εύκολα και στα δύσκολα και εύχομαι να είναι για πολλά χρόνια ακόμα.. Μαμά σε αγαπώ...

Η μητέρα είναι ότι πολυτιμότερο υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο τον τρελό.

Είναι βέβαια παράλογο αυτό που λέω αλλά τι να κάνω αυτό είναι το σωστό.

Τη μητέρα την κερδίζεις με ένα χάδι και ένα φιλί γλυκό, όμως αυτό δεν είναι αρκετό. Το μόνο που είναι αρκετό είναι μια λέξη « σε αγαπώ».

Τη μητέρα να την προσέχεις και να την τιμάς γιατί είναι σαν να έχεις όλου του κόσμου τα αγαθά.

Όμως η αγάπη δεν είναι αρκετή μετράει και η σχέση που έχει η μάνα με το παιδί.

Είναι μια σχέση αγνή, γλυκιά, τρυφερή.

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2018

ΙΣΩΣ ΕΣΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ

Ίσως ο έρωτας να είναι αυτά τα μάτια που κοιτάω και χάνομαι..

Ίσως ο έρωτας να είναι αυτό το χαμόγελο που με κάνει και λιώνω..

Ίσως ο έρωτας να είναι αυτά τα 2 χείλη που θέλω τόσο πολύ να φιλήσω...

Ίσως ο έρωτας να είσαι εσύ που γελάς και στεναχωριέσαι..

Εσύ που με αφήνεις να δω μέσα σου και σε αφήνω και εγώ..

Εσύ και οι στιγμές μας.. Μοναδικές και αναλλοίωτες στο χρόνο...

Ίσως εσύ τελικά να είσαι έρωτας. Έρωτας βαθύς, ανεκπλήρωτος, δύσκολος...

Ίσως εσύ τελικά να είσαι ο έρωτας με την κυριολεκτική μα και μεταφορική έννοια του... Με ότι συνεπάγεται αυτό, με ότι με κάνει να ερωτεύομαι ξανά και ξανά..

Ίσως...

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Τι όμορφη που είναι η νύχτα..

Κοιτά απλά το φεγγάρι. Πόσο όμορφο φαίνεται στον ουρανό, ακόμα και αν τα σύννεφα το έχουν καλύψει..

Κοιτά, τα αστέρια δίπλα του πως στέκουν αγέρωχα φωτίζοντας το δρόμο σου..

Και ύστερα κοιτά τα βουνά.. Άγρια, σκοτεινά, απόκοσμα..

Και η θάλασσα.. Σκοτεινή αλλά με τα φώτα της πόλης να καθρεφτίζονται πάνω της προσδίδοντας της μία περίεργη ομορφιά..

Κλείσε τα μάτια σου και αφουγκράσου την ηρεμία.. Ίσως ακούσεις και το τζιτζίκι να τραγουδάει δειλά..

Άνοιξε τα και δες το μεγαλείο της φύσης.. Μιας φύσης που ακόμα και ο καλύτερος ζωγράφος του κόσμου δε μπόρεσε ποτέ να αναπαραστήσει με τόση ακρίβεια και ούτε θα τα καταφέρει.. Γιατί η φύση έχεις τους δικούς της όρους. Τους δικούς της κρυφούς άσσους.. Αυτούς που κάνουν κάθε παρτίδα μαζί της να μοιάζει εξαρχής χαμένη....

 Καληνύχτα...

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

ΝΥΧΤΕΡΙΝΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

Έχει άλλη χάρη να ταξιδεύεις τη νύχτα.. Τόσα χρώματα που εναλλάσσονται το ένα με το άλλο. Λίγη μουσική να παίζει χαμηλόφωνα και το φεγγάρι που φαίνεται από μακριά, συντροφιά σε εκείνο το δικό σου ταξίδι.. Πολλές φορές συναντάς και άλλα αυτοκίνητα.. Συνταξιδιώτες σου σε προορισμούς γνωστούς μα και άγνωστους..

Περνάς από κτίρια και εργοστάσια. Κάποια δίνουν ακόμα το στίγμα τους ότι είναι ζωντανά και μέσα τους φιλοξενούν λογιών και λογιών ανθρώπους. Ημεδαποί και αλλοδαποί ξενυχτάνε μαζί με εσένα για να βγάλουν το νυχτοκάματο που θα θρέψει εκείνους και τις οικογένειές τους..

Τα βουνά, όταν τυχαίνει και συναντάς, δε φαίνονται. Όμως ακόμα και μέσα στο μαύρο έχουν το δικό τους τρόπο να ξεχωρίζουν.. Στέκονται εκεί, επιβλητικά και αγέρωχα και περιμένουν την καινούργια ημέρα. Την ημέρα εκείνη που θα φιλοξενήσουν τον ήλιο και εκείνος σε αντάλλαγμα θα τους προσφέρει τη ζεστασιά του.

Η άσφαλτος απλώνεται μπροστά σου και οι άσπρες γραμμές της σου θυμίζουν το δρόμο που πρέπει να ακολουθείς.. Μια ευθεία η ζωή όμως κάποιες στιγμές υπάρχουν και οι στροφές.. Δε σε νοιάζει όμως γιατί ξέρεις ότι μετά τη στροφή ακολουθεί πάλι η ευθεία.. Και η διαγράμμιση της ασφάλτου συνεχίζει να σου δείχνει το δρόμο..

Προσπαθείς να αποθανατίσεις τη στιγμή.. Να κρατήσεις αυτή τη νυχτερινή εικόνα, ζωντανή μέσα στη μνήμη σου για πολύ καιρό ακόμα. Ο δρόμος όμως δε σε αφήνει. Ίσως γιατί θέλεις απλά να ζήσεις εκείνη τη στιγμή με όλο σου το είναι..

Η φωτογραφία βγαίνει θολή και εσύ χαμογελάς.. Κλείνεις τα μάτια σου σε μια προσπάθεια να απαλλαγείς από το άγχος και την κούραση της ημέρας. Να ονειρευτείς την καινούργια ημέρα που ξημερώνει και που σίγουρα θα είναι διαφορετική από την προηγούμενη.

Τα φώτα συνεχίσουν να εναλλάσσονται, η ταχύτητα μεγαλώνει, τα εργοστάσια και οι αποθήκες συνεχίζουν να δουλεύουν και εσύ τρέχεις να προλάβεις. Μα τι να προλάβεις; Ίσως να προλάβεις όλα αυτά που θα γίνουν για σένα αλλά αυτή τη φορά μαζί με εσένα...

ΤΟ «ΛΙΓΟ» ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Ήρθες εκείνο το βράδυ στο όνειρο μου. Με το που έκλεισα τα μάτια μου να κοιμηθώ μετά από μια δύσκολη ημέρα..

Με ξάφνιασε που είδα τη μορφή σου μετά από τρία χρόνια. Όχι δε σε έχω ξεχάσει, μη νομίζεις αυτό, απλά είχα καιρό να σε δω τόσο ζωντανό...

Σπάνια έρχεσαι στον ύπνο μου και οπότε έρχεσαι αυτό θα είναι για λίγο, φευγαλέα, σε εικόνες και όνειρα χωρίς νόημα..

Όμως σήμερα... Η μορφή σου ήταν τόσο ζωντανή.. Σαν κάτι να ήθελες να μου πεις, να μου δείξεις, δε ξέρω...

Προσπάθησα να μην ανοίξω τα μάτια μου, να μη χαθείς, όμως ένιωσα την ανάγκη να γράψω. Να γράψω κάτι για εσένα, για εμένα, δε ξέρω...

Σήμερα, σε είδα και πιο χαμογελαστό.. Σαν να είσαι πραγματικά ήρεμος εκεί που βρίσκεσαι...
Ίσως ήρθες γιατί τώρα έχω αρχίσει να σε συγχωρώ που έφυγες. Τώρα μπορώ να μιλάω, να διαχειρίζομαι την απουσία σου ή τουλάχιστον έχω αρχίσει να προσπαθώ να το κάνω...

Κοιτάω το ρολόι, η ώρα περνάει.. Λέω να κοιμηθώ, μήπως σε δω ξανά..

Μια χάρη μόνο μπαμπά...Να έρχεσαι πιο συχνά.. Σε έχω ανάγκη, θέλω να σε δω, να σε αγγίξω, έστω και για αυτό το λίγο, αυτό το «λίγο» των ονείρων..

Το έχω ανάγκη πίστεψέ με.. Μου λείπεις πολύ...


Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Μαμά

Σε αγαπώ γιατί εννιά μήνες με άντεξες μέσα στην κοιλιά σου παρά τις καούρες, τις ναυτίες, τις ζαλάδες και ότι άλλο σου προκαλούσα..

Σε αγαπώ γιατί ήσουν εκεί στο πρώτο μου κλάμα και με κράτησες σφιχτά στην αγκαλιά σου. Ήσουν εκεί στο πρώτο μου δόντι, στα πρώτα μου βήματα, στον πρώτο μου πυρετό ξενυχτώντας στο πλάι μου αδιαφορώντας για την προσωπική ή επαγγελματική σου ζωή..

Σε αγαπώ γιατί ήσουν εκεί όταν πήγα σχολείο, στην πρώτη μου πτώση, αλλά και μετέπειτα στην εφηβεία μου που έκλαιγα με αναφιλητά χωρίς λόγο γιατί δε μπορούσα να προσαρμοστώ ότι μεγαλώνω..

Σε αγαπώ και για όσα μου πρόσφερες ως φοιτήτρια, γιατί μου έδωσες την ευκαιρία να ζήσω μόνη μου, να σταθώ στα πόδια μου, να μάθω να παλεύω...

Σε αγαπώ για τις τόσες φορές που ήρθα και χώθηκα στην αγκαλιά σου και εσύ με άκουσες.. Για ότι με απασχολούσε, για ότι με βασάνιζε...Δε μίλαγες... Απλά άκουγες και με χάιδευες..

Σε αγαπώ για τις τόσες φορές που προτίμησες να στερηθείς το φαγητό σου, τις εξόδους σου και τόσα άλλα για να είσαι δίπλα σε εμένα και τα αδέρφια μου..

Σε αγαπώ για το πείσμα σου και την αδιάκοπη προσπάθεια σου να μας παρέχεις τα πάντα..

Σε αγαπώ γιατί στάθηκες βράχος σε όλες τις δυσκολίες και έδινες κουράγιο σε όλους μας..

Σε αγαπώ και για το τώρα.. Γιατί είσαι εκεί, γιατί ακόμα και τώρα είσαι ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να με καταλάβει χωρίς καν να μιλήσω. Και γιατί ακόμα και τώρα θες να με βλέπεις να χαμογελάω, να προοδεύω, να στέκομαι στα πόδια μου για να είσαι και εσύ καλά..

Σε αγαπάω ακόμα και για την υπερπροστατευτικότητα σου, άσχετα αν με πίεζε πολλές φορές.. Και τα νεύρα σου.. Τα δέχομαι γιατί τώρα πια, καταλαβαίνω.. Σε καταλαβαίνω..

Σε αγαπάω για τα τόσα, σε αγαπάω και για τα άλλα, σε αγαπάω και για τα επόμενα...

Σε αγαπάω γιατί είσαι εσύ, η μαμά μου, το στήριγμα μου, η δύναμη μου, το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου..

Μπαμπάς

Σε αγαπάω γιατί ήσουν εκείνος που με έμαθε ποδήλατο και έτρεξες αγχωμένος να δεις αν είμαι καλά στην πρώτη μου πτώση..

Σε αγαπάω για εκείνες τις βόλτες που μας πήγαινες όταν ήμασταν μικρά και μας έκανες να γελάμε, να χορεύουμε και να τραγουδάμε...

Σε αγαπάω γιατί μου έδωσες μια άλλη εναλλακτική να βλέπω τον κόσμο. Να μην τα παρατάω, να προσπαθώ, να συνεχίζω..

Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018

ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΜΟΥ

Άνθρωποι πάνε και έρχονται.. Kάποιοι είναι σκυφτοί και αγέλαστοι.. κάποιοι καμαρωτοί και χαρούμενοι.. Παρέες νέων αλλά και πιο μεγάλων.. Κοστουμαρισμένοι άντρες και καλοντυμένες γυναίκες .. Κάποιοι πιο απλά με το all staraki τους και το τζινάκι τους... Αλλοδαποί μα και Έλληνες όλοι εκεί. Μια ολόκληρη κοινωνία εκεί, στο σταθμό να περιμένει το τρένο...

Κάθεσαι αναπαυτικά στη θέση σου... Η βροχή έχει αρχίσει... Ο ήλιος δεν έχει φανεί και μάλλον δε θα φανεί από τι φαίνεται..Έχουν δώσει άστατο καιρό βλέπεις...

Το τρένο ξεκινάει και μαζί με αυτό και η μαγεία... Τοπία πάνε και έρχονται.. Άλλα είναι πράσινα, αλλά έχουν μόνο σπίτια και κάποια άλλα φαίνονται εγκαταλελειμμένα.. Σαν ο χρόνος να σταμάτησε σε εκείνη τη στιγμή που ερήμωσαν.. Παλιά εργοστάσια ή και αποθήκες μένουν εκεί, να στέκονται αγέρωχα σε πείσμα του καιρού..

Κοιτάω δίπλα μου.. Κάτι παιδάκια μιλάνε και γελάνε.. Πόσο όμορφη φαίνεται στα μάτια μου η αθωότητα τους... Κοιτάνε έξω από το παράθυρο, τα τοπία που πηγαινοέρχονται γρήγορα... Το ένα κάνει το Σούπερμαν σα να προσπαθεί να πιάσει τι; Μάλλον το χρόνο... Να μη μεγαλώσει, να μείνει εκεί στην πιο όμορφη ηλικία...

Η βροχή σταμάτησε να ακούγεται... Ο ήλιος αρχίζει να φαίνεται... Όλα θα στεγνώσουν σε λίγο.. Όλα θα είναι όπως πριν... Μόνο κάτι μικρές λακκούβες θα μένουν να θυμίζουν τη βροχή που προηγήθηκε.. Και κάτι σταγόνες πάνω στα φύλλα των φυτών που κοσμούν αυλές και πεζοδρόμια...

Κοιτάω από το παράθυρο και χαμογελάω .. Δε ξέρω, σήμερα ήθελα να χαμογελάσω.. Ήθελα και πάλι να σκεφτώ θετικά και μάλλον πρέπει να το κάνω συχνότερα.. Το οφείλω στον εαυτό μου, το οφείλω στους ανθρώπους που αγαπώ και με αγαπάνε...

Μου έλειψε το χαμόγελο μου, μου έλειψα εγώ...

Πέμπτη, 22 Φεβρουαρίου 2018

ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ

Περπατούσε στο δρόμο.. Ξαφνικά ένιωσε κάποιες σταγόνες στο πρόσωπο της.. Κοίταξε τον ουρανό.. Ήταν λίγο θόλος αλλά είχε και κάποια αστέρια που φαινόταν πιο αραιά.. Συνέχισε να περπατάει.. ποιος τη φοβάται τη βροχή άλλωστε;

Άρχισε να βγάζει μια ψύχρα.. Έπιασε το κασκόλ της και πήγε να το βάλει στο λαιμό.. Και τότε τα είδε.. Τα σημάδια από εκείνον.. Αυτά τα σημάδια από εκείνο το τελευταίο βράδυ τους.. Μέχρι τώρα της έδιναν χαρά, τώρα όμως ένιωσε να την πονάνε...

Θυμήθηκε τα βράδια τους, τις συζητήσεις τους, τις βόλτες τους.. Πόσο όμορφα ένιωθε μαζί του.. Κάθε «φυγή» τους ήταν ένα σταμάτημα του χρόνου.. Σε εκείνη τη στιγμή, τη δική τους στιγμή... Λες και δεν υπήρχε σήμερα, ούτε αύριο, μόνο το τώρα. Εκείνο το δικό τους «τώρα»..

Εκείνος δεν ήταν σαν τους άλλους.. Το ήξερε, το ένιωσε από την πρώτη στιγμή που βρέθηκαν ξανά μετά από χρόνια.. Και τα χρόνια πέρασαν και ήρθαν πιο κοντά και δέθηκαν.. Και όσο ο καιρός περνούσε τόσο πιο πολύ δένονταν...

Οι σταγόνες είχαν αρχίσει να δυναμώνουν και μπλέκονταν με τα δάκρυα της που έτρεχαν πια καυτά στο πρόσωπο της... Θυμήθηκε το χαμόγελο του, τα μάτια του, την αγκαλιά του.. Νόμιζε ότι άκουσε τη φωνή του να ηχεί στα αυτιά της.. Πόσο ήρεμη ένιωθε μαζί του; Πόσο ήρεμος ένιωθε μαζί της; Και πόσο θα της λείψει ο ίδιος και όλα αυτά τα όμορφα που έζησε μαζί του;

Τα σημάδια άρχισαν να πονάνε περισσότερο και τα δάκρυα άρχισαν να τρέχουν ποτάμι. Δε μπορούσε να τα συγκρατήσει πια.. Έκλαιγε για εκείνον, έκλαιγε για εκείνη, για όλα αυτά που θα γίνονταν, για όλα αυτά που θα μπορούσαν να γίνουν αν...δεν υπήρχε αυτό το «αν»... Αν τα «θέλω» τους ταίριαζαν στην παρούσα φάση...

Έπιασε τα σημάδια... Δεν την πονούσαν πια.. Αντίθετα έμειναν εκεί μέχρι να εξαφανιστούν και εκείνα.. Και να μείνει η ανάμνηση εκείνης της τελευταίας τους βραδιάς, εκείνου του πρωινού που τον είδε, το πιο πιθανό, για τελευταία φορά...

Λένε ότι κάποιοι άνθρωποι συνδέονται με ένα αόρατο νήμα που δεν κόβεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους.. Ίσως και εκείνους να τους συνδέει αυτό το νήμα και κάποια στιγμή να βρεθούν ξανά και όλα να είναι διαφορετικά...Ίσως και όχι.. Ίσως να θέλει και αυτό το χρόνο του...