Που ήσουν όταν είχα ανάγκη να ακούσω μια κουβέντα από σένα, ικανή να μου δώσει δύναμη να πάω παρακάτω; Πουθενά.. Δεν είχες ποτέ μπαταρία..
Που ήσουν εκείνες τις ημέρες που ήθελα απλά να σε δω; Πουθενά.. Είχες υποχρεώσεις βλέπεις..
Που ήσουν όταν ήθελα να πάμε μια βόλτα, να περπατήσουμε, ακόμα και να κάτσουμε σε ένα παγκάκι με έναν καφέ να τα πούμε; Πουθενά.. Δεν είχες χρόνο βλέπεις...
Που ήσουν όταν σε είχα ανάγκη περισσότερο από κάθε άλλη φορά; Πουθενά!! Ή μάλλον ξέρω που ήσουν..
Ήσουν χαμένος στην κοσμάρα σου, δέσμιος των «θέλω» σου.. Και τα δικά μου «θέλω»; Τα υπολόγισες ποτέ; Όχι.. Η πάρτη σου και ο εαυτός σου μόνο. Έπαιζες με συναισθήματα, εκμεταλλευόμενος καταστάσεις και έδινες λίγα ψίχουλα ίσα-ίσα για να κρατάς τα προσχήματα...
