ΕΙΣ ΤΟ ΕΠΑΝΙΔΕΙΝ, ΑΡΗ ΜΟΥ

Άρη μου παιδί μου όμορφο,

Έξω βρέχει και στο μυαλό μου έρχεται η βροχερή εκείνη νύχτα του Νοεμβρίου το έτος 2014 που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας.. Εγώ περπατούσα και εσύ έβγαινες από ένα μαγαζί και άρχισες να με ακολουθείς.. Και περπατήσαμε μαζί και τελικά αποφάσισα να σε φιλοξενήσω μιας και δεν ήθελες να σταματήσεις να με ακολουθείς. Σου πέρασα μια μπλε κορδελίτσα για λουράκι και σε έφερα σπίτι με σκοπό να σε ανεβάσω στο διαδίκτυο μήπως σε έψαχναν..

Θυμάμαι τότε υπήρχε και η πεζογέφυρα και σε έβαλα όπως ήσουν μια σταλιτσα στην τσάντα μου για να σε πάω στο κτηνίατρο.. Και εσύ έβγαζες κεφαλάκι έξω και επειδή έβρεχε το έβαζες ξανά μέσα.. και πέρασαν 3 ημέρες χωρίς κανένας να σε αναζητήσει.. Μέχρι που έμαθα ότι ανήκες σε οικογένεια τσιγγάνων και σε κακομεταχειρίζονταν.. Και αποφασίσαμε να σε κρατήσουμε. Βλέπεις ήρθες ένα μήνα μετά το θάνατο της Άρτεμης και ίσως εκείνη να σε έστειλε για να απαλύνει τον πόνο μας... Θυμάμαι και τα πρώτα Χριστούγεννα μας που στολίζαμε το δέντρο και το κοιτούσες παραξενεμένος. Και που για ένα μήνα δε γάβγισες καθόλου αλλά ένιωσες το σπίτι αυτό σα να είναι δικό σου..

Και τα χρόνια περνούσαν και εσύ ξεδίπλωνες την προσωπικότητά σου και μεγάλωνες μαζί με εμάς. Ήσουν μαζί μας στις χαρές μας και στις λύπες μας. Μέρος της ζωής μας και της καθημερινότητας μας. Μιας ζωής που κράτησε 12 χρόνια γεμάτα όμορφες στιγμές και μια συνήθεια που τώρα καλούμαι να διαχειριστώ σε μια άλλη συνθήκη αυτή τη φορά, τη συνθήκη της απουσίας σου..

Αν μου ζητούσαν να σε περιγράψω μωρό μου θα έλεγα ότι ήσουν ένας δυναμικός σκύλος, περήφανος και φωνακλάς. Ήσουν βέβαια και μαμακιας όπως σε έλεγαν όλοι. Και εγώ όμως ήμουν περήφανη για εσένα. Σε έπαιρνα παντού μαζί μου. Σε εξόδους, σε εκδρομές, σε ταξίδια, στα πάντα ήμασταν μαζί.. Ήσουν όμως και πολύ καθαρός σαν σκύλος. Κρατιόσουν μέχρι να πας βόλτα και πάντα θα καθόσουν να σε κάνω μπάνιο και να σου χτενίσω το τρίχωμα σου. Ήσουν και κοινωνικός πολύ. Ποτέ δεν κοίταξες με κακία ούτε άνθρωπο ούτε άλλο σκυλί. Και ήσουν και δραστήριος. Πάντα ήθελες μόνο να παίζεις με το παπουτσάκι σου και να πηγαίνεις μακρινές βόλτες. Ακόμα και όταν μεγάλωνες και τα αρθρίτικα σου σε ταλαιπωρούσαν ποτέ δεν έχασες την όρεξη σου για βόλτα.

Όμως αγάπη μου όπως είπε και ο γιατρός κανείς δε θα βάζει με το χρόνο. Και η φυσική φθορά ήρθε μαζί με τον καρκίνο στη σπλήνα. Και η εγχείρηση ήταν μονόδρομος. Και πήγε τέλεια το χειρουργείο παρά το φόβο λόγω ηλικίας. Όμως δεν προλάβαμε ψυχή μου. Ο όγκος στη σπλήνα σου είχε προκαλέσει σοβαρές επιπλοκές στον οργανισμό σου. Ο γιατρός μάς μίλησε για παρανεοπλασματικό σύνδρομο, καθώς οι τιμές των λευκών αιμοσφαιρίων σου είχαν ανέβει πάρα πολύ. Παρά το επιτυχημένο χειρουργείο, τα νεφρά σου άρχισαν να καταρρέουν και η κατάστασή σου χειροτέρευε μέρα με τη μέρα. Προσπαθήσαμε με κάθε τρόπο να σε κρατήσουμε κοντά μας, όμως το σώμα σου εξαντλήθηκε. Και εκείνη την ημέρα, ξημερώματα της Κυριακής 4/10, μετά και την κρίση επιληψίας και τη συνεχόμενη ασιτία σου επί μια εβδομάδα αποφάσισα να σε κοιμίσω. Δεν ήθελα να ταλαιπωρηθείς άλλο. Ήδη μια εβδομάδα είχες χάσει την περηφάνια σου. Δε γάβγιζες, δεν περπατούσες, κατουριοσουν πάνω σου και η περηφάνια σου είχε εξαφανιστεί. Και σε πονούσε αυτό. Το έβλεπα στα μάτια σου. Αλλά πάντα ήσουν διακριτικός και πότε δεν ήθελες να μας ανησυχήσεις..

Και τώρα τι; Τώρα καλούμαι να αντιμετωπίσω ένα άδειο σπίτι, μια άδεια γωνιτσα που μέχρι τότε φιλοξενούσε το μπολ σου. Ένα άδειο κρεβάτι, έναν άδειο καναπέ. Και η σιωπή πλέον χωρίς το γάβγισμα σου είναι ανυπόφορη. Και το σπίτι γεμάτο λύπη. Εφυγες και πήρες μαζί και τη χαρά και ένα κομμάτι από την καρδιά όλων μας. Και τώρα δε θα με περιμένεις πίσω από την πορτα κουνώντας την ουρά σου κάθε φορά που έβλεπες να μπαίνω σπίτι.. Και η κάθε ημέρα που ξημερώνει η απουσία σου όλο και μεγαλώνει. Και ο πόνος είναι εκεί. Η συνειδητοποίηση ότι πλέον δε θα σε αγκαλιάσω ξανά, δε θα σε φιλήσω, δε θα σε χαϊδέψω Θα κοιτάω απλά τις φωτογραφίες και τα βίντεο μας. Τουλάχιστον από εκεί κανείς δε μπορεί να σε πάρει. Ο φακός έχει αιχμαλωτίσει για πάντα κάθε μικρή και μεγάλη μας στιγμή..

Μεγαλώσαμε μαζί Άρη μου. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από αυτή την αγάπη που ένιωσα. Μια αγάπη αγνή και άδολη χωρίς όρια. Μια αγάπη από αυτές που αν τις ζήσεις έστω και μια φορά στη ζωή σου είσαι τυχερός/η..

Το μόνο που με παρηγορεί ψυχή μου είναι ότι πρόλαβα να σε χαιρετίσω. Μπόρεσα να σου πω ότι σε αγαπώ πολύ, για ακόμα μια φορά, και να σε ευχαριστήσω για όλα αυτά που μου έμαθες, μου έδειξες και με δίδαξες τόσα χρόνια.. και η καρδιά μου πάντα θα έχει ένα μέρος μόνο για εσένα.. όχι αυτό που πήρες αλλά το υπόλοιπο.. Γιατί για εμένα ήσουν, είσαι και θα είσαι πάντα ο ένας και μοναδικός. Ένα κομμάτι του εαυτού μου..

Σε αγαπώ πολύ και θα σε αγαπώ μέχρι να ανταμώσουμε ξανά... Πιστεύω ότι πλέον είσαι ελεύθερος και υγιής και τρέχεις κυνηγώντας το παπουτσάκι σου... Ίσως έχεις βρει και τον μπαμπά και την Άρτεμη και κάθεστε όλοι μαζί σε ένα μέρος ήσυχο και ηλιόλουστο μακριά από άγχος και πόνο...

Όσο για εμένα; Οπότε κοιτάω τον ουρανό θα σας βλέπω, οπότε μου γαβγίζεις θα σε ακούω, θα κοιτάω και θα χαμογελάω όπως έκανα κάθε φορά που σε έβλεπα ..

Δε θα πω λοιπόν αντίο αλλά εις το επανιδείν...