Το να χάνεις 78 κιλά σίγουρα δεν είναι εύκολο πράγμα. Πόσο μάλλον όταν από μικρό παιδί έχεις πολλά κιλά και η εικόνα που διαμορφώνεις μετά και το συνεχόμενο bullying μόνο αρνητική είναι για τον εαυτό σου. Το να χάσεις λοιπόν αυτά τα κιλά χωρίς να καταφύγεις σε κάποια εγχειριτική μέθοδο σίγουρα ακούγεται δύσκολο και είναι όντως. Θέλει πολύ δύναμη, πειθαρχία, θέληση και αποφασιστικότητα και φυσικά να έχεις την κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη από τους οικείους σου για να καταφέρεις να επιτύχεις το στόχο σου.
Σήμερα, Τετάρτη 3 Ιουλίου, είχα την ευκαιρία να φιλοξενηθώ στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου «Μαζί σου» και να μιλήσω για λίγα λεπτά για το πώς είναι να είσαι παχύσαρκος άνθρωπος και πόση προσπάθεια θέλει να απαλλαγείς από τον εθισμό του φαγητού, αφού και στη δική μου περίπτωση το φαγητό ήταν ένας εθισμός. Ένα καταφύγιο όταν δεν ήμουν καλά συναισθηματικά. Πίστευα ότι τρώγοντας θα χόρταινα αυτή την ανάγκη που είχα να νιώσω λίγο καλύτερα. Ήμουν και λίγο λιχούδα, αγαπούσα και το φαγητό και έτσι τα χρόνια περνούσαν και εγώ ποτέ δεν κατάφερνα να χάσω τα κιλά μου. Έκανα κάποιες δίαιτες, όμως μετά από λίγο τα έπαιρνα πάλι. Λένε όμως ότι όταν αφήνεις κάτι τόσο σε αφήνει και αυτό. Έτσι έγινε και με την περίπτωση μου.
Αφέθηκα στη μοίρα μου και άρχισα να τρώω χωρίς να με νοιάζει το μετά. Έτρωγα και ένιωθα ευτυχισμένη. Κάθε βράδυ σχεδόν έτρωγα πιτόγυρα, πατατάκια, γλυκό και φυσικά έτρωγα αρκετά καλές μερίδες φαγητού για μεσημέρι. Αφηνόμουν και πίστευα ότι έτσι είμαι ευτυχισμένη. Και η ζυγαριά ανέβαινε και έφτανα να ζυγίζω 145 κιλά και να έχω πλέον προβλήματα και στην καθημερινότητά μου. Δε μπορούσα να περπατήσω, δε μπορούσα να αναπνεύσω, δε μπορούσα να χαρώ τη ζωή μου και τα νιάτα μου.
Σήμερα, Τετάρτη 3 Ιουλίου, είχα την ευκαιρία να φιλοξενηθώ στην εκπομπή της Τατιάνας Στεφανίδου «Μαζί σου» και να μιλήσω για λίγα λεπτά για το πώς είναι να είσαι παχύσαρκος άνθρωπος και πόση προσπάθεια θέλει να απαλλαγείς από τον εθισμό του φαγητού, αφού και στη δική μου περίπτωση το φαγητό ήταν ένας εθισμός. Ένα καταφύγιο όταν δεν ήμουν καλά συναισθηματικά. Πίστευα ότι τρώγοντας θα χόρταινα αυτή την ανάγκη που είχα να νιώσω λίγο καλύτερα. Ήμουν και λίγο λιχούδα, αγαπούσα και το φαγητό και έτσι τα χρόνια περνούσαν και εγώ ποτέ δεν κατάφερνα να χάσω τα κιλά μου. Έκανα κάποιες δίαιτες, όμως μετά από λίγο τα έπαιρνα πάλι. Λένε όμως ότι όταν αφήνεις κάτι τόσο σε αφήνει και αυτό. Έτσι έγινε και με την περίπτωση μου.
Αφέθηκα στη μοίρα μου και άρχισα να τρώω χωρίς να με νοιάζει το μετά. Έτρωγα και ένιωθα ευτυχισμένη. Κάθε βράδυ σχεδόν έτρωγα πιτόγυρα, πατατάκια, γλυκό και φυσικά έτρωγα αρκετά καλές μερίδες φαγητού για μεσημέρι. Αφηνόμουν και πίστευα ότι έτσι είμαι ευτυχισμένη. Και η ζυγαριά ανέβαινε και έφτανα να ζυγίζω 145 κιλά και να έχω πλέον προβλήματα και στην καθημερινότητά μου. Δε μπορούσα να περπατήσω, δε μπορούσα να αναπνεύσω, δε μπορούσα να χαρώ τη ζωή μου και τα νιάτα μου.