Από μικρή θυμάμαι, όταν μας πήγαινε ο μπαμπάς στο χωριό που χιονίζε, κάναμε σαν τρελά με τον αδερφό μου. Τούμπες στο χιόνι, πόλεμος με τη μαμά και το μπαμπά, χιονάνθρωποι και μουσκεμένα γάντια, σκούφια και μπουφάν.. Όμως ήταν τόσο μεγάλη η χαρά που δε μας ένοιαζε τίποτα.. Τρέχαμε στο χωράφι και στο δάσος και παίζαμε δίχως αύριο!
Μεγαλώνοντας και μετακομίζοντας στην πόλη δε βλέπαμε πια το χιόνι όμως κάθε φορά που χιονίζε ήταν σα να γινόμασταν και πάλι παιδιά.. Και να πάλι οι χιονάνθρωποι, οι τούμπες, ο χιονοπολεμος..
Κάτι τέτοιο συνέβη και σήμερα, 8 Ιανουαρίου 2019, όπου χιόνισε ξανά στη Χαλκίδα μετά από δύο χρόνια περίπου. Η πυκνή χιονόπτωση που έπεσε το βράδυ χάρισε ένα ονειρικό τοπίο το πρωί, με το χιόνι να έχει γίνει ένα με τη θάλασσα..
Φυσικά ένα τέτοιο τοπίο σε κάνει να αψηφας το κρύο και το χιόνι και να πας μια βόλτα σε κάποια μέρη της πόλης σου.. Χιονισμένα βουνά πλαισιώνουν την πόλη σου ενώ ο σιδηροδρομικός σταθμός ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει ένα ακόμα δρομολόγιο, παρα το χιόνι που έχει καλύψει τις ράγες του...
Η παραλία απλώνεται μπροστά σου χιονισμένη ενώ το αλσύλλιο της Κανήθου από την απέναντι μεριά σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι σε κάποιον άλλον τόπο...
