Εικοσιέξι χρόνια μετά...η ανάγκη να ξυπνήσω και να πάω πάλι στον αγιασμό είναι πιο μεγάλη από ποτέ.. Σε ένα αγιασμό με φίλους, με δασκάλους, με συμμαθητές. Όχι σε ένα άψυχο κτίριο ή χώρο με φωνές, πίεση, νεύρα, άγχος..
Θέλω να ακούσω ξανά το δάσκαλο να φωνάζει αντί για τον εργοδότη. Θέλω να κάνω πάλι λάθος και απλά να παίρνω το blanco και να το σβήνω. Θέλω οι μόνες μου έννοιες να είναι αν διάβασα, αν θα πάω φροντιστήριο, αν θα περάσω την τάξη και αν θα πάρω καλό βαθμό. Δε θέλω να αγχώνομαι για το ρεύμα, το νερό, το νοίκι, την επιβίωση και την καθημερινότητα μου...
Θέλω πάλι να τσακώνομαι και έπειτα να τα βρίσκω ξανά με τον. την διπλανό μου. Δε θέλω να απομακρύνομαι και τελικά να χάνομαι με ανθρώπους από τη ζωή μου.. Θέλω απλά να συνεχίζω να κάνω τη διαχωριστική γραμμή στο θρανίο σήμερα και αύριο να παίρνουμε γόμα και να τη σβήνουμε.
Θέλω ξανά να κλαίω επειδή έπεσα από το ποδήλατο ή γιατί ο Γιαννάκης τα έφτιαξε με την Κατερινούλα και όχι για τις οριστικές απώλειες της ζωής μας.. Θέλω να με πονάνε οι γρατζουνιές, όχι οι ουλές που μένουν από τις πληγές..
