ΕΝΑ ΣΤΟΛΙΔΙ

Τις προάλλες έκατσα, όπως κάθε χρόνο, να κοιτάξω το δέντρο.. Πάντα με μάγευε φορτωμένο με λογιών-λογιων στολίδια και λαμπιόνια.. Και κάπου εκεί το είδα. Ήταν ένα στολίδι μισοσπασμενο. Εγώ το έβαλα αυτό πάνω στο δέντρο αναρωτήθηκα; Μα ναι, αφού εγώ το στόλισα.. Και μετά άρχισα να σκέφτομαι τους λόγους που το κρέμασα και δεν το πέταξα..

Ένας λόγος ήταν ότι μου άρεσε ακόμα και μισοσπασμενο.. Είχε τη δική του μαγεία και τώρα που το σκέφτομαι ήταν και δώρο οπότε είχε και συναισθηματική αξία για εμένα.

Άλλος λόγος ήταν ότι στο μυαλό μου ίσως το συνδύασα με την απώλεια. Αυτή την απώλεια που συνοδεύει κάθε μικρή και μεγάλη στιγμή. Ένα στολίδι για όλους εκείνους που χρόνια τώρα μενει αδειανή η θέση τους στο τραπέζι των εορτών..

Ίσως το κράτησα ακόμα γιατί μέσα μου να συμβολίζει τη δύναμη. Ναι καλά διαβάσατε! Γιατί παρ ότι το κουβούκλιο του ήταν μισοσπασμενο εκείνο στέκεται αγέρωχο και όμορφο πάνω στο δέντρο.

Μάλιστα με αυτό το τελευταίο ίσως ήθελα να δώσω και ένα μήνυμα πρώτα στον εαυτό μου και μετά σε όποιον/α διαβάζει αυτό το κείμενο. Ότι δηλαδή πολλές φορές μπορεί να πέφτουμε, να νιώθουμε ότι είμαστε αδύναμοι και απροστάτευτοι, ότι δεν υπάρχει φως πουθενά , όμως αν κοιτάξουμε μέσα μας θα δούμε μια απίστευτη δύναμη. Είναι αυτή η δύναμη που μας βοηθάει να σηκωνόμαστε και να παλεύουμε απέναντι στα «τέρατα» μας. Που μας κάνει να σηκώνουμε το ανάστημα μας και να προσπαθούμε ξανά και ξανά για να γινόμαστε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας παρά τις δυσκολίες που έρχονται στο δρόμο μας..

Το πιο πιθανό όμως είναι απλά να το έβαλα γιατί μου άρεσε. Χωρίς κάποια δεύτερη σκέψη. 

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΜΙΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΓΙΟΡΤΗ

Είναι από αυτές τις βραδιές που κάθομαι μπροστά στο δέντρο και απλά το χαζεύω. Είμαι σίγουρη πια ότι τα Χριστούγεννα είναι η αγαπημένη μου γιορτή. Βασικά πάντα ήταν.. Θες επειδή γεννήθηκα Δεκέμβρη; Θες επειδή όλα αυτά τα λαμπιόνια που φωτίζουν σπίτια και καταστήματα δημιουργούν μια άλλη διάθεση; Πιο ανέμελη; Πιο αθώα, πιο παιδική; Δε ξέρω. Ξέρω μόνο ότι αγαπώ τα Χριστούγεννα.. Τα αγαπώ για τις τόσες όμορφες εικόνες που μου χαρίζουν.

Από μικρή ακόμα, θυμάμαι τον εαυτό μου να περιμένω πως και πως το στόλισμα του δέντρου. Φωνάζαμε το μπαμπά με τα αδέρφια μου να μας το κατεβάσει από το πατάρι και μόλις το έκανε και έβαζε τα φωτάκια αρχίζαμε το στολισμό.

Μπάλες μικρές, μπάλες μεγάλες, αγγελάκια, καμπανούλες, Άγιοι Βασίληδες και πόσα ακόμα πολύχρωμα μα και μονόχρωμα στολίδια, όλα τοποθετούνταν με ευλάβεια πάνω στο δέντρο.. Και στο τέλος πάντα ο μπαμπάς σαν πιο ψηλός έβαζε το αστέρι στην κορυφή.. Και ύστερα έβαζε και τα λαμπάκια στο μπαλκόνι.. Και δώστου χαρά εμείς και να γράφουμε γράμματα στον Αγιο Βασίλη για τα δώρα μας.. Και το δέντρο φώτιζε τις κρύες χειμωνιάτικες νύχτες και στο σπίτι επικρατούσε ένα κλίμα ζεστασιάς..

Δέντρα μικρά που ξέφτισαν από το πέρασμα των χρόνων και αντικαταστάθηκαν με μεγαλύτερα.. Λαμπάκια που καίγονταν και κάθε χρόνο θα παίρναμε τα ίδια, μα ήταν για κάποιο ανεξήγητο λόγο (;) καλύτερα από τα προηγούμενα.

Και τα χρόνια περνούσαν και τα Χριστούγεννα το ίδιο. Και έπειτα ήρθαν και οι απώλειες ανθρώπων αγαπημένων.. Πλέον το αστέρι δεν το έβαζε ο μπαμπάς στο δέντρο αλλά κάποιος από τα αδέρφια μου.. Και το σπίτι της γιαγιάς από κάτω από το δικό μας σταμάτησε να μυρίζει μελομακάρονα, κουραμπιέδες και δίπλες, ενώ και η καρέκλα του παππού άδεια. Έτσι, τα Χριστούγεννα άρχισαν να αποκτούν με τα χρόνια μια μελαγχολία, γλυκιά όμως θα έλεγα. Ίσως επειδή έχουν συνδυαστεί με τόσες όμορφες παιδικές, εφηβικές και κάποιες ενήλικες στιγμές..