ΑΠΟ ΣΕΡΡΕΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Κυριακή 29 Οκτωβρίου.. Το ξυπνητήρι χτυπάει κατεβαίνω μαζί με την Κική και τη Δήμητρα να φάμε πρωινό.. Η Κική θα έφευγε με τη Δήμητρα για Θεσσαλονίκη προκειμένου να παρουσιάσει και εκεί τις δύο ποιητικές της συλλογές...

Γυρνάμε στο δωμάτιο, τα κορίτσια αναχωρούν εγώ κάνω ντους και ετοιμάζω τα πράγματα μου.. Βλέπεις θα εμένα σε σπίτι αφού το ξενοδοχείο ήταν μόνο για μια ημέρα...

Βλέπω στο FB ξύπνια την Ιωάννα.. μετακομίζω για λίγη ώρα στο δωμάτιο. Μετά με παίρνει η άλλη Ιωάννα να πάμε για καφέ και μετά όλοι μαζί θα πηγαίναμε για φαγητό.. Κατεβαίνουμε από το ξενοδοχείο, καθόμαστε για καφέ και κατά τις 3 πηγαίνουμε για φαγητό..

Ερωτεύομαι τις Σέρρες καθώς περπατάω. Είναι όλα μαζεμένα, έχει πάρκα και κυρίως...έχει ποδηλατόδρομο εν αντιθέσει με τη Χαλκίδα. Βλέπω κάποιους με ποδήλατα, άλλους με τα πόδια.. Φτάνουμε στο μαγαζί και η παραγγελία αρχίζει...

Κάπου εδώ οφείλω να πω και ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Δημήτρη, το αγόρι της Ιωάννας, αφού χάρη στην εξυπηρέτηση του βρήκαμε τραπέζι και απολαύσαμε ένα λουκούλλειο γεύμα με κολοκυθάκια, φέτα με σουσάμι και μέλι, σαλάτες και φυσικά ατομική μερίδα που έτρωγαν δύο άτομα.. όχι ένα.. Η δε αποκορύφωση ήταν η κρέπα τεραστίων διαστάσεων με παγωτό μέσα και η αφιέρωση...«Από τις Σέρρες με αγάπη στη Χαλκίδα»!!

Τρώμε την κρεπα, η Μαρία μας παίρνει τηλέφωνο και αποφασίζουμε να πάμε για καφέ.. καθόμαστε στην πλατεία , γνωρίζουμε τους κουμπάρους και μια πολύ καλή φίλη της Μαρίας, τα γλυκά ανοίγονται μπροστά μας και η συζήτηση ξεκινάει.. Η ώρα περνάει και ο Γιάννης προτείνει να συνεχίσουμε και κάπου αλλού...

Ο ΓΑΜΟΣ ΤΗΣ 28ης ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Ο Οκτώβρης κυλάει σχετικά ήρεμα.. Με την Ιωάννα ερχόμαστε πιο κοντά και αρχίζουμε να συζητάμε για το γάμο.. Το αρχικό σχέδιο ήταν να μείνουμε μόνο Σάββατο και Κυριακή να φύγουμε.. Βλέπεις όλοι δουλεύαμε τη Δευτέρα! Και τότε στο τραπέζι πέφτει η ιδέα για να κάτσουμε και Κυριακή Σέρρες και να φύγουμε Δευτέρα.. Και το κυνήγι αδειών αρχίζει...

Πρώτα παίρνει ο Χρήστος άδεια και ύστερα έρχεται και η πολυπόθητη επιβεβαίωση και για τη δική μου! Ωραία ένα Σαββατοκύριακο με νέες εμπειρίες, σε νέο τόπο, με καλούς φίλους...

Οι μέρες περνάνε και φτάνει το Σάββατο 28 Οκτωβρίου.. Η Ιωάννα έρχεται να με πάρει από το σπίτι, κάνουμε μια στάση για καφέ, παίρνουμε το Χρήστο και την Ελένη και το ταξίδι ξεκινά... Στο δρόμο θα συναντούσαμε και τη Γιάννα με το Γιάννη...

Μετά από τρεις στάσεις σε καφέ πάνω στην εθνική η πινακίδα των Σερρών ξεπροβάλλει μπροστά μας.. Η βροχή δυναμώνει, εμείς κατευθυνόμαστε στα ξενοδοχεία, αφού πρώτα κάναμε μια στάση σε ένα γυράδικο.. ήταν μεσημέρι άλλωστε..

Μπαίνω στο δωμάτιο το οποίο θα μοιραζόμουν με την Κική και τη Δήμητρα.. παρά την αϋπνία και το ταξίδι δε νιώθω κουρασμένη.. Ίσα-ίσα νιώθω ανυπόμονη.. Έφτασε η μεγάλη ημέρα...

ΕΝΑΣ ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ

Ήταν μεσημέρι Σεπτεμβρίου θυμάμαι που τα βήματα μου με οδήγησαν στην καφετέρια «Μόσταρ» όπου θα συναντούσα τον Αντώνη και τη Μαρία.. Ο λόγος; Να πιούμε επιτέλους εκείνον τον καφέ που λέγαμε ένα μήνα κοντά!

Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη, η ζέστη καλά κρατούσε και εμείς κάτσαμε εκεί.. στο τραπεζάκι δίπλα στη θάλασσα. Αρχίσαμε να λέμε τα νέα μας, η Μαρία έβγαλε τα μουστοκούλουρα που είχε φτιάξει με τα χεράκια της και εγώ άρχισα να γεμίζω τα ποτήρια με το νερό.. και κάπου εκεί ανάμεσα στο νερό, στον ήλιο και στα μουστοκούλουρα ακούω τον Αντώνη να λέει: «Βασικά θέλαμε εδώ και ημέρες να σου πούμε κάτι αλλά αυτά δε λέγονται από το τηλέφωνο».

Ρωτάω εγώ τότε: «Τι»

Και ο Αντώνης μου απαντάει: «Τι θα κάνεις 28η Οκτωβρίου»;