Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΑΣ

Με αφορμή μια βόλτα, εκείνο το κρύο βράδυ του Δεκεμβρίου..

Μια βόλτα αρκεί για να σε κάνει να νιώσεις καλύτερα, να αναπνεύσεις καθαρό αέρα, να γεμίσεις με οξυγόνο τον οργανισμό σου..

Μια βόλτα αρκεί για να κλείσεις τα μάτια και να αφουγκραστείς την ηρεμία του τοπίου γύρω σου. Να ακούσεις τη θάλασσα ή το θρόισμα των δέντρων από τη ψύχρα του Δεκεμβρίου.. Κάπου-κάπου ακούς και από ένα νυχτοπούλι να κράζει ψάχνοντας.. Ποιος ξέρει άραγε τι να ψάχνει..

Τα φώτα αχνοφαίνονται στον ορίζοντα σε μια ανέλπιδη προσπάθεια να δώσουν και εκείνα το στίγμα τους ότι υπάρχουν. Είναι εκεί έτοιμα να χαρίσουν τη λάμψη τους στον κόσμο. Να δώσουν το στίγμα ότι ανήκουν σε έναν κόσμο ζωντανό, σε έναν κόσμο που διασκεδάζει, που κοιμάται, που περπατάει σε εκείνα τα πλακόστρωτα σοκάκια που γλιστράνε από τη βροχή που έριξε προ ολίγου... Και σε κάποια σπίτια υπάρχουν και τα φωτάκια.. μεταφέρουν το μήνυμα των γιορτών. Τα Χριστούγεννα είναι η εποχή της αθωότητας, της παιδικότητας, της ανεμελιάς..

Η ψύχρα δυναμώνει. Δεκέμβρης είναι άλλωστε.. Κουμπώνεις το μπουφάν και βάζεις τα χέρια στις τσέπες. Έχει αρχίσει να κρυώνει η μύτη σου και τα χέρια σου.. Και αυτό όμως έχει τη δική του ελευθερία. Είναι σαν να προσπαθεί να παγώσει εκείνη τη στιγμή όλα σου τα συναισθήματα.. Δε θες να νιώθεις, δε θες να σκέφτεσαι.. Θες απλά να ζήσεις εκείνη τη στιγμή...

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

ΕΝΑΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ

Ένας εκπρόσωπος θα πρέπει πάντα να γελάει.

Ένας εκπρόσωπος δεν πρέπει να λέει πολλά.

Ένας εκπρόσωπος θα πρέπει να είναι ευγενικός.

Ένας εκπρόσωπος θα πρέπει να σέβεται τον συνδρομητή..

Ένας εκπρόσωπος δε θα πρέπει να έχει νεύρα.. θα πρέπει να αφήνει στην άκρη τα προσωπικά του..

Ένας εκπρόσωπος θα πρέπει να ψάχνεται, να ενημερώνεται, να μαθαίνει..

Ένας εκπρόσωπος πρέπει να είναι άνθρωπος για να μπορεί να συνομιλεί με ανθρώπους..

Όμως ένας εκπρόσωπος ακριβώς επειδή πρέπει ή καλύτερα θέλει να είναι άνθρωπος θα πρέπει να έχει και ανθρώπους απέναντι του..

Οι ύβρεις, οι χλευασμοί, οι προσβολές, οι φωνές και άλλες συμπεριφορές που αρμόζουν σε ανθρώπους των σπηλαίων δεν ταιριάζουν στον ανθρώπινο πολιτισμό..

Για αυτό πριν σηκώσετε το ακουστικό σας και αρχίσετε να φωνάζετε σκεφτείτε λίγο και αυτόν που έχετε στην άλλη άκρη της γραμμής.. είναι και αυτός άνθρωπος σαν και εσάς..

Ίσως είναι ο αδερφός σας, η αδερφή σας, η ξαδέρφη σας, η φίλη σας, ακόμα και η μητέρα σας ή ο πατέρας σας..

Δεν είναι η εταιρεία, είναι ο άνθρωπος της εταιρείας που παλεύει και αυτός για την επιβίωση του...

Είναι ένας από εσάς, που προσπαθεί να σας εκπροσωπήσει με το καλύτερο δυνατόν τρόπο...

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ

Σε εκείνο το σπίτι στις Σέρρες...

Το αυτοκίνητο απομακρύνθηκε αργά.. Δύο τρία φύλλα έμειναν να πέφτουν στο έδαφος, δείγμα ότι κάποτε υπήρξε ζωή.. ο καπνός από το τζάκι σταμάτησε να βγαίνει και η μαύρη καμινάδα μαρτυρούσε ότι κάποτε αυτό το σπίτι είχε ζεστασιά.. οι πέτρες είχαν αρχίσει να ξεθωριάζουν το ίδιο και η βαριά σιδερένια πόρτα η οποία έκλεισε με δύναμη σε μια προσπάθεια να αντιπαλέψει τη σκουριά που είχε αρχίσει να την τρώει...

Στον κήπο έμεινε μόνο ένα τραπεζάκι.. άσπρες ήταν οι καρέκλες του.. έμεινε εκεί να θυμίζει ότι κάποτε υπήρξε ζωή.. Κάποτε εκείνο το τραπέζι γέμιζε με καφέ και βουτήματα το πρωί και με κρασί και κεράκια το βράδυ, με μόνη συντροφιά του το φως των αστεριών, τα τριζόνια από τα δέντρα και τις σιγανές ομιλίες, εκείνα τα ζεστά καλοκαιρινά βράδια... Κάποτε το τραπεζάκι αυτό άκουσε μυστικά, ένιωσε τη χαρά και τη λύπη των ανθρώπων, είδε όμορφες ίσως και άσχημες στιγμές, όλων εκείνων που κάθονταν εκεί..

Και ύστερα άρχισαν να βγαίνουν τα χόρτα.. Μικρά στην αρχή μα θα μεγαλώσουν σύντομα.. Ο κήπος απεριποίητος μα ποιος νοιάζεται; Μόνο ίσως ο ίδιος ο κήπος να κάθεται και να νοσταλγεί την περιποίηση που δεχόταν..

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

ΑΠΟ ΣΕΡΡΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Κυριακή 29 Οκτωβρίου.. Το ξυπνητήρι χτυπάει κατεβαίνω μαζί με την Κική και τη Δήμητρα να φάμε πρωινό.. Η Κική θα έφευγε με τη Δήμητρα για Θεσσαλονίκη προκειμένου να παρουσιάσει και εκεί τις δύο ποιητικές της συλλογές...

Γυρνάμε στο δωμάτιο, τα κορίτσια αναχωρούν εγώ κάνω ντους και ετοιμάζω τα πράγματα μου.. Βλέπεις θα εμένα σε σπίτι αφού το ξενοδοχείο ήταν μόνο για μια ημέρα...

Βλέπω στο FB ξύπνια την Ιωάννα.. μετακομίζω για λίγη ώρα στο δωμάτιο. Μετά με παίρνει η άλλη Ιωάννα να πάμε για καφέ και μετά όλοι μαζί θα πηγαίναμε για φαγητό.. Κατεβαίνουμε από το ξενοδοχείο, καθόμαστε για καφέ και κατά τις 3 πηγαίνουμε για φαγητό..

Ερωτεύομαι τις Σέρρες καθώς περπατάω. Είναι όλα μαζεμένα, έχει πάρκα και κυρίως...έχει ποδηλατόδρομο εν αντιθέσει με τη Χαλκίδα. Βλέπω κάποιους με ποδήλατα, άλλους με τα πόδια.. Φτάνουμε στο μαγαζί και η παραγγελία αρχίζει...


Κάπου εδώ οφείλω να πω και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Δημήτρη, το αγόρι της Ιωάννας, αφού χάρη στην εξυπηρέτηση του βρήκαμε τραπέζι και απολαύσαμε ένα λουκούλλειο γεύμα με κολοκυθάκια, φέτα με σουσάμι και μέλι, σαλάτες και φυσικά ατομική μερίδα που έτρωγαν δύο άτομα.. όχι ένα.. Η δε αποκορύφωση ήταν η κρέπα τεραστίων διαστάσεων με παγωτό μέσα και η αφιέρωση...«Από τις Σέρρες με αγάπη στη Χαλκίδα»!!


Τρώμε την κρεπα, η Μαρία μας παίρνει τηλέφωνο και αποφασίζουμε να πάμε για καφέ.. καθόμαστε στην πλατεία , γνωρίζουμε τους κουμπάρους και μια πολύ καλή φίλη της Μαρίας, τα γλυκά ανοίγονται μπροστά μας και η συζήτηση ξεκινάει.. Η ώρα περνάει και ο Γιάννης προτείνει να συνεχίσουμε και κάπου αλλού...

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Ο Οκτώβρης κυλάει σχετικά ήρεμα.. Με την Ιωάννα ερχόμαστε πιο κοντά και αρχίζουμε να συζητάμε για το γάμο.. Το αρχικό σχέδιο ήταν να μείνουμε μόνο Σάββατο και Κυριακή να φύγουμε.. Βλέπεις όλοι δουλεύαμε τη Δευτέρα! Και τότε στο τραπέζι πέφτει η ιδέα για να κάτσουμε και Κυριακή Σέρρες και να φύγουμε Δευτέρα.. Και το κυνήγι αδειών αρχίζει...

Πρώτα παίρνει ο Χρήστος άδεια και ύστερα έρχεται και η πολυπόθητη επιβεβαίωση και για τη δική μου! Ωραία ένα Σαββατοκύριακο με νέες εμπειρίες, σε νέο τόπο, με καλούς φίλους...

Οι μέρες περνάνε και φτάνει το Σάββατο 28 Οκτωβρίου.. Η Ιωάννα έρχεται να με πάρει από το σπίτι, κάνουμε μια στάση για καφέ, παίρνουμε το Χρήστο και την Ελένη και το ταξίδι ξεκινά... Στο δρόμο θα συναντούσαμε και τη Γιάννα με το Γιάννη...

Μετά από τρεις στάσεις σε καφέ πάνω στην εθνική η πινακίδα των Σερρών ξεπροβάλλει μπροστά μας.. Η βροχή δυναμώνει, εμείς κατευθυνόμαστε στα ξενοδοχεία, αφού πρώτα κάναμε μια στάση σε ένα γυράδικο.. ήταν μεσημέρι άλλωστε..

Μπαίνω στο δωμάτιο το οποίο θα μοιραζόμουν με την Κική και τη Δήμητρα.. παρά την αϋπνία και το ταξίδι δε νιώθω κουρασμένη.. Ίσα-ίσα νιώθω ανυπόμονη.. Έφτασε η μεγάλη ημέρα...

ΕΝΑΣ ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

Ήταν μεσημέρι Σεπτεμβρίου θυμάμαι που τα βήματα μου με οδήγησαν στην καφετέρια «Μόσταρ» όπου θα συναντούσα τον Αντώνη και τη Μαρία.. Ο λόγος; Να πιούμε επιτέλους εκείνον τον καφέ που λέγαμε ένα μήνα κοντά!

Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη, η ζέστη καλά κρατούσε και εμείς κάτσαμε εκεί.. στο τραπεζάκι δίπλα στη θάλασσα. Αρχίσαμε να λέμε τα νέα μας, η Μαρία έβγαλε τα μουστοκούλουρα που είχε φτιάξει με τα χεράκια της και εγώ άρχισα να γεμίζω τα ποτήρια με το νερό.. και κάπου εκεί ανάμεσα στο νερό, στον ήλιο και στα μουστοκούλουρα ακούω τον Αντώνη να λέει: «Βασικά θέλαμε εδώ και ημέρες να σου πούμε κάτι αλλά αυτά δε λέγονται από το τηλέφωνο».

Ρωτάω εγώ τότε: «Τι»

Και ο Αντώνης μου απαντάει: «Τι θα κάνεις 28η Οκτωβρίου»;

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

ΤΑ ΜΠΙΣΚΟΤΑ

Χθες είδα μια εικόνα η οποία ουσιαστικά ήταν ένα κόλπο για να βουτάς ένα μπισκότο χωρίς χέρι στο γάλα...

Γιατί χωρίς χέρι; Να το βουτάς με το χέρι και ύστερα να το απολαμβάνεις. Όπως έκανες όταν ήσουν παιδί. Όπως ίσως κανείς και τώρα, κρυφά, που είσαι μεγάλος..

Δε ξέρω πως αλλά αυτή η εικόνα μου ξύπνησε πολλές αναμνήσεις..

Μου θύμισε πρωινά έτσι φθινοπωρινά και αργότερα χειμερινά που ξυπνούσα και καθόμουν στον καναπέ στην κουζίνα και απολάμβανα το γάλα με τα ολόφρεσκα μπισκότα της μαμάς και στην τηλεόραση έπαιζε παιδικά...

Μου θύμισε και εκείνα τα νυσταγμένα πρωινά πριν πάω σχολείο.. Φώναζε η μαμά να πιω γάλα, έκανα πως βιαζόμουν εγώ... Δεν είχε μπισκότο θα μου πεις..είχε όμως αγάπη και εκείνη η κατεργάρα γυναίκα πάντα έβρισκε ένα τρόπο να με κάνει τελικά να πιω το γάλα μου, έστω και χωρίς μπισκότο!

Μου θύμισε και τα απογεύματα.. που πήγαινα στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού και μύριζε η κουζίνα γλυκά και φαγητά.. Αυτή η γιαγιά... Δε θα μάθω ποτέ πως κατάφερνε και έκανε τόσο νόστιμα τα πάντα.. και ας προσπαθούσα πολύ να πετύχω μεγαλώνοντας τα φαγητά της... Δεν είχαν αυτή τη γιαγιαδίστικη νοστιμιά που λέω εγώ...

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

ΜΙΑ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΕΚΔΡΟΜΗ

Κυριακή χθες και πρώτη ημέρα του Οκτωβρίου και τι καλύτερο από το να πάω μία εκδρομή.. Το που θα πάω ωστόσο δε με προβλημάτισε καθόλου, καθώς αρκετό καιρό πριν η σελίδα Πάμε Εκδρομή είχε τη λύση.. Έτσι, η Μακρινίτσα, ο Βόλος και ύστερα τα Καμμένα Βούρλα με περίμεναν να τα επισκεφθώ..

Ξημερώματα Κυριακής λοιπόν γύρω στις 05:00 το ξυπνητήρι μου αρχίζει να χτυπάει.. Ξυπνάω και κατευθείαν παίρνω τηλέφωνο το φίλο μου τον Γιώργο να ξυπνήσει και εκείνος... Έξω ακούω να βρέχει.. Ακολουθώ την καθιερωμένη πρωινή ιεροτελεστία μου και αφού ντύνομαι, παίρνω την ομπρέλα μου και αρχίζω να κατηφορίζω αρχικά προς το περίπτερο του Cinema Café – τόπος συνάντησης με το φίλο μου- και ύστερα προς τα Αγάλματα όπου θα αναχωρήσει και το λεωφορείο..

Φτάνουμε με λίγη καθυστέρηση.. Ανεβαίνουμε στο γεμάτο λεωφορείο, καθόμαστε αναπαυτικά, που αλλού, στην αγαπημένη μας γαλαρία και ακούμε τη φωνή της Ελένης Γερμανού η οποία μας καλωσορίζει σε μία ακόμα εκδρομή.. Τα φώτα σβήνουν, το λεωφορείο ξεκινάει και οι πρώτοι ύπνοι έχουν αρχίσει να «πέφτουν» στο λεωφορείο...

Πρώτη στάση το καφέ «Ρούμελη». Κάποιοι παίρνουν καφέ, κάποιοι φαγητό, όλοι σχεδόν επισκέπτονται το μπάνιο και μετά από 40 λεπτά ξεκινάμε για τη Μακρινίτσα.. Εκεί θα είναι η δεύτερη μας στάση..

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ

Ένας μόνο άνθρωπος μέσα σε εκείνη τη βάρκα.. Με τη σκιά από τα βουνά να απλώνεται στην ήρεμη θάλασσα.

Μόνος μάρτυρας ο ήλιος ο οποίος κρύφτηκε και αυτός πίσω από τα ψηλά βουνά.. Πριν κρυφτεί όμως αποφάσισε να χαρίσει λίγο ακόμα από τη λάμψη του σε αυτόν τον κόσμο δίνοντας χρώματα, πολλά χρώματα.. Πορτοκαλί, κίτρινο και ροζ αναμεμειγμένα έδωσαν ένα περίεργο χρώμα στην ατμόσφαιρα από αυτά που δε σταματάς να τα χαζεύεις...

Και λίγο πιο πέρα τα δέντρα... Ασάλευτα τα φύλλα τους λες και ο χρόνος σταμάτησε εκεί.. Σε εκείνο το απόγευμα, σε εκείνες τις στιγμές ηρεμίας..

Κοιτάς λίγο πιο πέρα.. Είναι ένα μπαλκόνι με ένα ζευγάρι ηλικιωμένων να απολαμβάνει τον απογευματινό του καφέ.. Στα ροζιασμένα χέρια τους φαίνεται ολόκληρη η ζωή τους.. Κάθονται αγκαλιά και κοιτάνε τη θάλασσα..

Ακούς φωνές.. Κάτω από το μπαλκόνι σου περνάει μία παρέα από νέους και νέες. Γελάνε και μιλάνε δυνατά. Κάποιοι τραγουδάνε και κάποιοι άλλοι σχολιάζουν τα νέα της ημέρας.. Πάνε για μία μπυρίτσα ακούς να λένε.. Έτσι και αλλιώς το καλοκαίρι ακόμα καλά κρατεί..

Κρατάς αγκαλιά το σκύλο σου.. Έχει χουζουρέψει, εκεί, πάνω στα γόνατά σου και χαζεύει μαζί με εσένα τον μακρινό ορίζοντα..

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ

Κάθε χρόνο, τέτοια ημέρα και για περίπου 12 χρόνια, η μαμά φώναζε να κοιμηθούμε νωρίς για να ξυπνήσουμε αύριο για τον αγιασμό.. Εμείς φυσικά δεν την ακούγαμε, οπότε η γκρίνια την επόμενη ήταν αναπόφευκτη..

Εικοσιπέντε χρόνια μετά...η ανάγκη να ξυπνήσω και να πάω πάλι στον αγιασμό είναι πιο μεγάλη από ποτέ.. Σε ένα αγιασμό με φίλους, με δασκάλους, με συμμαθητές. Όχι σε ένα άψυχο κτίριο ή χώρο με φωνές, πίεση, νεύρα, άγχος..

Θέλω να ακούσω ξανά το δάσκαλο να φωνάζει αντί για τον εργοδότη. Θέλω να κάνω πάλι λάθος και απλά να παίρνω το blanco και να το σβήνω. Θέλω οι μόνες μου έννοιες να είναι αν διάβασα, αν θα πάω φροντιστήριο, αν θα περάσω την τάξη και αν θα πάρω καλό βαθμό. Δε θέλω να αγχώνομαι για το ρεύμα, το νερό, το νοίκι, την επιβίωση και την καθημερινότητα μου...

Θέλω πάλι να τσακώνομαι και έπειτα να τα βρίσκω ξανά με τον. την διπλανό μου. Δε θέλω να απομακρύνομαι και τελικά να χάνομαι με ανθρώπους από τη ζωή μου.. Θέλω απλά να συνεχίζω να κάνω τη διαχωριστική γραμμή στο θρανίο σήμερα και αύριο να παίρνουμε γόμα και να τη σβήνουμε.

Θέλω ξανά να κλαίω επειδή έπεσα από το ποδήλατο ή γιατί ο Γιαννάκης τα έφτιαξε με την Κατερινούλα και όχι για τις οριστικές απώλειες της ζωής μας.. Θέλω να με πονάνε οι γρατζουνιές, όχι οι ουλές που μένουν από τις πληγές..