Σήμερα μου έλειψες. Ίσως φταίει ένα άρθρο που διάβασα και έλεγε για το δεσμό πατέρας και κόρης. Για όλα αυτά που μας μαθαίνετε όσο είμαστε μικρές. Για αυτη την αγάπη του πατέρα και της κόρης. Για αυτό το περίεργο δέσιμο, για εκείνον τον πρώτο άντρα στη ζωή μιας γυναίκας. Για εκείνη την αγάπη που δε σβήνει στο χρόνο..
Χθες μου έλειψες. Γιατί σε χρειάστηκα εκεί όταν είχα μια δύσκολη στιγμή. Ήθελα να σε δω να χαμογελάς και να μου λες πάλι: «Μη κλαψουριζεις και βγες εκεί έξω και δείξε ποια είσαι».
Πριν δύο εβδομάδες μου έλειψες. Γιατί ήθελα τη γνώμη σου για μια απόφαση εργασιακή που έπρεπε να πάρω. Να ακούσω τη συμβουλή σου, να το συζητήσουμε, να δω και τη δική σου οπτική πάνω στο θέμα..
Πριν ένα μήνα πάλι μου έλειψες. Σε εκείνη την εικόνα που είδα του παππού να περιμένει την εγγονη του να τελειώσει το χορό. Ναι μου έλειψες. Γιατί εσύ δε θα είσαι εκεί να παίζεις με τα εγγόνια σου. Δε θα τα καμαρώσεις να μεγαλώνουν, να τα πας σχολείο, φροντιστήριο, χορό και τόσα άλλα όπως έκανε σε έμας ο παππούς...
Βασικά τώρα που το σκέφτομαι, μου λείπεις πάντα. Στην πιο χαρούμενη μα και στην πιο λυπημένη μου στιγμή. Σε όλα εκείνα που θέλω να τα μοιραστώ και μαζί σου.. Σε κάθε εικόνα που ξυπνάει στο μυαλό μου τόσες αναμνήσεις..
