Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2018

ΓΙΟΡΤΙΝΟΣ ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

Λαμπιόνια αναβοσβηνουν και κάποια άλλα μένουν σταθερά αναμμένα δίνοντας λίγο από τη λάμψη τους σε δέντρα, πάρκα, πλατείες και σπίτια...

Μαγαζιά έχουν φορέσει τα γιορτινά τους και η αγορά έχει αρχίσει να γεμίζει ασφυκτικά..

Τις βιτρίνες κοσμούν μικρά μα και μεγάλα παιχνίδια, λαμπάκια με μπλε, κόκκινα, πράσινα και κίτρινα χρώματα..

Και από την άλλη τα δέντρα σε κάθε γωνιά της πόλης σε περιμένουν να τα αγοράσεις.. Ένα προς ένα κάθονται εκεί και περιμένουν...

Κόσμος πηγαινοέρχεται χαρουμενος.. Κάποιοι ψωνίζουν και κάποιοι άλλοι απλά απολαμβάνουν έναν καφέ στο στολισμένο πια τοπίο..

Εκδηλώσεις διοργανώνονται σε κάθε γωνιά της πόλης, τα μαγαζιά υιοθετούν το εορταστικό τους ωράριο, τα γλυκά προσθέτουν μια ιδιαίτερη γλυκύτητα σε όλους τους φούρνους και τα ζαχαροπλαστεία, ενώ τα τραγούδια στο ράδιο εντείνουν το εορταστικό κλίμα...

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΧΩΡΙΟ

Για εκείνα τα παιδικά χρόνια στο χωριό θέλω να γράψω σήμερα...

Για εκείνες τις διακοπές που ήταν προγραμματισμένες πάντα τον Αύγουστο ή τον Δεκέμβριο ή και ενδιάμεσα, όταν η μαμά και ο μπαμπάς έπαιρναν άδεια...

Για εκείνα τα καλοκαίρια, την άνοιξη μα και τους χειμώνες που μοιράζονταν ανάμεσα στη Βόρεια και την Κεντρική Εύβοια..

Και πρώτα ήρθε ο χειμώνας στο χωριό..

Το παλιό σπίτι της γιαγιάς με τα σεμεδακια πάνω στην τηλεόραση και το ψυγείο. Ο μπουφές γεμάτος φλιτζανακια και σερβίτσια, οι πάντες κρεμασμένες στον τοίχο για να ζεσταίνουν το χώρο και η βελετζα να ομορφαίνει το χώρο ενώ το τζάκι σιγοκαιει δίνοντας μια ζεστασιά που όμοια της δεν εχει υπάρξει ξανά... Και φυσικά τα κεντήματα, ποσο ωραιο είναι να μαθαίνεις να κεντας και να απολαμβάνεις το αποτέλεσμα της δημιουργίας σου;

Το φαγητό αχνιζει στο τραπέζι. Κρέατα είτε δικά μας, είτε από το κρεοπωλείο του χωριού, βρίσκονται αραδιασμένα πάνω στο τραπέζι. Μαζί φυσικά και οι πίτες και οι σαλάτες. Όλα αγνά, όλα φτιαγμενα στο χέρι, όλα αποτέλεσμα εργασίας πολύ πρωινής...

Οι ιστορίες της γιαγιάς μα και του παππού, οι βόλτες στο χωριο, τα παιχνίδια μέσα στο χιόνι...Οι άντρες στα καφενεία να πίνουν τσίπουρο και να παίζουν χαρτιά. Μαζι φυσικά και οι γυναίκες.
Τουλάχιστον η δική μου η μαμά ήταν εκεί. Και ας την κοιτούσαν «κάπως» οι ντόπιοι..

Και ο τραχανάς για βράδυ αχνιζει στην κατσαρόλα.. Είτε κοκκινιστό είτε σκέτος, συντρόφευε τα χειμωνιάτικα εκείνα βραδιά..

Ένας χειμώνας διαφορετικός, ένας χειμώνας που δεν τον ζεις στην πόλη...

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2018

ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΟΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΙ, ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΑΝ ΚΑΙ ΕΣΑΣ

Η λέξη εκπρόσωπος είναι ουσιαστικό και αναφέρεται τόσο σε γυναίκες όσο και σε άντρες.

Ως εκπρόσωπος ορίζεται εκείνος που εκπροσωπεί κάποιον, που ενεργεί για λογαριασμο του ή εκείνος που εκφράζει και εκπροσωπεί μια ομάδα (καλλιτεχνική, ιδεολογική, πολιτική κ.λπ.) στην οποία και ανήκει ή μια τάση την οποία και εκφράζει..

Στο σημερινό μου κείμενο λοιπόν θα ασχοληθώ με όλους εκείνους τους εκπροσώπους τηλεφωνικών εταιρειών. Γνωρίζοντας τα ποια εκ των εσω, αφού τυγχάνει να εργάζομαι σε μια τέτοια εταιρεία, οφείλω και πρέπει να πω κάποια πράγματα σε όλους εκείνους τους «νταηδες» που βρίσκονται στην άλλη άκρη της γραμμής...

Μάθετε λοιπόν αγαπημένοι μου ότι αυτός που σας καλει είναι άνθρωπος σαν και εσάς. Είναι άνθρωπος που μπορεί να πάθει κρίση πανικού αλλά την ίδια στιγμή να σας καλέσει για να σας εξυπηρετήσει με χαμόγελο. Και ας πονάει και ας έχει κουραστεί σωματικά από την προσπάθεια του να τη ξεπεράσει..

Είναι άνθρωπος σαν και εσάς που μπορεί να έχει χάσει κάποιον πολύ δικό του άνθρωπο και την επόμενη ημέρα να σας καλει σα να μην του έχει συμβεί τίποτα. Και ας πονάει μέσα του και ας θέλει να τα σπάσει όλα, κάθεται και σας ακούει και προσπαθεί να εξηγήσει, να σας κατευθύνει, να σας μάθει, να σας ακούσει. Εσείς άραγε τον ακούτε ποτέ;

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

ΛΕΙΠΕΙΣ, ΜΠΑΜΠΑ

Σήμερα μου έλειψες να ξέρεις. Δε ξέρω ήταν η φωνή και τα λόγια ενός συνδρομητή; Ήταν η ηλικία του που ήταν ίδια με τη δική σου;

Σήμερα μου έλειψες. Ίσως φταίει ένα άρθρο που διάβασα και έλεγε για το δεσμό πατέρας και κόρης. Για όλα αυτά που μας μαθαίνετε όσο είμαστε μικρές. Για αυτη την αγάπη του πατέρα και της κόρης. Για αυτό το περίεργο δέσιμο, για εκείνον τον πρώτο άντρα στη ζωή μιας γυναίκας. Για εκείνη την αγάπη που δε σβήνει στο χρόνο..

Χθες μου έλειψες. Γιατί σε χρειάστηκα εκεί όταν είχα μια δύσκολη στιγμή. Ήθελα να σε δω να χαμογελάς και να μου λες πάλι: «Μη κλαψουριζεις και βγες εκεί έξω και δείξε ποια είσαι».

Πριν δύο εβδομάδες μου έλειψες. Γιατί ήθελα τη γνώμη σου για μια απόφαση εργασιακή που έπρεπε να πάρω. Να ακούσω τη συμβουλή σου, να το συζητήσουμε, να δω και τη δική σου οπτική πάνω στο θέμα..

Πριν ένα μήνα πάλι μου έλειψες. Σε εκείνη την εικόνα που είδα του παππού να περιμένει την εγγονη του να τελειώσει το χορό. Ναι μου έλειψες. Γιατί εσύ δε θα είσαι εκεί να παίζεις με τα εγγόνια σου. Δε θα τα καμαρώσεις να μεγαλώνουν, να τα πας σχολείο, φροντιστήριο, χορό και τόσα άλλα όπως έκανε σε έμας ο παππούς...

Βασικά τώρα που το σκέφτομαι, μου λείπεις πάντα. Στην πιο χαρούμενη μα και στην πιο λυπημένη μου στιγμή. Σε όλα εκείνα που θέλω να τα μοιραστώ και μαζί σου.. Σε κάθε εικόνα που ξυπνάει στο μυαλό μου τόσες αναμνήσεις..

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2018

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΟΝΟΗΜΕΡΗ ΣΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ

Η Παρασκευή η τελευταία ημέρα των διακοπών μου ξημέρωσε και το ταξίδι μας στο Ρέθυμνο ήρθε η ώρα να αρχίζει να υλοποιείται.. Εισιτήρια τσεκ, επιβίβαση και το ταξίδι στη δεύτερη πόλη μου ξεκινά...

Μιάμιση ώρα κράτησε το ταξίδι μέχρι το λεωφορείο να εισέλθει στο Ρέθυμνο.. Περιβόλια, Καλλιθέα, Μασταμπάς, Κουμπε, Γάλλος, ήταν κάποιες από τις περιοχές που φιλοξένησαν και φιλοξενούν χιλιάδες φοιτητές κάθε χρόνο.. Σε κάποιες από αυτές έμεινα σαν φοιτήτρια, σε κάποιες άλλες ήμουν απλή επισκέπτρια σε σπίτια συμφοιτητών και συμφοιτητριών.. Σε κάποιες στάσεις περίμενα καρτερικά το λεωφορείο για το Πανεπιστήμιο και σε κάποιες άλλες περίμενα το λεωφορείο για να πάω στη μάζωξη που είχαν κανονίσει τα παιδιά..


Το λεωφορείο σταματά και η περιπλάνηση στο Ρέθυμνο ξεκινά.. Πρώτη στάση το Πανεπιστήμιο.. Βόλτα ξανά στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες αίθουσες, στα ίδια έδρανα, στο ίδιο κυλικείο που καθόμασταν και πίναμε καφέ εν μέσω ή και όχι μαθημάτων.. Ίδια πρόσωπα στη γραμματεία και πολλοί φοιτητές να παραμένουν έξω από τις αίθουσες εν αναμονή εξέτασης του μαθήματος... Η ώρα περνάει, η δουλειά μας στο Πανεπιστήμιο ολοκληρώνεται και ήρθε η ώρα για τη συνάντηση με τη φίλη του αδερφού μου με προορισμό μια παραλία του Ρεθύμνου για να κάνουμε μπάνιο... Όμως πρώτα..επιβάλλεται μια βόλτα στους δρόμους και τα αξιοθέατα της πόλης μου...

Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2018

ΗΡΑΚΛΕΙΟ: ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥΠΟΛΗ ΜΕ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΟΜΟΡΦΙΑ

Ήταν μεσημέρι Κυριακής 2 Σεπτεμβρίου όταν τα βήματα μου με οδήγησαν αρχικά στον σταθμό των τρένων στη Χαλκίδα με προορισμό το λιμάνι του Πειραιά, προκειμένου να κατέβω για δεύτερη φορά μετά από 7 χρόνια στο αγαπημένο μου νησί, την Κρήτη... Και μπορεί η ζέστη να ήταν αφόρητη, τα πράγματα να ήταν αρκετά βαριά και το ταξίδι μέχρι τον Πειραιά να κράτησε κοντά μιάμιση ώρα, έχοντας βέβαια και την καλύτερη παρέα, αυτή της Χριστίνας και των παιδιών της, όμως ήταν τόση η λαχτάρα μου να μπω στο καράβι που έκανε τα πάντα να μοιάζουν με γιορτή..


Φτάνοντας στο λιμάνι του Πειραιά, εν αναμονή της άφιξης του καραβιού, ρωτώντας κάτι κυρίες αν έχει φτάσει το «Κρήτη 2» και που να περιμένουμε, στο άκουσμα της Κρητικής φράσης ως απάντηση: «Όι δεν έχει φτάσει ακόμα. Και εμάς εδα μας είπαν να περιμένουμε» ένιωσα ένα ρίγος να με διαπερνά.. Κρητικά, πόσο καιρό είχα να ακούσω... Το καράβι φτάνει, η επιβίβαση αρχίζει και το ταξίδι είναι προ των πυλών...

Κάθομαι στην καρέκλα και κοιτάζω γύρω μου. Βλέπω τουρίστες μα και οικογένειες να έχουν κάτσει αναπαυτικά σε καρέκλες και καναπέδες και να περιμένουν και εκείνοι την ώρα της αναχώρησης... Η ώρα φτάνει και το πλοίο ξεκινά...


Βλέπω τα φώτα του Πειραιά να απομακρύνονται, νιώθω την αλμύρα να αγγίζει κάθε σημείο του κορμιού μου και το καράβι να αφήνει πίσω του, αυτή τη γραμμή του φευγιού, της λύτρωσης από όλα τα προβλήματα της καθημερινότητας.. Ανεβαίνω στο κατάστρωμα και χαζεύω τον κόσμο. Παρέες κάθονται και παίζουν χαρτιά, νέοι πίνουν κρασί και κουβεντιάζουν, μια κοπέλα κοιμάται στην καρέκλα κρατώντας αγκαλιά το σκυλάκι της, μια άλλη κοιμάται σε ένα υπνόσακο και με το άλλο χέρι της αγκαλιάζει το σκυλάκι της και κάποιοι άλλοι απολαμβάνουν γύρο με θέα τη θάλασσα....


Ο ήλιος έχει δύσει εδώ και αρκετές ώρες, το φεγγάρι έχει βγει στον ουρανό και το ταξίδι συνεχίζεται...


Το πρώτο φως της ημέρας με βρίσκει στο κατάστρωμα να απολαμβάνω τον καφέ μου κοιτώντας τον ήλιο που έχει αρχίσει να ανατέλλει.. Το πλοίο έχει ήδη μπει στο λιμάνι και το Ηράκλειο είναι έτοιμο να μας υποδεχτεί. Το καράβι δένει, η αποβίβαση ολοκληρώνεται και εμείς με τα πράγματα μας κατευθυνόμαστε στο σπίτι που νοίκιασε ο αδερφός μου.. Ο ήλιος έχει πια ανέβει ψηλά, η σπιτονοικοκυρά μας ξεναγεί στο σπιτι, η ώρα περνάει, το σπίτι γεμίζει και καθαρίζεται και το Ηράκλειο μας περιμένει να το γυρίσουμε...

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΝΟΣ ΣΚΥΛΟΥ

Και αν οι σκέψεις μας βρίσκουν τρόπο να υλοποιηθούν, τότε Άρη μου σου υπόσχομαι πως θα κάνω τα πάντα για να πραγματοποιήσω και τις δικές σου σκέψεις..

Εγώ αυτό που θέλω δεν είναι λεφτά αλλά αγάπη.

Θέλω να με προσέχεις, να με φροντίζεις, να με αγαπάς.

Να παίζεις μαζί μου και να μη με ξεχνάς.

Θέλω απλά να με κοιτάς στα μάτια και να καταλαβαίνεις όλα αυτά που θέλω να σου πω, όλα αυτά που νιώθω.

Θέλω εσένα για εσένα.

Θέλω εσένα επειδή σε επέλεξα, επειδή με επέλεξες, επειδή είδες και είδα κάτι διαφορετικό..

Θέλω να είσαι εκεί όπως είμαι και εγώ.

Δώσε μου το χώρο και το χρόνο που μου αξίζει στη ζωή σου και μη με παράτας.

Μείνε μαζί μου για το τώρα, το μετά και για όσα χρόνια είναι ακόμα να ζήσω και να θυμάσαι.

Σε αγαπάω πολύ και στο αποδεικνύω κάθε ημέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή..

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Το απογευματινό αεράκι έκανε τα μακριά κάστανα μαλλιά της να ανεμίζουν ποτέ δεξιά, ποτέ αριστερά. Η θάλασσα είχε ένα βαθύ μπλε χρώμα λίγο πριν το βράδυ της χαρίσει το δικό του σκοτεινό χρώμα. Η πόλη είχε ανάψει τα φώτα της ενώ παρέες κάθονταν σκόρπιες από εδώ και από εκεί και απολάμβαναν την ησυχία του καλοκαιριού... Κάποιοι πιο τολμηροί συνέχιζαν να κάνουν μπάνιο ενώ οι πετσέτες στην άμμο θύμιζαν τη θέληση τους να μείνουν και εκείνο το βράδυ στην παραλία...

Πήρε μια βαθιά ανάσα.. Ένιωσε να γεύεται την αλμύρα της θάλασσας να γεμίζει τα σωθικά της! Κοίταξε τον μακρινό ορίζοντα.. Ένα καράβι μόλις είχε ανάψει τα φώτα του ενώ μια περίεργη ησυχία είχε απλωθεί γύρω της.. Οι παρέες είχαν φύγει και μόνο τα τζιτζίκια άρχιζαν να παίζουν το δικό τους χαρούμενο σκοπό ενώ δίπλα της ο σκύλος της, είχε κουρνιάσει στα πόδια της απολαμβάνοντας και αυτός την ηρεμία του καλοκαιριού..

Οι σκέψεις άρχιζαν να την κατακλύζουν και οι αναμνήσεις ξεπρόβαλαν μια-μια μπροστά της.. Θυμήθηκε τα καλοκαίρια στο χωριό της μαμάς της και έπειτα το τελευταίο καλοκαίρι στο χωριό του μπαμπά της με τον καφέ να σιγοψήνεται πάνω στο γκαζάκι εκείνο το αυγουστιάτικο πρωινό.. Έπειτα θυμήθηκε τα καλοκαίρια της στον τόπο που έζησε μέχρι τα έξι της. Την παλιά γειτονιά της, τα παιχνίδια με τους φίλους της, τα μπάνια στην ακρογιαλιά, το ποδήλατο που της μάθαινε ο μπαμπάς της.. Και σαν μεγάλωσε έζησε και άλλα όμορφα καλοκαίρια στο χωριό της μαμάς της πάλι με παιχνίδια και ιστορίες τρόμου εκεί στη γειτονιά, την ώρα που οι μεγάλοι έπαιζαν χαρτιά και η μυρωδιά από το γιασεμί ήταν διάχυτη σε όλη την ατμόσφαιρα, σε εκείνη τη μικρή αυλή που κάθε πρωί η γιαγιά της έβαζε τον τραχανά να στεγνώσει...

Ύστερα θυμήθηκε τα καλοκαίρια της σαν φοιτήτρια και αργότερα σαν γυναίκα πια. Κάθε καλοκαίρι και μια διαφορετική εμπειρία. Κάποια καλοκαίρια τη σημάδεψαν θετικά, κάποια της άφησαν πικρές αναμνήσεις και κάποια άλλα ήταν απλά αδιάφορα η συνηθισμένα, χωρίς καμία έκπληξη, κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον... Όλα όμως είχαν ένα κοινό γνώμονα! Ήταν καλοκαίρι, μια εποχή που τόσο αγαπούσε μα και μισούσε ταυτόχρονα!

Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2018

ΕΝΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ

Σκέψεις μου. Σκόρπιες σκέψεις με αφορμή την τραγωδία στην Ανατολική Αττική..

Σε κοιτάζω Άρη μου και βλέπω στα μάτια σου όλη την αγάπη που έχω πάρει από εσένα. Κοιτάω πόσο ανέμελος έχεις αραξει στον καναπέ και απολαμβάνεις την απογευματινή σιέστα σου..

Αποφασίζω να σε πάω βόλτα. Στο πάρκο μας. Δύο μανάδες κάθονται σε ένα παγκάκι ενώ τα παιδιά τους κάθονται λίγο πιο εκεί παίζοντας διάφορα παιχνίδια, όπως κουτσό, βόλους, κυνηγητό ή απλά κάνουν ποδήλατο.. Τα χαζεύουμε χαζογελώντας και οι δύο... Τα δέντρα ήρεμα προσφέρουν τη σκιά τους, τα πουλιά κελαηδούν στα κλαδιά τους, ενώ τα τζιτζίκια έχουν στήσει το δικό τους τραγούδι..Πιο εκεί υπάρχει και ένα άλλο σκυλί μα και μια γάτα που απολαμβάνουν και αυτά την ηρεμία του καλοκαιριού. Σα να βλέπω και μια χελώνα. «Κοίτα, δεν έχω δει από κοντά χελώνα» λέω στον Άρη.

Προχωράμε προς τη θάλασσα.. Οικογένειες μα και νέοι κάνουν μπάνιο και απολαμβάνουν το καλοκαίρι τους. Κάποιοι άλλοι κάθονται στα μπαλκόνια τους και απολαμβάνουν το απογευματινό φρούτο τους ενώ άλλοι γλεντάνε και γελάνε σε κάποιο παραλιακό ταβερνάκι.. Ακούω τις φωνές τους, ακούω τα γέλια τους, βλέπω τα χαμόγελα τους, νιώθω την ηρεμία της φύσης, τη γλύκα του καλοκαιριού να έχει κατακλύσει τη ψυχή μου...

Ξαφνικά σιωπή και μια δυνατή κραυγή. «Φωτιά. Έπιασε φωτιά».

Τα γέλια σταματούν, τα τραγούδια το ίδιο. Την ηρεμία έχει κατακλύσει πια ο πανικός. Τα πάρκα αδειάζουν, τα ταβερνάκια το ίδιο. Τα πουλιά σταματούν το τραγούδι τους και τα δέντρα αρχίζουν να κουνάνε τα κλαδιά τους. Σα να μάχονται να ξεφύγουν από τη φωτιά..

Ο αέρας δυναμώνει η φωτιά πλησιάζει. Πλέον ακούω μόνο φωνές. Βλέπω ανθρώπους να τρέχουν. Κάποιοι λιποθυμάνε, κάποιοι έχουν καεί, κάποιοι άλλοι ψάχνουν τους δικούς τους. Δε βλέπω τίποτα από τον καπνό. Δε ξέρω που να πάω, δε ξέρω ποιον και πως να βοηθήσω. Παίρνω αγκαλιά τον Άρη και αρχίζω να περπατάω, μα που να πάω; Παντού αδιέξοδο. Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να καίγονται, κάποιοι ήδη έχουν λιποθυμήσει από τους καπνούς. Νιώθω τη ζέστη της φωτιάς να καίει το πρόσωπο μου. Η θάλασσα πλέον έχει γεμίσει με ανθρώπους που κολυμπάνε να ξεφύγουν. Παντού φωτιά, από παντού πετάγονται στάχτες. Νιώθω να βρίσκομαι σε πόλεμο. Νιώθω να πρωταγωνιστώ σε ταινία που ο σεναριογράφος έχει γράψει το πιο καλό και πιο τρομακτικό σενάριο. Πώς θα ξεφύγουμε; Τι θα κάνουμε;

Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ

Όταν πριν από περίπου ένα χρόνο έπιασα δουλειά σε τηλεφωνική εταιρεία δε μπορούσα να φανταστώ ότι ένα χρόνο μετά θα είχα τοσα πολλά συναισθήματα. Δε μπορούσα να φανταστώ ότι θα δενόμουν με ανθρώπους και πιο συγκεκριμένα με την ομάδα που αποτέλεσα μέλος... Βλέπεις δεν είχα αποτελέσει ποτέ μέλος μιας ομάδας, μόνο ίσως τότε στο προσκοπείο, οπότε όλη αυτή η εμπειρία μου ήταν ξένη. Είχα και το άγχος της δουλειάς, οπότε δε μου επέτρεπε να αναπτύξω συναισθήματα..

Όμως πόσο εύκολο είναι να μην αναπτύξεις συναισθήματα και να μη δεθείς με ανθρώπους που περνάς το μεγαλύτερο μέρος της καθημερινότητας σου και πιο συγκεκριμένα 8 ώρες κάθε ημέρα; Μάλλον δύσκολα, ειδικά για έναν άνθρωπο σαν εμένα που ενθουσιάζεται εύκολα και δένεται με ανθρώπους ακόμα πιο εύκολα.. Έτσι από εκείνη την πρώτη ημέρα που μπήκα στις γραμμές φτάσαμε στο σήμερα που είμαι ακόμα στις γραμμές όμως χωρίς την ομάδα μου.. Βλέπεις η εταιρεία αποφάσισε να μεταφέρει τις εγκαταστάσεις στο κέντρο της Αθήνας και φυσικά να ακολουθήσω ούτε λόγος.. Θα ακολουθούσα μόνο για την ομάδα μου όμως «τα κουκιά δεν έβγαιναν» που λέει και ο λαός...

Σαν σήμερα θυμάμαι που έκανα διπλό ακουστικό με το Χρήστο και έπειτα με την Εύα και τη Μαρία.. Σαν τώρα θυμάμαι που μίλησα πρώτη φορά με την Αφροδίτη για το κραγιόν μου και με τον Άγγελο για να προγραμματίσει μια επίσκεψη στη Χαλκίδα. Έπειτα γνώρισα την Αμαλία, τον Αντώνη, την Κατερίνα, την Ευδοκία, τον Μάνο, τον Πάρη, τον Χάρη και τον Άκη και γνώρισα ακόμα καλύτερα τη Χριστίνα, τη Δήμητρα, την Μαρία, την Εύα και την Αγγελική. Έπειτα, ενάμιση μήνα τώρα γνώρισα και την Βάσω, την Ελένη και τον Βαγγέλη.. Φυσικά δε θα μπορούσα να μην κάνω αναφορά και στον leader μου τον Μάνο.. Όλοι τους άνθρωποι σαν και εμένα, σαν και εσένα, σαν όλους εκείνους που δέχονται, επιμένουν και υπομένουν για τους δικούς τους λόγους ο καθένας τη γκρίνια, την πίεση, το άγχος, ακούνε τα «ψυχολογικά» του καθενός και προσπαθούν πάντα με χαμόγελο να τους εξηγήσουν, να τους βοηθήσουν, να τους δώσουν και άλλες εναλλακτικές που δε γνώριζαν ή μπορεί να μην είχαν σκεφτεί...