Περίεργη η φετινή άνοιξη. Λίγο η καραντίνα που μας έχουν επιβάλλει, λίγο η συνεχής «απειλή» και η τρομοκρατία ενός «αόρατου» ιού, δε μας αφήνουν να χαρούμε με την καρδιά μας την άνοιξη και όσα καλά μας προσφερει.. Παρ ολα αυτα και μέσα σε όλη τη μαυρίλα μας δίνεται η ευκαιρία μέσω άθλησης ή μιας βόλτας με τον αγαπημένο μας τετραποδο φίλο να απολαυσουμε την άνοιξη και τα τοπια που μας χαριζει. Ειδικά αν μένουμε και σε μέρος με θάλασσα ή βουνό τι καλυτερο απ'ο μια βόλτα εκεί έξω;
Κάπως έτσι λοιπόν αποφάσισα και εγώ να γράψω κάποιες σκέψεις μου για την άνοιξη. Κάποιες προήλθαν από ένα απλό ποτήρι κρασί στο μπαλκόνι το ζεστό κατά γενική ομολογία Σάββατο βράδυ..
Είχε μια ηρεμία εκείνη η βραδιά.. Με τα ελάχιστα έως μηδαμινά αυτοκίνητα να περνανε και τη θάλασσα να είναι ήρεμη καθρεφτίζοντας στα νερά της τα φώτα μιας πολης που πια δε θυμίζει σε τίποτα την πόλη που ήταν πριν από ενάμιση μήνα. Όμως, αυτή η ηρεμία ήταν βάλσαμο στη ψυχή. Το τοπίο ήρεμο υποσχόταν ότι το καλοκαίρι βρίσκεται πιο κοντά μας από όσο νομίζουμε. Εμείς απλά χρειάζεται να κάνουμε υπομονή και όνειρα!
Και έπειτα μια καινούργια ημέρα ξημερωσε. Και τι καλύτερο να απολαύσουμε τον ήλιο κάνοντας παράλληλα και τη γυμναστική μας. «Νους υγιής εν σώματι υγιή» δε λένε άλλωστε; Κάπως έτσι λοιπόν ξεκινήσα το τρέξιμο..
