ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΝΑ ΧΑΣΤΟΥΚΙ

Στην αρχή λες «δεν θα μιλήσω». Άλλη μια είδηση. Άλλη μια γυναίκα.

Και μετά συνειδητοποιείς ότι δεν γίνεται να μένεις σιωπηλή.

Δεν είναι «άλλο ένα περιστατικό».

Δεν είναι «μια κακή στιγμή».

Δεν είναι «έγκλημα πάθους».

Είναι γυναικοκτονία.

Και πίσω από αυτή τη λέξη δεν υπάρχει μόνο ένας θάνατος. Υπάρχει μια ολόκληρη διαδρομή που πολλές γυναίκες, λίγο ή πολύ, έχουν αγγίξει.

Είναι ο φόβος που μαθαίνεις να κουβαλάς από μικρή.

Το «πρόσεχε», το «μην πας μόνη», το «στείλε όταν φτάσεις».

Είναι η σιωπηλή εκπαίδευση στο να επιβιώνεις αντί να ζεις ελεύθερα.

Και μετά μεγαλώνεις και νομίζεις ότι τα αναγνωρίζεις.

Μέχρι που δεν τα αναγνωρίζεις πια.

Κάποτε δέχτηκα ένα χαστούκι σε μια σχέση και έμεινα.

Όχι γιατί δεν καταλάβαινα, αλλά γιατί μέσα σε εκείνη τη στιγμή και μετά, όλα έμοιαζαν πιο μπερδεμένα απ’ όσο ήταν στην πραγματικότητα.

Ήταν μια σχέση που είχε στοιχεία ελέγχου, φόβου, συναισθηματικής πίεσης.

Και έμεινα για καιρό.

Προσπαθώντας να το δικαιολογήσω, να το μικρύνω, να το αντέξω.

Μέχρι που έφτασα στο σημείο να χρειαστώ ψυχοθεραπεία για να ξαναβρώ εμένα και να καταφέρω να φύγω οριστικά.

Και σήμερα το βλέπω καθαρά: δεν είναι ποτέ τόσο απλό όσο φαίνεται απ’ έξω.

Δεν είναι «γιατί δεν έφυγε;».

Γιατί μέσα σε τέτοιες καταστάσεις χάνεται σιγά-σιγά η καθαρή σκέψη, η αυτοπεποίθηση, η φωνή σου.

Και τότε καταλαβαίνεις πόσο εύκολο είναι να εγκλωβιστείς.

Πόσο εύκολο είναι να σωπαίνεις.

Και πόσο εύκολο είναι οι άλλοι να κρίνουν χωρίς να έχουν ζήσει ούτε το μισό από αυτό.

Όχι.

Δεν φταίει εκείνη.

Δεν φταίει τι φόρεσε.

Δεν φταίει αν έμεινε.

Δεν φταίει αν έφυγε.

Δεν φταίει αν μίλησε ή αν δεν μίλησε.

Φταίει η βία.

Φταίει η νοοτροπία που τη δικαιολογεί.

Φταίει η σιωπή που την καλύπτει.

Και κάθε φορά που μια γυναίκα χάνεται, δεν είναι απλά μια «είδηση». Είναι η ακραία κατάληξη μιας ιστορίας που πολλές φορές έχει ξεκινήσει πολύ πριν.

Και ως γυναίκα, δεν μπορώ να το δω αποστασιοποιημένα.

Γιατί κάπου, με κάποιο τρόπο, όλες ξέρουμε τι σημαίνει να μικραίνεις τον εαυτό σου για να χωρέσεις σε κάτι που σε πονάει.

Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να ρωτάμε «γιατί δεν έφυγε».

Και να αρχίσουμε να βλέπουμε τι πραγματικά συμβαίνει πριν φτάσει εκεί.

Γιατί δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά.

Είναι ένα μοτίβο που επαναλαμβάνεται.

Και όσο το αντιμετωπίζουμε σαν κάτι μακρινό, θα συνεχίζει να πλησιάζει.