Μια εικόνα του ήλιου που ξεπροβάλλει κάθε πρωί πίσω από τα βουνά.. Πότε κίτρινος και πότε πορτοκαλί, παλεύει να βγει από τα σύννεφα και την ομίχλη, έτοιμος να δώσει το φως του στον κόσμο... Να τον ζεστάνει με τις αχτίδες του και να του μεταδώσει τη χαμένη θέρμη του, αυτή που χάνεται κάθε ημέρα σε γκρίζα κτίρια, υπολογιστές και μηχανές..
Μια εικόνα ενός ζευγαριού ηλικιωμένου, που περπατάει χεράκι-χεράκι στην παραλία.. Ο ένας κρατάει ένα μπαστούνι και η γιαγιά κρατάει το χέρι του συντρόφου της.. Πόσα χρόνια άραγε ο ένας να κρατάει το χέρι του άλλου; Μάλλον πολλά για να είναι ακόμα μαζί.. Μια εικόνα ανιδιοτελής αγάπης, πίστης, αφοσίωσης, μακριά από χαμένα κρεβάτια της μιας βραδιάς και σχέσεις παθητικές, προβλέψιμες, στάσιμες, χαμένες, δειλές...
Και μια εικόνα της θάλασσας αρκεί.. Δες πως λαμπυρίζει στο φως του ήλιου μα ακόμα και όταν τα σύννεφα την καλύπτουν, ακόμα και αν ανταριάζει, έχει ένα τρόπο να είναι μοναδική.. Σου μεταφέρει μια γαλήνη ή και μια οργή που ξεσπάει μαζί με εκείνη..Και έπειτα ηρεμείς.. Απολαμβάνεις την ησυχία της παραλίας και το ήσυχο κύμα που σκάει στην ακρογιαλιά..Ονειρεύεσαι τις ανοιξιάτικες και καλοκαιρινές βραδιές, εκείνες δίπλα στο κύμα με την παρέα σου ή με τη σχέση σου.. Που δε σε νοιάζει το χθες ή το αύριο, μόνο το τώρα..
