Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

Η ΕΥΧΗ ΤΩΝ ΑΣΤΕΡΙΩΝ

Από μία βροχή αστεριών... Εκείνο το βράδυ της 13ης Αυγούστου 2017. 

Κάθισε στην ταράτσα.

Εκείνο το βράδυ του Αυγούστου που λένε  ότι κορυφώνεται η πτώση των αστεριών. Άνοιξε τη μικρή καρέκλα της, έβαλε ένα ποτήρι κρασί και τοποθέτησε με ευλάβεια τα τσιγάρα της πάνω στο μικρό τραπεζάκι..

Άναψε ένα κεράκι και κάθισε αναπαυτικά στη μικρή καρέκλα της τοποθετώντας ένα μαξιλαράκι στον αυχένα της. Έστρεψε το κεφάλι της στον ουρανό, άναψε το τσιγάρο, ήπιε μια γουλιά κρασί και περίμενε.. Πρώτη φορά αυτή η αναμονή της φάνηκε η τόσο μεγάλη... Ρούφηξε μια γερή τζούρα από το τσιγάρο της και τότε ξεκίνησε... Αστέρια πολλά έπεφταν και σχημάτιζαν τεράστιες φωτεινές γραμμές. Δεν είχε ξαναδεί τόσα πολλά αστέρια. Είχε μείνει σα μαγεμένη να κοιτάει αυτό που γινόταν μπροστά της.. Tο τσιγάρο είχε καεί, ο κρασί είχε αρχίσει να ζεσταίνεται και το κεράκι είχε πια λιώσει.

Τη σκέψη της διέκοψε μια φωνή: «Δεν είναι πανέμορφα; Είχαν δίκιο που έλεγαν ότι είναι μοναδικό το φαινόμενο».

Γύρισε σαστισμένη να δει από πού έρχεται αυτή η φωνή. Νόμιζε ότι ήταν μόνη της στην ταράτσα.. και πράγματι..Ήταν μόνη..

«Μη ψάχνεις στη δική σου μεριά. Κοίτα λίγο δίπλα σου» της είπε.

Έστρεψε το βλέμμα της στη διπλανή πολυκατοικία. Δεν τον είδε καθαρά. Δε ξεχώρισε τη μορφή του.

Όμως η φωνή του..της φάνηκε τόσο οικεία.

«Με λένε Γιώργο. Εσένα»;

«Εμένα με λένε Εύα»

«Ώστε Εύα ε; Τόσες ημέρες σε έβλεπα αλλά δεν ήξερα πώς να έρθω να σου μιλήσω».

«Τι λες; Που με έβλεπες. Και κυρίως που μένεις; Ήξερα ότι η η διπλανή πολυκατοικία ήταν άδεια» του απάντησε εκείνη.

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ

Προχθές επισκέφθηκα το παζάρι.. Γνώριμες οι μυρωδιές του, με μετέφεραν σε έναν άλλο κόσμο.

Μου ξύπνησαν αναμνήσεις, όμορφες, παιδικές...

Με θυμήθηκα να περπατάω με τη μαμά και τον μπαμπά και να σέρνω τη ρόδα... Αργότερα το καρότσι και μετά παρακάλαγα να μου πάρουν το Tetris. Και όταν το έπαιρνα έλιωνα με τις ώρες στο μπαλκόνι.

Με θυμήθηκα να με τραβολογάει η μάνα μου σε παράγκες με εσώρουχα και νυχτικά.. «Τρία ευρώ τα βρακιά. Πάρε καλέ κυρία» φώναζε η καλοκάγαθη και συμπαθής κυριούλα και έτρεχε η μάνα μου να προλάβει την προσφορά...

Με θυμήθηκα να μπαίνω στη ρόδα, στα συγκρουόμενα, στη μπαλαρίνα, στο καράβι και να νιώθω ελεύθερη. Να διασκεδάζω με τη ψυχή μου. Να πιάνω ψαράκια και να αγωνιώ για το δώρο που έκρυβε κάθε ψαράκι.. Και ύστερα πιο μεγάλη να προσπαθώ να πετύχω τους κρίκους να πάρουμε με τα παιδιά κάνα μπουκάλι δώρο.

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017

ΡΕΘΥΜΝΟ: Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ

Όταν ακολουθεί ένα ταξίδι στο παρελθόν και ένας υπέροχος γάμος, ένα ταξίδι στην πόλη των αναμνήσεων, στην πόλη των στιγμών, στην πόλη της καρδιάς μου είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένο..

Ημέρα τρίτη..

Το πρωί του Σαββάτου μόλις ξημέρωσε. Εννιά παρά τέταρτο το ξυπνητήρι άρχισε να χτυπάει ενώ ο ήλιος είχε αρχίσει να φωτίζει το μικρό δωμάτιο του ξενοδοχείου..

Σηκώθηκα βιαστικά, έκλεισα το σάκο, φορτώθηκα τα πράγματα και ξεκίνησα για τα ΚΤΕΛ. Check-out στο ξενοδοχείο και έφυγα για τα ΚΤΕΛ Ηρακλείου να προλάβω το λεωφορείο των 9μιση για Ρέθυμνο..

«Για Μπαλί, Ρέθυμνο στο λεωφορείο τάδε» ακούω από το μεγάφωνο.. Η ζέστη έχει αρχίσει να γίνεται πιο έντονη, βάζω air condition και ξαπλώνω στο κάθισμα μου.. έχουμε ώρα μέχρι το Ρέθυμνο...

Που και που ξυπνάω και κοιτάω έξω.. πόσο γνώριμη η διαδρομή σα να μην πέρασε μια ημέρα...

Μια ώρα μετά και ένα τέταρτο το λεωφορείο μπαίνει στο Ρέθυμνο.. Πρώτη περιοχή τα Περιβόλια. Το πρώτο πράγμα που αντικρίζω είναι ένα ξενοδοχείο και μετά η στάση που έπαιρνα το λεωφορείο κάθε φορά που κοιμόμουν στην Ειρήνη ή τη Λία που νοίκιαζαν εκεί σπίτι...

Το λεωφορείο προχωράει και εγώ σιγά-σιγά συνέρχομαι τελείως. Κοιτάω έξω από το παράθυρο.. χιλιοπερπατημενοι δρόμοι.. Φτάνω Καλλιθέα και βλέπω το πρώτο μου σπίτι.. και λίγο πιο εκεί το mouse. Το μαγαζί που έμαθα τίτσου, έπαιξα επιτραπέζια και έκανα ατέλειωτη παρέα στην Ειρήνη όταν δούλευε..

Έπειτα προχωράω στην παραλία. Βλέπω τη «Θράκη» και το «Πέτρινο», το ψητοπωλείο που έκατσα την πρώτη ημέρα που κατέβηκα Κρήτη με τους γονείς μου. Βλέπω το λιμάνι, την παραλία που εκτείνεται σε όλο το μήκος της. Τις καφετέριες και τα φαγάδικα που σύχναζα... Βλέπω και τον Άγνωστο και το εστιατόριο «Κόκκινος» που είχε φιλοξενήσει πολλά μεθύσια μας με τα παιδιά...

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΓΑΜΟΣ

Αν πριν κάτι χρόνια μου έλεγες ότι ο λόγος που θα κατέβαινα ξανά Κρήτη ήταν ο γάμος της φίλης μου, τα τελευταία 3 χρόνια φοίτησης μου στο Ρέθυμνο, Ειρήνης, σίγουρα θα σου έλεγα ότι έχεις μεγάλη φαντασία..

Και όμως...χρειάστηκε να μεσολαβήσει ένας γάμος για να κατέβω ξανά στην Κρήτη και να δω άτομα και μέρη που «σημάδεψαν» κάποια από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου.. Και όποια αμφιβολία και αν είχα για αυτό το ταξίδι, εξαφανίστηκε με το που μπήκα στο τρένο και έπειτα στο καράβι, έτοιμη για να κάνω ένα ταξίδι στο παρελθόν.

Η πρώτη λοιπόν ουσιαστικά ημέρα του ταξιδιού μου με βρήκε σε ένα καράβι, η δεύτερη όμως, εκείνη που ξημέρωσε με το που πάτησα το πόδι μου στο Ηράκλειο, με βρήκε να περνάω όμορφες στιγμές πρώτα σε ένα γάμο, έπειτα σε μία βάπτιση και τέλος σε ένα υπέροχο γλέντι που συνδύαζε την κρητική παράδοση με τα μοντέρνα στοιχεία. Άλλωστε από ένα ζευγάρι όπως είναι ο Μάνος και η Ειρήνη δεν περίμενα κάτι καθαρά παραδοσιακό..

«Σας πληροφορούμε ότι το πλοίο έχει φτάσει στο λιμάνι του Ηρακλείου. Παρακαλούνται οι επιβάτες να ετοιμαστούν για αποβίβαση. Σας ευχαριστούμε που προτιμήσατε την ΑΝΕΚ line για το ταξίδι σας και ελπίζουμε να σας ξαναδούμε σύντομα» ακούω από τα μεγάφωνα. Φορτώνομαι το σάκο, παίρνω το laptop και πηγαίνω προς την έξοδο.

Ο ήλιος με χτυπάει, η κούραση είναι φανερή αλλά ποιος νοιάζεται; Βλέπω το Μάνο. Τον χαιρετάω θερμά και αφού βρισκόμαστε και με 2 φίλους του όλοι μαζί πηγαίνουμε στο μέρος όπου θα ξεκουραστούμε.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Είναι από εκείνες τις στιγμές που νιώθεις ότι αυτό που λένε «Η ιστορία επαναλαμβάνεται» παίρνει κατά κάποιο τρόπο σάρκα και οστά.

Έτσι ένιωσα και εγώ όταν πήρα την απόφαση να κατέβω ξανά Κρήτη για το γάμο της φίλης μου και συμφοιτήτριας Ειρήνης Τσούλκα. Για την ακρίβεια η απόφαση μου αυτή ολοκληρώθηκε με τη φράση «Αν όχι τώρα, πότε»;

Ένα μήνα μετά την απόφαση μου τα βήματα μου με οδήγησαν στο πλησιέστερο ταξιδιωτικό πρακτορείο. Ο διάλογος λίγο πολύ γνωστός.

«Γεια σας. Ένα εισιτήριο θα ήθελα για Ηράκλειο».

«Θέλετε με Μινωϊκές ή με ΑΝΕΚ» με ρωτάει η συμπαθέστατη κοπέλα.

«ΑΝΕΚ ή Μινωϊκές ε» σκέφτομαι. Πόσα χρόνια πάνε που σαν φοιτήτρια ακόμα τα ταξιδιωτικά γραφεία είχαν γίνει δεύτερο σπίτι μου. Ήξερα τα δρομολόγια αλλά και τα καράβια απέξω, άρα η απόφαση κάθε φορά που ανέβαινα Χαλκίδα, ήταν εύκολη, πολύ εύκολη.

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΑΝ

Αν θες να με αγκαλιάσεις, αγκάλιασε με..

Αν θες να με φιλήσεις, φίλησε με...

Αν θες να με κοιτάζεις, κοίταζε με..

Αν θες να μου μιλήσεις, μίλησε μου..

Μόνο μη δειλιάζεις..

Κάνε αυτό που θες...

Ζήσε αυτό που ζεις..

Το τώρα..

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΠΑΖΛ ΣΤΙΓΜΩΝ

Αν πριν 2 χρόνια μου έλεγες ότι λίγο πριν τα πρώτα αντα θα σπούδαζα Βοηθός Βρεφονηπιοκόμων στο Δημόσιο ΙΕΚ Χαλκίδας, κυνηγώντας κατά κάποιο τρόπο ένα εκ των δύο παιδικών ονείρων μου, θα σου έλεγα: «Καλά, ονειρεύεσαι».

Σαν τώρα θυμάμαι το καλοκαίρι του 2015 που συμπλήρωσα την αίτηση για φοίτηση στα ΙΕΚ χωρίς να περιμένω ιδιαίτερα πολλά πράγματα.. Σεπτέμβρη μου ανακοινώθηκε ότι επιλέχθηκα για φοίτηση στο τμήμα που είχα δηλώσει. Χαρτιά, εγγραφή και στις 26 Νοεμβρίου..το πρώτο κουδούνι χτύπησε.

31 κοπέλες άγνωστες βρέθηκαν σε μία αίθουσα με κάποιες, συμπεριλαμβανόμενης και εμένα, να έχουμε να δούμε θρανία...από την εποχή του Νώε! 31 διαφορετικές προσωπικότητες μέσα σε μία αίθουσα. Μέχρι να μάθουμε τα ονόματα τόσο εμείς όσο και οι καθηγήτριες..αγανακτήσαμε! Όμως αν με ρωτήσεις τώρα...θυμάμαι μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια..Από το πως καθόμασταν μέχρι και τις πρώτες κουβέντες, τα πρώτα χαμόγελα, τις πρώτες μας επαφές, τις πρώτες γνωριμίες. Η καθεμία είχε το δικό της όνειρο, το δικό της στόχο, το δικό της σκοπό. Όλες όμως είχαν ένα κοινό και μόνο γνώμονα...την αγάπη για τα παιδιά!


Και ο καιρός πέρασε, το 2016 έφτασε και μαζί με αυτό οι 31 έγιναν 25... Παρ όλα αυτά συνεχίζαμε να γνωριζόμαστε, να μοιραζόμαστε στιγμές και όνειρα. Τι είχε ακούσει και αυτή η 11 αίθουσα! Φανταστείτε λίγο να μιλάνε απλά 26 γυναίκες! Εκδηλώσεις, σεμινάρια, εργαστήρια, μαθήματα, αγωνία για την πρόοδο, διάβασμα και πόσα ακόμα κυριαρχούσαν στην καθημερινότητά μας.. Όπως ο πίνακας με την κιμωλία και η μορφή της καθηγήτριας πάνω στην έδρα...

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΑΚΙ

Αυτή η μυρωδιά της θάλασσας.. Πόσες αναμνήσεις μου ξυπνάει.. Κλείνω τα μάτια μου, νιώθω το νερό στα πόδια μου και αφήνω το μυαλό μου να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο..

Πρώτη στάση η παιδική μου ηλικία. Μπρατσάκια, κουβαδάκια, κάστρα στην άμμο, οι τσιρίδες της μαμάς γιατί ο μπαμπάς με μάθαινε κολύμπι. «Μήτσο πρόσεχε με το παιδί. Μην το κάνεις βουτιές καλέ» ήταν μόνο μερικές από τις φράσεις που ηχούν στα αυτιά μου πέρα από το μικρό κύμα της θάλασσας. Έπειτα πιο μεγάλη πάλι ακούω τη μαμά να φωνάζει: «Κορίνα, άντε πάμε σπίτι. Νύχτωσε πια. Μούλιασες μέσα στη θάλασσα παιδί μου». Και κάπως έτσι κύλησε η παιδική μου ηλικία.. Α και κάτι ακόμα.. Ξέχασα το βιβλίο «Χαρούμενες διακοπές» για παιδιά δημοτικού. Το έπαιρνα στην παραλία και όποτε δεν έκανα μπάνιο ή δεν έφτιαχνα πύργους, έλυνα ασκήσεις, σπαζοκεφαλιές κτλ κτλ. Άλλες πάλι φορές έπαιρνα την απόχη μου και κυνηγούσα ψαράκια, άσχετα αν δεν τα έπιανα.. Και ύστερα θυμάμαι και τη φουσκωτή βάρκα που είχε πάρει ο μπαμπάς και μας πήγαινε βόλτα.. Και δώστου το κουπί..

Τις αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας διακόπτει η μυρωδιά του αντηλιακού, από την κοπέλα
δίπλα μου.. Αυτή η μυρωδιά με ταξιδεύει στην εφηβική μου ηλικία. Εκεί δεν κυριαρχούν μπρατσάκια και κουβαδάκια αλλά φορητά ραδιοκασετόφωνα, βιβλία, ρακέτες , μπύρες και φωτιές.. Φυσικά μη ξεχάσω τις βουτιές από προβλήτες ή βράχους και φυσικά τις γνωστές κοκορομαχίες. Τα πρώτα καρδιοχτύπια, τα πρώτα φιλιά και τα πρώτα όνειρα εκεί, γύρω από τη φωτιά, στο παιδί με την κιθάρα που τραγούδαγε.. Και ύστερα οι συζητήσεις κάτω από τα αστέρια. Που και που θυμάμαι έπεφτε από κανένα και όλοι κοιτάγαμε ψηλά στον ουρανό και κάναμε ευχή. Τη δική μας ευχή, το δικό μας όνειρο.. Κάποιοι ίσως το πραγματοποίησαν και κάποιοι ίσως ακόμα το κυνηγούν.. Κάποιοι μπορεί και να το παράτησαν.. Όμως όλοι, το έζησαν επειδή ακριβώς το ήθελαν εκείνη τη στιγμή και το ευχήθηκαν με όλη τη δύναμη της ψυχής τους..

Τρίτη, 23 Μαΐου 2017

ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

Χθες, Δευτέρα 22 Μαΐου, είχα την ευκαιρία μετά από ένα ρεπορτάζ στο Κόκκινο Σπίτι, να κάνω μία βόλτα στην παραλία με τα πόδια για να πάω σπίτι μου.. Το «ήθελε» και η βραδιά, αφού όλα ήταν τόσο ήρεμα..Σαν να μη συνέβη ποτέ η καταιγίδα της προηγούμενης ημέρας..

Ζευγαράκια περπατούσαν αγκαλιά, γέλια και φωνές αντηχούσαν σε κάθε καφετέρια από παρέες, ενώ κάποιοι άλλοι απολάμβαναν το φαγητό ή το ποτό τους με θέα τον Ευβοϊκό.. Κάποιοι ψάρευαν, ενώ τα νερά ήταν τόσο ήρεμα και κάποιες βαρκούλες ήταν εκεί, αναμμένες με τα φωτάκια τους έτοιμες για την καθημερινή ψαριά.. Και από την άλλη υπήρχαν και κάποια σκυλάκια που είχαν αράξει στην παραλία και απολάμβαναν τον ύπνο τους.

Στάθηκα και χάιδεψα ένα από αυτά για αρκετή ώρα.. Κάποιοι με κοιτούσαν παράξενα, κάποιοι χαμογέλασαν, κάποιοι το χάιδεψαν, κάποιοι άλλοι αδιαφόρησαν και κάποιοι άλλοι «σιχάθηκαν» και έφυγαν μακριά... Αυτούς τους τελευταίους απλά τους αγνόησα.. Θαρρείς και είναι καθαρότεροι από τον Τάσο ή τον Πέτρο (σ.σ. 2 από τα πιο γνωστά και συμπαθή σκυλάκια) ή πόσα ακόμα...

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ΠΕΝΤΕ ΖΩΑ, ΟΛΟΙ ΦΙΛΟΙ

Είμαι η Λίτσα η Πασχαλίτσα, η πρωταγωνίστρια της σημερινής ιστορίας και ότι θα σας διηγηθώ είναι πέρα για πέρα αληθινό...

Μια φορά και έναν καιρό σε μια μακρινή φάρμα ζούσαν ευτυχισμένοι ο Λάκης ο σκυλάκης, η Μάτα η γάτα, ο Ρούλης ο προβατούλης και η Γιάννα η πάπια...

Κάθε πρωί που ξυπνούσαν η ίδια διαδικασία. Έτρωγαν, έπαιζαν και ύστερα ξάπλωναν κάτω από τα δέντρα της φάρμας κοιτάζοντας το γαλάζιο ουρανό. Όταν πάλι έβρεχε καθόταν όλοι μαζί στη φάρμα και συζητούσαν για τα πράγματα που προσφέρουν στους ανθρώπους.

Εγώ έλεγε ο Λάκης τους προσφέρω αγάπη, συντροφιά και στοργή. Κάθομαι δίπλα τους, με χαϊδεύουν, μου λένε όλα τα μυστικά τους και παίζουν μαζί μου. Εγώ σαν αντάλλαγμα τους χαμογελάω και τους κουνάω την ουρά μου προσπαθώντας να μοιραστώ μαζί τους τη χαρά μου..

Και εγώ μια από τα ίδια έλεγε η Μάτα. «Πηγαίνω και γουργουρίζω στα πόδια τους όταν είναι λυπημένοι για να με χαϊδέψουν και να τους φτιάξω τη διάθεση. Και παίζω μαζί τους αλλά και μόνη μου και εκείνοι γελάνε και με αγκαλιάζουν και με φιλάνε. Βέβαια δε μπορώ να πω έχω και εγώ τα καλά μου όπως και ο Λάκης. Κροκέτες, κονσέρβες και ένα ζεστό κρεβατάκι να κοιμάμαι...».

Εγώ τι να πω είπε ο Ρούλης ο προβατούλης «Με έχουν οι άνθρωποι να τους δίνω το μαλλί μου για να φτιάχνουν ρούχα ενώ τους δίνω το γάλα μου και φτιάχνουν και τυρί που έχει πιο έντονη γεύση από εκείνο της αγελάδας. Μόνο που εγώ δεν είμαι τόσο τυχερός γιατί δε μπορώ να είμαι μέσα στο σπίτι και να κοιμάμαι μαζί τους. Οπότε δε με χαϊδεύουν όπως εσάς ούτε μου λένε πόσο με αγαπάνε».

Τότε πετάχτηκε η Γιάννα η πάπια και είπε: «Εγώ πάντως είμαι μια χαρά. Κολυμπάω στο νερό και οι άνθρωποι μου πετάνε ψίχουλα και τρώω. Όμως και εγώ τους προσφέρω τα αυγά μου. Εγώ δε θέλω να με χαϊδεύουν οι άνθρωποι.. προτιμώ να τους βλέπω μέσα από τη λίμνη μου».